عدالت و امید از خصایص فطری بشر است

از چه سالی وارد کار تئاتر شدید و دلیل ادامه این راه چه بود؟ من فکر می‌کنم مثل اکثر هنرمندان تئاتر از دوران دانش‌آموزی با تئاتر آشنا شدم و این آشنایی، ذوقی را در من به وجود آورد که به سمت گروه‌های تئاتر دانش‌آموزی کشيده شوم و کار تئاتر را پی بگیرم و در حقیقت عشق به تئاتر، ماندگاری در این هنر را برای من به ارمغان آورد. بعد از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان به طور جدی با گروه‌های حرفه‌ای شهرستان کار تئاتر را ادامه دادم و در مقاطع مختلف با جشنواره‌ها و اجرا‌های عمومی مختلفی که داشتیم همچنان این فعالیت ادامه داشت. در زمان جنگ هم ضمن حضور در بعضی از مناطق جنگی، چند کار تئاتر را به انجام رساندم تا اینکه وارد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران شدم و به ادامه تحصیل در این رشته پرداختم. تا به حال حدود 30 الی 35 نمایش را بازی و کارگردانی کرده‌ام. به چه مناسبتی در جشنواره عدالت و امید از شما تقدیر شد؟ اول اینکه من در زمینه خاصی سعی کردم با ایجاد یک طرح نوین، به شیوه اجرایی تازه‌ای دست پیدا کنم که این شیوه را در سال‌های اخیر در کارهای مختلفم ادامه داده‌ام. از طرفی هم محتوای کارهایی که تا به حال انجام داده‌ام عاشورایی و در مورد دفاع مقدس بوده و دلیل دیگر هم این بوده که در مقاطع و مناصب مختلف در بخش‌های مدیریتی تئاتر هم فعالیت داشتم و به زعم دوستان در آن زمینه نیز موفق بودم. نقش جشنواره عدالت و امید را در سه بخش موسیقی، هنرهای تجسمی و هنرهای نمایشی چگونه می‌بینید؟ من فکر می‌کنم موضوع عدالت و امید از موضوعاتی است که جزو خصایص فطری بشر محسوب می‌شود و بشر از آغاز تا کنون همیشه دغدغه عدالت و عدالت‌خواهی داشته و آن چیزی که او را در همه مقاطع مختلف حفظ كرده تا به حیات خودش ادامه بدهد و به‌رغم ناعدالتی‌های بسیاری که در جهان وجود داشته، سعی بکند در مقابل آن ناعدالتی‌ها مقاومت کند و به آینده امیدوار باشد، همین امید است. عدالت و امید، مساله جدیدی نیست که تابع مسائل اجتماعی روز ما قرار گرفته باشد بلکه یک مساله فطری و ذاتی بشر محسوب می‌شود و در تمام آثار تئاتری دنیا هم که نگاه بکنیم آثاری که به عدالت پرداختند جزو آثار ماندگار و پربیننده و موفق تئاتر محسوب می‌شوند. جشنواره‌ای تحت این نام یعنی عدالت و امید فکر می‌کنم بیشتر به معنای تجمیع اندیشه‌های هنرمندان در رشته‌های مختلف برای پرداختن به این موضوع باشد که این فرصت مناسبی بود تا هنرمندان بدون نگاه به موضوعات گذرا که تحت مسائل روزمرگی بشر باشد، بتوانند به این مساله واقعی و یک مساله ذاتی و فطری اشاره بکنند که برای همه مردم دنیا مساله ارزشمندی است. این جشنواره این انگیزه را برای بسیاری از هنرمندان ایجاد کرد تا نگاه‌های خودشان و دغدغه‌های همیشگی هنرمندان را بتوانند در قالب آثار هنری در این جشنواره عرضه کنند. جایگاه این جشنواره را در میان دیگر جشنواره‌ها چگونه ارزیابی می‌کنید؟ به لحاظ سیستم اجرایی، برگزاری و دبیرخانه‌ای یک جشنواره، جشنواره عدالت و امید، اولین جشنواره‌ای بود که تحت این عنوان برگزار شده و در کنار جشنواره‌های دیگر قرار گرفت اما از آنجایی که موضوع این جشنواره یک موضوع نهادینه شده است در همین اولین جشنواره، آثاری که در آن حضور پیدا کردند بسیار بیشتر از حد جشنواره اول بود و بر این اساس من فکر می‌کنم این جشنواره می‌تواند به یکی از جشنواره‌های ماندگار و موفق تبدیل شود، آن هم به شرطی که دبیرخانه‌ای دائمی داشته باشد و مقطعی به این امر پرداخته نشود و آن موقع به نظر من حرفه‌ای‌ترین آثار در زمینه‌های مختلف هنری می‌تواند در این جشنواره ارائه شود. به نظر شما به چه مواردی می‌توان در آسیب‌شناسی این جشنواره اشاره کرد؟ یکی لزوم داشتن دبیرخانه دائمی و مقطعی نبودن این جشنواره و دیگری زمان برگزاری مناسب‌تر برای این جشنواره است، چرا که به نظر من جای این جشنواره در تقویم اجرایی جشنواره‌ها بعد از جشنواره فجر نیست. فکر می‌کنید چه عواملی باعث تداوم این جشنواره می‌شود؟ من فکر می‌کنم دغدغه هنرمندان تئاتر برای حضور در چنین جشنواره‌ای با چنین عنوانی قابل کتمان نیست و این مشخص است که هنرمندان با تمام سلیقه‌ها و گرایش‌هاي فکری مختلف در این امر به طور يقين وحدت نظر دارند اما آنچه مسلم است، این است که باید برگزارکنندگان این جشنواره و مسؤولان کلان فرهنگی کشور این امر را در سیاست‌ها و برنامه‌های اجرایی خودشان قرار بدهند و این جشنواره را تحت‌الشعاع مسائل دیگر قرار ندهند و به عنوان یک امر لازم و ضروری به این اتفاق نگاه كنند. با‌توجه به اینکه در دوره‌های مختلف در بخش‌های مدیریتی تئاتر فعالیت داشته‌اید و در همین رابطه هم از شما تقدیر به عمل آمده، فکر می‌کنید در بخش مدیریتی بیشتر باید به چه مسائلی پرداخته شود تا روند کارهای تئاتری بهبود یابد؟ مدیریت باید بر اساس یک استراتژی از پیش تعیین شده و هدفمند و با دیدگاهی همگانی انجام پذیرد و مدیریت اگر بر مبنای سلیقه‌های فردی باشد، دستخوش تغییرات بسیار فاحش و گوناگون خواهد بود. اگر استراتژی مشخص و تعریف شده‌ای برای فعالیت فرهنگی بویژه تئاتری در کشور وجود داشته و چشم‌اندازی تعریف شده برای آن متصور باشد و فرصت‌ها، ضعف‌ها و قوت‌های این فعالیت را لحاظ کرده باشند، آن وقت است که ما باید به حمایت‌ها و سیاستگذاران فرهنگی بگوییم که پشت اینچنین فعالیتی را خالی نکنند. در ادامه باید بگویم که مدیران به دو بخش تقسیم می‌شوند، یکی مدیرانی که در سیاستگذاری‌های کلان نقش دارند و دیگر مدیرانی که در بخش اجرایی فعالیت دارند که بنده افتخار داشتم مسؤولیت‌های مختلفی را در این بخش به عهده بگیرم. در این رابطه هم باید عرض کنم که تفاهم، همسویی و هم‌جهتی این دو بخش مدیریتی می‌تواند در کنار یک استراتژی از پیش تعریف شده به رشد هنر و تاثیر‌گذاری یک هنر در جامعه و تثبیت آن کمک بسزایی کند. آیا جشنواره عدالت و امید از نظر شما پتانسیل لازم برای بدل شدن به یک جشنواره بین‌المللی را دارد؟ قطعا می‌تواند بین‌المللی بشود آن هم به این دلیل که یکی از خصوصیت‌های بین‌المللی شدن، موضوع برگزاری این جشنواره است که فکر می‌کنم موضوع مشترکی بین تمامی مردم دنیا از گذشته تا حال بوده و هست. بنابراین زمینه برگزاری بخش بین‌المللی این جشنواره به دلیل اصل و موضوعیت برگزاری این جشنواره که همان عدالت و امید است فراهم است و بقیه مسائل از قبیل فراهم آوردن امکانات و نحوه ارتباطات که در بخش اجرایی قرار می‌گیرد به نظر من با یک مدیریت صحیح به درستی قابل اجراست. در اینجا سوال مهمی مطرح می‌شود که آیا هنرمندان جهان انگیزه شرکت در چنین جشنواره‌ای را دارند؟ در پاسخ باید گفت این مهم‌ترین جشنواره‌ای است که انگیزه لازم برای شرکت کردن تمامی هنرمندان جهان در آن وجود دارد.