کودکی‌های نویسنده را ورق بزن!
شما که غریبه نیستید، هوشنگ مرادی کرمانی، نشر معین
الهام صالح: «شما که غریبه نیستید» حداقل برای جماعت نویسنده که غریبه نیستید، اگر غریبه بودید که عریانی روحشان را نمی‌دیدید. نویسنده‌ها روحشان را عریان می‌کنند، ذهنشان را می‌ریزند روی ورق‌های کاغذ، هیچ محابایی هم ندارند. از میان جماعت نویسنده، عده‌ای پا را از این حد هم فراتر می‌گذارند. آنها درباره خود می‌گویند، آن هم بی‌واسطه، از کتک خوردن‌ها و فحش شنیدن‌‌ها. چرا زیاده‌گویی؟! آنها از تمام کودکی‌هایشان می‌گویند. هوشنگ مرادی کرمانی هم در «شما که غریبه نیستید» از کودکی‌های خود می‌گوید. «شما که غریبه نیستید»، همان‌طور که آقای نویسنده «قصه‌های مجید» می‌گوید بی‌هیچ تحقیق و یادداشتی، فقط از حافظه برآمده است. مرادی کرمانی در این کتاب از همه چیز می‌گوید؛ از دسته‌گل‌هایی که به آب داده و از ترس‌های کودکی‌اش: «و من همیشه از صندوقخانه می‌ترسیدم. صندوقخانه تاریک بود، جلوش پرده‌ای کلفت داشت و بعد دری که ننه بابا از بیرون بست».
این ترس‌ها از کودکی‌های مرادی کرمانی کنده می‌شود، که آقای نویسنده سال‌هاست کودکی را پشت سر گذاشته، اما ترس‌ها از بین نرفته‌اند، ترس‌ها تا امروز با او هستند: «سال‌های سال است که کابوس مار می‌بینم. هر وقت حالم بد است و انتظار خبر بدی را می‌کشم و خوابم می‌برد، خواب مار می‌بینم. خواب ماری که یواش یواش خودش را از پاهایم بالا می‌کشد. من خوابیده‌ام، مار روی شکمم می‌آید و کم‌کم می‌آید روی سینه‌ام و دور گردنم می‌پیچد». این کابوس از همان صندوقخانه‌ای که «هوشوی» کوچک در آن زندانی شده بود، خارج می‌شود. می‌توان رد شیطنت‌های مجید را در کودکی‌های مرادی کرمانی گرفت:« یک بار زنبور زارویی روی برگ شیره انگور نشست و من از حرص لیس زدن به برگ، به او لیس زدم. زنبور رفت روی زبانم و گزید. آتش گرفتم.» شما که غریبه نیستید! نه نیستید! این جمله از مرادی کرمانی است، پس بی‌رودربایستی، کودکی‌های او را ورق بزنید.
قفسه خالی
قفسه کتاب‌ها خالی است. آخرین کتاب را نیز دیروز فروخت. امروز شروع به نوشتن کرده تا شاید فردا چیزی برای فروختن داشته باشد.
سیامک احمدی (دل‌نمک) پیشنهاد
کودکی‌های نویسنده را ورق بزن!
شما که غریبه نیستید، هوشنگ مرادی کرمانی، نشر معین
الهام صالح: «شما که غریبه نیستید» حداقل برای جماعت نویسنده که غریبه نیستید، اگر غریبه بودید که عریانی روحشان را نمی‌دیدید. نویسنده‌ها روحشان را عریان می‌کنند، ذهنشان را می‌ریزند روی ورق‌های کاغذ، هیچ محابایی هم ندارند. از میان جماعت نویسنده، عده‌ای پا را از این حد هم فراتر می‌گذارند. آنها درباره خود می‌گویند، آن هم بی‌واسطه، از کتک خوردن‌ها و فحش شنیدن‌‌ها. چرا زیاده‌گویی؟! آنها از تمام کودکی‌هایشان می‌گویند. هوشنگ مرادی کرمانی هم در «شما که غریبه نیستید» از کودکی‌های خود می‌گوید. «شما که غریبه نیستید»، همان‌طور که آقای نویسنده «قصه‌های مجید» می‌گوید بی‌هیچ تحقیق و یادداشتی، فقط از حافظه برآمده است. مرادی کرمانی در این کتاب از همه چیز می‌گوید؛ از دسته‌گل‌هایی که به آب داده و از ترس‌های کودکی‌اش: «و من همیشه از صندوقخانه می‌ترسیدم. صندوقخانه تاریک بود، جلوش پرده‌ای کلفت داشت و بعد دری که ننه بابا از بیرون بست».
این ترس‌ها از کودکی‌های مرادی کرمانی کنده می‌شود، که آقای نویسنده سال‌هاست کودکی را پشت سر گذاشته، اما ترس‌ها از بین نرفته‌اند، ترس‌ها تا امروز با او هستند: «سال‌های سال است که کابوس مار می‌بینم. هر وقت حالم بد است و انتظار خبر بدی را می‌کشم و خوابم می‌برد، خواب مار می‌بینم. خواب ماری که یواش یواش خودش را از پاهایم بالا می‌کشد. من خوابیده‌ام، مار روی شکمم می‌آید و کم‌کم می‌آید روی سینه‌ام و دور گردنم می‌پیچد». این کابوس از همان صندوقخانه‌ای که «هوشوی» کوچک در آن زندانی شده بود، خارج می‌شود. می‌توان رد شیطنت‌های مجید را در کودکی‌های مرادی کرمانی گرفت:« یک بار زنبور زارویی روی برگ شیره انگور نشست و من از حرص لیس زدن به برگ، به او لیس زدم. زنبور رفت روی زبانم و گزید. آتش گرفتم.» شما که غریبه نیستید! نه نیستید! این جمله از مرادی کرمانی است، پس بی‌رودربایستی، کودکی‌های او را ورق بزنید.
قفسه خالی
قفسه کتاب‌ها خالی است. آخرین کتاب را نیز دیروز فروخت. امروز شروع به نوشتن کرده تا شاید فردا چیزی برای فروختن داشته باشد.
سیامک احمدی (دل‌نمک) ارسال نظر
پربیننده