شهادت سرداران اسلام «فکوری، فلاحی، نامجو، کلاهدوز و جهانآرا» در سانحه هوایی (1360 ش)
پس از پایان موفقیتآمیز عملیات ثامنالائمه، 5 تن از فرماندهان رده بالای ارتش و سپاه، جهت تقدیم گزارش به حضرت امام خمینی(ره) فرماندهی معظم کل قوا، عازم تهران میشوند. به این منظور، یک فروند هواپیمای
سی 130 با 40 نفر سرنشین و 27 مجروح و 32تن از شهدای عملیات ثامنالائمه از فرودگاه اهواز به مقصد تهران به پرواز در آمد اما این هواپیما در 30 کیلومتری فرودگاه مهرآباد در جنوب غربی کهریزک دچار سانحه شد. خلبان سعی کرد هواپیما را در همان منطقه به زمین بنشاند که پس از طی مسافت 270 متر، بال چپ هواپیما به زمین اصابت کرد. هواپیما متلاشی شد و آتش گرفت که در نتیجه 49 نفر از سرنشینان هواپیما از جمله این پنج فرمانده به شهادت رسیدند که عبارتند از: سرلشکر ولیالله فلاحی جانشین ستاد مشترک ارتش، سرتیپ موسی نامجو وزیر دفاع و نماینده امام در شورایعالی دفاع و فرمانده دانشکده افسری، سرتیپ جواد فکوری فرمانده نیروی هوایی و مشاور در ستاد مشترک ارتش، یوسف کلاهدوز قائم‌مقام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و محمدعلی جهانآرا فرمانده سپاه پاسداران انقلاب اسلامی خرمشهر.
روز بزرگداشت مولانا جلال‌الدین محمدبن بهاءالدین معروف به مولوی
جلال‌الدین محمد بن بهاءالدین محمد، معروف به مولانا، مولوی، ملای روم و جلال‌الدین رومی، در سال 604 ق در بلخ به دنیا آمد. در کودکی با پدرش بهاءالدین محمد معروف به بهاء ولد، مقارن حمله مغول به آسیای صغیر (ترکیه امروزی) رفت و با خاندانش در قونیه مستقر شد. مولوی پس از فراگیری علوم از پدر و دیگر استادان قونیه و شام به تدریس پرداخت. وی بعدها با عارفی واصل و بزرگ به نام شمس الدین محمد تبریزی در قونیه ملاقات کرد و از نَفَسِ گرم او چنان به تب و تاب افتاد که دیگر تا دم واپسین، سردی نیافت و هیچگاه از ارشاد سالکان و افاضه حقایق الهیه باز نایستاد. غیر از دیوان مثنوی، غزلهای مولوی به منزله دریای جوشانی از عواطف حاد و اندیشههای بلند شاعر است که با فراز و نشیب همراه است. همچنین کتب فیه‌مافیه، مکاتیب و مجالس سبعه از جمله آثار منثور مولاناست. مولانا جلال‌الدین رومی، سرانجام در سال 672 ق در 68 سالگی به وصال معبود شتافت و در قونیه به خاک سپرده شد.
درگذشت فقیه و عارف بزرگ آیت‌الله محمدحسین غروی اصفهانی (1361 ق)
شیخ محمدحسین غروی اصفهانی معروف به کمپانی فرزند شیخ محمدحسن در دوم محرم سال 1296 قمری در کاظمین دیده به جهان گشود. وی با حمایت پدر که از بازرگانان متدین بود تحصیلات خویش را با جدیت شروع کرد. سطح را نزد شیخ حسن تویسرکانی فرا گرفت؛ آن گاه از محضر آقاسیدمحمد فشارکی اصفهانی و حاج آقا رضا همدانی بهره برد و از شاگردان آخوند ملامحمد کاظم خراسانی شد. پس از ارتحال آخوند، به تدریس پرداخت. درس اصول و فقه ایشان بسیار دقیق بود و با زبان عربی فصیح بیان میشد. آیت‌الله کمپانی علاوه بر نبوغ و تبحرش در فقه و اصول؛ در کلام، تفسیر، حکمت، تاریخ، ادب، عرفان و سایر علوم نیز مهارت داشت. حضرات آیات عظام سیدمحمد حجت کوهکمرهای، سیدمحمدهادی میلانی، سیدابوالقاسم خویى، سید عبدالاعلی سبزواری، محمدتقی بهجت فومنی و محمدرضا مظفر از جمله شاگردان این عالم ربانی هستند. ایشان در فلسفه، حکیمی عرفانی مشرب و در اخلاق، مخزن اسرار بود و در سیر و سلوک به مقام شهود رسیده بود. از همه بریده و به دوست پیوسته بود. معروف است که حدود 12 سال از درس و بحث کناره گرفت و به سیر و سلوک پرداخت. از این عالم بزرگوار بیش از 10 کتاب و رساله بر جای مانده است که برخی از آنها عبارتند از: الاجتهاد و التقلید و العِداله، اُرجوزَهٌ فی الصوم، الانوارُ القُدسیّه، تُحفه‌ُالحکیم، دیوان اشعار، نَهایهالدِّرایه فی شرح الکفایه و منظومهای در اعتکاف. وی سرانجام در سپیده دم پنجم ذیحجه سال 1361 قمری بر اثر سکته قلبی در 65 سالگی درگذشت و پیکر پاکش در کنار مقبره علامه حلی در نجف اشرف به خاک سپرده شد.