شهادت سيدعباس موسوي دبير كل حزب‌الله لبنان (1992م) عالم مجاهد حجتالاسلام والمسلمين سيدعباس موسوي، بنيانگذار جنبش حزب‌الله لبنان، در سال 1952م در شهرك نبيشيت از توابع بعلبك لبنان به دنيا آمد. وي در 15 سالگي براي ادامه تحصيلات به حوزه علميه نجف رفت و از محضر آيتالله سيدابوالقاسم خويي و شهيد سيدمحمدباقر صدر استفاده کرد. شهيد موسوي همزمان با پيروزي انقلاب اسلامي، راهي لبنان شد و حوزه علميه بعلبك را تأسيس کرد. وي از آن پس، آنچه آموخته بود به مرحله عمل درآورد و تمام توان خود را براي پياده كردن افكار انقلابي رهبر كبير انقلاب اسلامي ايران حضرت امام خميني(ره) در جامعه لبنان به كار گرفت. شهيد سيدعباس موسوي همزمان در صف مقدم جهاد عليه رژيم صهيونيستي قرار گرفت و با همفكري جمعي از علما و تعدادي از شاگردانش، جنبش انقلابي حزب‌الله لبنان را تأسيس كرد. فكر روشن، ديدگاههاي انقلابي، روحيه سرشار از صفا و اخلاص و برخوردهاي واقع‌بينانه و غيرتصنعي از خصوصيات بارز سيدعباس موسوي بود كه اقشار مختلف مردم بويژه جوانان را شيفته او ميساخت. شهيد سيدعباس موسوي، دبير كل حزب‌الله لبنان سرانجام در 16 فوريه 1992م در حالي كه از مراسم بزرگداشت شيخ راغب حرب كه او نيز 8 سال پيش از آن توسط صهيونيستها به شهادت رسيده بود، بازميگشت، مورد يورش هوايي مزدوران اسرائيلي در جنوب لبنان قرار گرفت و به شهادت رسيد. در اين عمليات ناجوانمردانه همسر و فرزند كوچك وي نيز به شهادت نايل آمدند.
شهادت شيخ راغب حرب (1984م)
شيخ راغبحرب امام جمعه شهرك جبشيت در جنوب لبنان و از پايهگذاران جنبش مقاومت اسلامي در اين منطقه بود. او همواره يكي از مخالفان جدي رژيم صهيونيستي بود كه عليه اشغال جنوب لبنان توسط آن رژيم سخن ميگفت و مردم جنوب لبنان را به قيام عليه صهيونيستهاي اشغالگر دعوت ميكرد تا اينكه توسط نيروهاي اسرائيل بازداشت شد. با دستگيري او و اعتصاب و تحصن گسترده مردم، صهيونيستها مجبور به آزادي وي شدند. در نهايت در 16 فوريه 1984م، با توطئه مشترك اسرائيل، آمریکا و نيروهاي فالانژ لبنان، شيخ راغب حرب در حالي كه پس از اداي نماز در مسجد جبشيت راهي خانهاش بود، توسط تروريستهاي صهيونيست هدف رگبار مسلسل قرار گرفت و به شهادت رسيد. در پي شهادت شيخ راغب حرب، اعتصابات عمومي سراسر لبنان را فراگرفت و اين اعتصاب و اعتراض عمومي، بازتاب گستردهاي در جهان يافت.
صدور حكم تعدادي از جنايتكاران رژيم پهلوي در دادگاه انقلاب اسلامي (1357ش)
در آغازين روزهاي پيروزي انقلاب اسلامي، دادگاه فوق‌العاده انقلابي تشكيل جلسه داد و گروهي از سردمداران رژيم پهلوي را به محاكمه كشاند. اينان از جنايتكاران نظام طاغوتي بودند كه در سركوبي مردم انقلابي ايران نقش بسزايي داشتند و دستشان به خون انسانهاي بيگناه بيشماري آلوده بود. در جريان محاكمه، اين تعداد به جرم شكنجه و كشتار مردم و خيانت به كشور و به عنوان مفسد فيالارض شناخته شده و تيرباران شدند. برخي از اين افراد عبارت بودند از: ارتشبد نعمتالله نصيري (رئيس ساواك)، سرلشكر رضا ناجي (اولين فرماندار نظامي در جريان مبارزات مردم)، سرلشكر منوچهر خسروداد (فرمانده هوانيروز) و سپهبد مهدي رحيمي (فرماندار نظامي تهران و عامل كشتار مردم بيدفاع تهران پس از فرار شاه).
آغاز استفاده از «حق وتو» (1946م)
يك سال پس از تأسيس سازمان ملل متحد، با مخالفت نماينده شوروي در سازمان ملل با يكي از پيشنهادهاي شوراي امنيت، براي اولين بار در شانزدهم فوريه 1946م حق وتو مورد استفاده قرار گرفت. اين حق تنها منحصر به پنج عضو دائمي اين شورا يعني آمریکا، روسيه، انگلستان، فرانسه و چين است. طرح اصلي حق وتو در كنفرانس يالتا در سال 1945م توسط انگليس، آمریکا و شوروي به تصويب رسيد و بعدها در منشور سازمان ملل متحد، گنجانده شد. از آن زمان تاكنون اعتراضهاي متعددي از جانب كشورهاي جهان به حق وتو انجام شده. اين كشورها حق وتو را كه به 5 عضو دائم شوراي امنيت اجازه ميدهد به خاطر منافع خود در مقابل تصميمات شوراي امنيت يا سازمان ملل بايستند، مخالف اصول دموكراسي و برابري كشورها در سطح جهاني ميدانند.