عشق ماناست

باغ‌های کندلوس، نویسنده و کارگردان: ایرج کریمی، بازیگران: محمدرضا فروتن و خزر معصومی الهام صالح: کندلوس؛ منطقه‌ای در دل سبزی شمال. قرار است از کندلوس بخوانید، از «باغ‌های کندلوس». باغ‌های کندلوس، فیلمی است که قرار است روایتگر عشق باشد، که هست. باغ‌های کندلوس، روایتگر عشق‌های قدیمی و عشق‌های جدید است؛ عشق‌هایی از گذشته تا حال، عشق‌هایی که از بین نرفته‌اند، که عشق ماناست. باغ‌های کندلوس از عشق «آبان» و «کاوه» می‌گوید و از دوستانی که در پی یافتن مزار آنها هستند. سفری که خاطرات از دل آن زنده می‌شود. «کندلوس» بهشت است به قول آبان و ساکنان آن فرشته‌اند باز به قول او. اما آبان؛ او دختری است سرزنده که بیماری در پوست و خونش ریشه می‌دواند، آرام آرام. او از سراشیبی تپه پایین می‌آید، انگار که از سراشیبی زندگی و از آزمایش‌ها می‌گوید، از بیمارستان اما کاوه قرار نیست بیماری را بپذیرد. او دستور می‌دهد: تو هیچی‌ات نیست. اصلا حق نداری چیزیت باشه. آبان! این یه دستوره! و این دستور است که بیماری را از کاوه پنهان می‌کند. آبان، اما به خوشبختی شوهرش می‌اندیشد، در روزهایی که مرگ آنها را از هم جدا می‌سازد. او به یکی از دوستان خود پیشنهاد می‌دهد: بیا با هم بی‌رحم و صادق باشیم. من می‌میرم، شوهر نازنینم باقی می‌مونه. تو هم زن تنهایی هستی... کم‌کم بیماری لو می‌رود و مرد شاکی می‌شود. حق دارد، قرار بوده زن و مرد با هم روراست باشند. کاوه پرخاش می‌کند: مگه قول نداده بودیم همیشه همه چیزو به هم بگیم؟ مگه قول نداده بودیم؟ مگه قول نداده بودیم که هیچ‌وقت به همدیگه دروغ نگیم؟ اما نه از بیماری گریزی است، نه از مرگ. مرگ بی‌آنکه در بزند، سر می‌رسد و کسی که ابتدا به سراغش می‌رود، آبان نیست، کاوه است. کاوه دفن می‌شود در دل سبزی باغ‌ها، باغ‌های کندلوس و زن، به تنهایی بار سنگین بیماری را به دوش می‌کشد. او آرزویی دارد؛ دفن شدن در کندلوس.