شهادت زائران خانه خدا در حرم امن الهی توسط وهابیون سعودی(1407 ق)
در ششم ذیحجه سال 1407 ق برابر با یازدهم مردادماه سال 1366 ش صدها زائر ایرانی و تعدادی از زائران دیگر کشورها در شهر مکه منوره در حال انجام فریضه الهی برائت از مشرکان به دست ماموران دولت عربستان به شهادت رسیدند. زائران خانه خدا، این مراسم را همه‌ساله با الهام از تعالیم اسلام و قرآن برگزار میکنند و در آن، ضمن دعوت مسلمانان به اتحاد، بیزاری خود را از دشمنان اسلام بویژه آمریکا و رژیم صهیونیستی اعلام میکنند. برگزاری مراسم برائت از مشرکان در جریان اجتماع بزرگ و پرشکوه حج، تاثیر آن را دوچندان میکند. با توجه به این موضوع رهبر کبیر انقلاب اسلامی و حضرت آیت‌الله خامنهای بر انجام هر چه باشکوهتر مراسم برائت، تاکید داشته و دارند. بر اثر این یورش بیرحمانه، چهارصد زائر به شهادت رسیده و بیش از هزار نفر زخمی شدند.
مرگ «ارسطو» دانشمند شهیر و بلندآوازه یونان باستان (322ق‌م)
ارسطو یا ارسطاطالیس فیلسوف شهیر و برجسته یونان باستان در سال 384 قبل از میلاد در یکی از شهرهای مقدونیه به نام استاگیرا متولد شد. پدرش طبیب مخصوص پادشاه و دربار مقدونی بود و از این راه ثروت فراوانی به دست آورد. ارسطو در نوجوانی، پدر را از دست داد و آنچنان که گفته شده، به مقتضای جوانی و بیتجربگی همه آن را صرف عیش و نوش کرد. بنابراین و به‌ناچار ابتدا وارد ارتش شد اما پس از چندی به زادگاه خویش بازگشت و به تحصیل طب پرداخت. ارسطو در سن سی‌سالگی طب را نیز رها کرد و به آتن رفت. وی مدت هشت سال در آکادمی و تحت نظر افلاطون، به تحصیل اشتغال ورزید و آنچنان با جدیت دوره مطالعاتی فشرده را پی گرفت که به سرعت در مقام موشکافترین دانشجوی نسل خویش مطرح شد، بنابراین به همکاری با افلاطون دعوت شد. او اگرچه سراپا شیفته و مرید افلاطون بود اما هوش و ذکاوت وی، بسیار بیشتر از آن بود که صرفاً به پیروی بپردازد. از همین زمان، اگر در آثار افلاطون تناقضی مشاهده میکرد یا به نظر وی تناقض میکرد، آن را به استادش متذکر می‌شد. این مساله باعث شد تا استاد و شاگرد در مقام بزرگ‌ترین اندیشمندان زمان، حریم و فاصلهای را بین خود رعایت کنند، از یک طرف ارسطو به نبوغ افلاطون احترام میگذارد و از سوی دیگر، استاد از شاگردش به عنوان مغزی روی دو پا یاد میکرد. با مرگ افلاطون در سال 347 ق‌م ارسطو به منطقهای در آسیای صغیر سفر کرد و مدت سه سال در محفل متفکران آن سامان حضور یافت. وی در این مدت به پژوهشهایى در زمینه زیستشناسی دست زد که بعدها شالوده نوشتههای علمیاش شد. مشاهدات و تجربیات مکتوب وی در این زمینه تا قرنهای بعد مورد استفاده بود و حتی نخستین دانشمندان قرن نوزدهم همچون داروین را به تفکر وامیداشت. ارسطو در سال 342 ق‌م به دعوت فیلیپ مقدونی به آن سرزمین رفت و مربی فرزند وی که بعدها به نام اسکندر کبیر شهرت یافت، شد. حدود 10 سال پس از آن، ارسطو مدرسهای دایر کرد که به دانشگاههای امروزین شباهت داشت. درباره اندیشههای ارسطو میتوان از فلسفه سیاسی وی یاد کرد که به شرح چگونگی رفتار و عمل حکومت واقعی و نه آرمانی، میپردازد. وی هدف حکومت را پرورش و حمایت از انسانهای شریف و بافرهنگ میداند. همچنین ارسطو معتقد بود اگرچه افلاطون عزیز است ولی حقیقت عزیزتر است. وی زندگی سعادتآمیز را خویشتنداری توأم با توجه به اصل اعتدال و میانهروی میدانست و خوشبختی را نیز در گرو خوب زیستن در نتیجه کار خوب کردن عنوان میکرد. از دیدگاه ارسطو، خداوند یک محرک شخصی نامتعین است که بشر را به سوی دنیای خیر و نیکی فرامیخواند که در آن دنیا همه چیز در نهایت هماهنگی است. از دیگر اندیشههای وی باید از منطق ارسطو یاد کرد که پس از گذشت قرنهای متمادی همچنان مورد پذیرش است. از جمله آثار او فلسفهای است که بعد از بیش از بیست قرن هنوز در عرصه اندیشه و تفکر حضور دارد. ارسطو (ارسطاطالیس) سرانجام در اول اکتبر سال 322 ق‌م در سن 62سالگی درگذشت.