آغاز دوره چهارم مشروطه عصر سلطه آمریکا بر ایران (1320 ش)
پس از سقوط رضاخان پهلوی در جریان جنگ دوم جهانی و ورود نیروهای متفق به ایران، محمدرضا پهلوی با حمایت متفقین بر اریکه سلطنت تکیه زد. از این زمان دوره سوم مشروطه که از ابتدای زمامداری خفقانبار و استبدادی رضاخان شکل گرفته بود پایان پذیرفت و دوره چهارم مشروطه آغاز شد. در این میان، سران متفقین در کنفرانس سه‌جانبه خود در آذرماه 1322 در تهران، برای تقسیم منافع استعماری خود در ایران به توافق رسیدند و کمک اقتصادی به ایران را برای چپاول بیشتر، تضمین کردند. سالهای بین 1320 تا 1327ش را باید دوران رقابت استعمار کهن انگلیس با استعمار جدید آمریکا در ایران دانست.
آغاز صدارت «امیرکبیر» صدراعظم باکفایت ناصرالدین شاه قاجار(1264 ق)
پس از مرگ محمدشاه قاجار، پسرش ناصرالدین میرزا که شانزده سال داشت به شاهی رسید. وی پس از آنکه در تبریز بر تخت نشست، میرزاتقی خان امیرنظام را با لشکری آراسته به تهران فرستاد و خود در 21 ذی‌قعده به تهران رسید. ناصرالدین میرزا، پیش از ورود به تهران، امیرنظام را به لقب اتابک اعظم ملقب کرد و او را به صدر اعظمی خویش برگزید. بعدها صدر اعظم ناصرالدین‌شاه توسط سلطان قاجار ملقب به امیرکبیر شد.
وقوع فاجعه «سپتامبر سیاه» و کشتار فلسطینی‌ها توسط شاه حسین اردنی (1970م)
در پی گسترش عملیات چریکهای فلسطینی علیه عوامل رژیم صهیونیستی و همچنین افزایش حضور نظامی نیروهای سازمان آزادیبخش فلسطین در اردن، شاهحسینبن طلال اردنی، پادشاه وقت اردن، موقعیت خود را در خطر دید. در این میان از اوایل سپتامبر 1970م درگیریهای پراکندهای میان ارتش اردن و چریکهای فلسطینی بویژه در اَمّان پایتخت این کشور درگرفت و حتی سوءقصدی به جان شاه حسین انجام شد که ناکام ماند. این مساله باعث تشکیل دولت نظامی در اردن شد که در واقع، اعلان جنگ به سازمان آزادیبخش فلسطین قلمداد میشد. لذا کمیته مرکزی این سازمان، یک شورای جنگی را تشکیل داد و همه نیروهای مسلح فلسطینیِ داخل اردن را منسجم کرد. در نهایت به دستور شاه حسین در بامداد هفدهم سپتامبر 1970م ارتش اردن حمله گسترده و همهجانبه خود را به مراکز تجمع نیروهای فلسطینی آغاز کرد و با سلاحهای سبک و سنگین خود جنگ سختی را علیه فلسطینیان به راه انداخت. بر اثر این جنگ، کشتار وسیعی صورت گرفت که طی آن بین 12 تا 15 هزار فلسطینی کشته و تعداد زیاد دیگری نیز مجروح شدند. سرانجام پس از 12 روز درگیری و سرکوب، توافقنامه آتشبس میان سازمان آزادیبخش فلسطین به رهبری یاسرعرفات و شاهحسین امضا شد. در اواخر همانسال، بار دیگر میان ارتش اردن و چریکهای فلسطینی درگیریهایی رخ داد تا اینکه شاه اردن به طور کامل مانع از حمله این چریکها به نظامیان رژیم صهیونیستی از طریق خاک اردن شد. شاه حسین از آن پس، صدها هزار پناهنده فلسطینی را از اردن اخراج کرد و دست دوستی به سوی رژیم صهیونیستی دراز کرد.
قتلعام فلسطینیان اردوگاههای «صبرا و شتیلا» توسط رژیم صهیونیستی (1982م)
پس از کشته شدن بشیر جمیل، رئیس‌جمهور دست‌نشانده لبنان، طرحی برای کشتار فلسطینیان عنوان شد. مساله مخالفت شدید حزب کتائب - که بشیرجُمیِّل نیز عضو آن بود - با فلسطینی‌ها، به صورت بهانهای در اختیار رژیم اسرائیل قرار گرفت. بنابراین با تصویب مناخیم بگین، نخست‌وزیر و دستور آریل شارون، وزیر جنگ وقت اسرائیل، از بامداد هفدهم سپتامبر 1982م، نظامیان این رژیم، اردوگاههای صبرا و شتیلا را محاصره کردند و سپس فالانژهای وابسته به دولت دست‌نشانده لبنان، قتل عام غیرنظامیان فلسطینی را در این اردوگاهها آغاز کردند. این تهاجم وحشیانه 40 ساعت ادامه یافت و در جریان آن، نزدیک به 3300 تن از فلسطینی‌ها کشته شدند. اردوگاه شتیلا در سال 1954م در بیروت به وجود آمده بود و اردوگاه صبرا نیز جزو اردوگاههای فلسطینی در منطقه بیروت و جبل عامل به شمار میرفت. این جنایت هولناک، خشم افکار عمومی جهان را برانگیخت و لکه ننگ دیگری در کارنامه رژیم اشغالگر قدس و مزدوران آن در لبنان بر جای نهاد.