تازه ها

نظر صریح فراستی درباره  «امروز»
اگر مرتضی زنده بود از این مزخرفی که به اسکار رفته دفاع نمی‌کرد
مسعود فراستی در مراسم «روایت یک حقیقت» که نگاهی دوباره به زندگی هنری شهید آوینی داشت، عنوان کرد: شهید آوینی فردی نبود آنچنانکه می‌نمود. او فرد بسیار باسوادی در زمینه فلسفه و ادبیات بود ولی بینش سیاسی نداشت. پیروزی انقلاب اسلامی ایران آوینی را از یک روشنفکر بی‌ربط به یک متفکر تمام‌عیار انقلاب تبدیل کرد. به گزارش نسیم، فراستی گفت: «روایت فتح» بهترین سند مستند سینمای ایران از ابتدای تاریخ تا به امروز است. مرتضی آوینی زنده است و تا به امروز هم زنده است. او نیاز دیروز بود و نیاز امروز هم است. وی افزود: او فرد بسیار منحصر به فردی بود. شهید آوینی از نظر فرهنگ و خصوصیات شخصی هم منحصر به فرد بود. او در زمینه فرهنگ 30 سال اخیر هم کاملا منحصر به فرد بود. حرف‌های او تازه، رو به جلو، برای خود او و سوال‌برانگیز است. فراستی ادامه داد: آوینی در حوزه نقد بشدت بی‌رحم بود. درباره محسن مخملباف دو نقد من و شهید آوینی نوشتیم. هردو نقدهای بی‌رحمانه‌ای است. اما نقد شهید آوینی از نقد من بسیار بدتر است. من سال بعد در هیچ مراسمی که برای شهید آوینی برگزار می‌شود شرکت نخواهم کرد مگر اینکه حرف جدیدی برای زدن داشته باشم. این منتقد سینما گفت: اگر شهید آوینی امروز زنده بود اصلا این سریال مزخرفی که بهروز افخمی تعریف کرد را نمی‌ساخت و از آن تعریف نمی‌کرد. اگر مرتضی زنده بود از فیلم «یه حبه قند» و این قبیل مزخرفات دفاع نمی‌کرد. اگر مرتضی زنده بود از این مزخرفی که به اسکار رفته، دفاع نمی‌کرد. وی تأکید داشت: اگر مرتضی زنده بود می‌ایستاد و محکم و یک‌تنه شمشیر می‌زد. او خود را لوس نمی‌کرد و دیگر بازی درنمی‌آورد. اسیر روز نمی‌شد. سیاست‌زده نمی‌شد، چپ و راست نمی‌رفت، راه خود را می‌رفت. فراستی عنوان کرد: قطعا ما را از نظر نظری یک قدم به جلو می‌برد و اگر هم می‌خواست فیلم بسازد آت و آشغال نمی‌ساخت، در زمینه نظری و عملی مساله داشت. مقاله آوینی جزو بهترین مقالاتی در دنیاست که درباره هیچکاک نوشته شده است. وی تأکید داشت: شهید آوینی روشنفکر نبود و از آن عبور کرده بود. گذشته مرتضی آوینی ابدا عیب نیست زیرا بعد از اینکه امام را دید و خصوصا بعد از جنگ مرتضی، مرتضای امروز شد.

نظر رهبر معظم انقلاب درباره کتاب «دختر شینا»
ناگفته‌های همسران شهدا
نویسنده «دختر شینا» با اشاره به دیدار خود و خانواده شهید حاج ستار ابراهیمی با رهبر معظم انقلاب، گفت: ایشان در این دیدار فرمودند که کتاب خوبی بود. واقعاً همسران شهدا اجر فراوانی دارند و نصف اجر شهدا متعلق به همسر و خانواده آنها است. بهناز ضرابی‌زاده، نویسنده کتاب «دختر شینا»، در گفت‌وگو با  تسنیم با اشاره به نظر رهبر معظم انقلاب درباره این کتاب که با موضوع خاطرات قدم‌خیر محمدی‌کنعان، همسر شهید ستار ابراهیمی، نوشته شده است، گفت: در 13 آذر سال گذشته به همراه خانواده شهید حاج ستار ابراهیمی، صمد ابراهیمی و چندتن از خانواده‌های شهدا به دیدار رهبر معظم انقلاب رفتیم. ایشان در این دیدار با اعضای خانواده‌های شهدا صحبت می‌‌کردند و آنها را مورد تفقد قرار می‌دادند. وی ادامه داد: من به عنوان نویسنده «دختر شینا» که با محوریت خاطرات همسر شهید حاج‌ستار ابراهیمی‌هژیر، زنده‌یاد قدم‌خیر محمدی‌کنعان نوشته شده در این جلسه حضور داشتم. دیداری که احساس می‌کردم تولدی دیگر است، در فضایی نفس می‌کشیدم که مملو از نور و معنویت بود، به همین خاطر تمام وجودم سرشار از عشق و شور و شعف بود. ضرابی‌زاده یادآور شد: مقام معظم رهبری در این دیدار پس از صحبت با پسر شهید حاج‌ستار ابراهیمی و جویا شدن از حال وی، فرمودند که کتابی هم از خاطرات مادر مرحومتان به چاپ رسیده، خدا رحمتشان کند. کتاب خوبی بود. و پرسیدند که آیا نویسنده نیز در این جلسه حاضر است؟ که در این زمان من از جا بلند شدم و خدمت ایشان عرض ادب کردم. مقام معظم رهبری درباره کتاب فرمودند: «کتاب خوبی بود. هم داستان خوبی داشت و هم خوب به جزئیات توجه کردید. واقعاً همسران شهدا اجر فراوانی دارند و نصف اجر شهدا متعلق به همسر و خانواده آنهاست». نویسنده «دختر شینا» با اشاره به احساس خود در این دیدار و توجه رهبر انقلاب به این کتاب گفت: دوست داشتم دنیا همان‌جا متوقف شود و ما دیگر از آنجا خارج نشویم. احساس می‌کردم سال نو شده است. فضای روحانی و پاکی در همه جا حاکم بود. زنده‌یاد قدم‌خیر محمدی‌کنعان را کنارم احساس می‌کردم، با اشکی در چشم و بغضی در گلو گفتم: قدم‌خیرجان! سعادت آمدنم به اینجا را از بخشش و مهربانی تو و همسر شهیدت دارم. «دختر شینا» نوشته بهناز ضرابی‌زاده داستان زندگی شادروان قدم‌خیر محمدی‌کنعان است که از سوی انتشارات سوره مهر به چاپ رسیده است. این اثر از دوران کودکی راوی یعنی زمانی که او فرزند «حاج‌آقا» در روستای قایش رزن زندگی می‌کرد تا زمان شهادت همسرش، شهید حاج ستار را روایت می‌کند. محمدی در این کتاب هم به لحظات شیرین و هم به دوری‌های تلخ همسرش از خانواده اشاره می‌کند.