زهرا قزیلی: مدت‌هاست با این نوع سؤال‌ها آشنا هستیم که چه شد سینمای کودک به این روز افتاد؟ چرا سینمای کودک و نوجوان ایران چنین سرنوشت اسفباری پیدا کرده و تقصیر از کیست؟ این سؤال به قدری تکراری است که به نظر می‌آید چه باید گفت که تکراری نباشد و حرفی قابل اعتنا، نه به این معنا که هرکس از شنیدنش حیرت کند، که ما در این سال‌ها حتی چیزی نه نظرمان را جلب می‌کند و نه برایمان جالب است! شاید به این علت باشد همان تکراری بودن حرف‌ها و راهکارها و تحلیل‌ها... و هر آنچه می‌شنویم. پس باید این را نکته متذکر شوم منتظر حرف تازه‌ای نباشید! فقط قصد دارم بگویم نظام مدیریت دولتی این بلا را بر سر سینمای کودک آورده است و مقصر اصلی مدیریت دولتی است این بار نه برای اینکه چرا حمایت کرده یا نکرده است... و چرا این سینما را به خود وابسته و معتاد کرده یا نکرده بلکه این بار به این دلیل که در اجرای یک جشنواره بین‌المللی بعد از گذشت بیست و هشت دوره از آن ضعیف عمل می‌کند. مدیریت اجرایی جشنواره برعهده شهرداری اصفهان بود و تفاهمنامه آن از سه سال پیش بعد از کش و قوس‌هایی امضا شد. اما مدیریت اجرایی جشنواره ای به این وسعت هنوز نتوانسته در حد یک جشنواره داخلی به درستی عمل کند و کمترین شرایط که اسکان میهمانان در یک محل متمرکز است را فراهم نکرد. بسیاری از میهمانان این دوره از جشنواره با جابه‌جایی مواجه شدند و کوله‌بار سفر خود را از این هتل به آن هتل بردند، از میان افرادی که با مشکل جابه‌جایی مواجه شدند می‌توان به هنرمندانی چون سعید راد، بهزاد فراهانی، فهیمه رحیم‌نیا و... اشاره کرد. از وضعیت خبرنگاران بگذریم که به جای اینکه در یک مکان مناسب مستقر شوند و در کنار هنرمندان بتوانند به‌راحتی جشنواره کودک را پوشش دهند، باید به فکر جابه‌جایی و تخلیه هتل و رفتن به هتل‌های با کیفیت پایین می‌بودند. تمرکز میهمانان در مقر اصلی جشنواره که امسال هتل عباسی بود بسیار اهمیت داشت که امسال نه‌تنها خبرنگاران، که هنرمندان هم از این حق طبیعی محروم بودند. از نحوه برگزاری افتتاحیه و اختتامیه و ضعف‌هایی که در اجرا وجود داشته بگذریم، در بخش جنبی جشنواره که برنامه‌های بسیار خلاقانه و ارزشمندی تدارک دیده شده بود از جمله کارگاه ساخت عروسک و کارگاه ساخت انیمیشن با مشکلات متعددی مواجه بودیم. مکان این دو کارگاه دو طبقه زیر همکف سالن فرشچیان به دور از چشم بازدیدکنندگان قرارداده شده بود اما این کارگاه‌ها به حدی جذاب و آموزنده بود که دهان به دهان وصف آن چرخید و با استقبال بسیار خوبی مواجه شد. در کارگاه انیمیشن که قرار بود کودکان به کمک مربی‌هایی که همگی اساتید رشته پویانمایی بودند، یک فیلم کوتاه انیمیشن بسازند به دلیل کمبود 8 دوربین امکان ساخت فیلم میسر نشد. در این کارگاه تنها 2 دوربین از 10 دوربین فعال بود که برای ساخت انیمیشن که پروسه‌ای زمانبر است آن هم با حضور کودکان مناسب نبود. جالب است که مدیریت اجرایی جشنواره حتی نظارت کافی بر جریان نمایش فیلم‌های شرکت‌کننده در جشنواره توسط سالن‌های سینما نداشت و سالن‌های سینما هرکدام به سلیقه خود فیلم‌های شرکت‌کننده در جشنواره نمایش را می‌دانند یا اصلا به نمایش نمی‌گذاشتند. سالن فرهنگیان اصفهان روز یکشنبه همزمان با عید قربان در سانس چهارم که قرار بود فیلم‌های کوتاه ویدئویی جشنواره را به نمایش بگذارد جنگ شادی برپا کرد و وقتی از مدیر سینما خواستیم جوابگو باشد در کمال ناباوری گفت دستگاه پروژکتور سینما با اشکال روبه‌رو است و از نمایش فیلم‌ها سر باز زد. در حالی که سالن‌های نمایش موظف به نمایش فیلم‌های شرکت‌کننده در جشنواره هستند حتی با تعداد محدودی از تماشاگران. در شهر اصفهان که سال‌هاست میزبان جشنواره کودک است، نظارت دقیق بر نمایش فیلم که رکن اصلی جشنواره است دیده نمی‌شود، حال چگونه این شهر که هنوز نظارتی بر آن وجود ندارد می‌تواند مدیریت جشنواره را برعهده بگیرد. مدیران ارشاد بر این معتقدند که برگزاری جشنواره بین‌المللی کودک را به اصفهان بسپارند اما به این نکته توجه نمی‌کنند که اصفهان در اجرای برنامه‌ها از جمله مهم‌ترین رکن جشنواره یعنی نمایش فیلم چقدر نظارت و توجه داشته است. بسیاری از فیلمسازان فیلم‌های کوتاه جلوی در سالن سینمای فرهنگیان انتظار کشیدند تا فیلم‌شان به نمایش درآید اما در کمال تعجب متوجه برگزاری جنگ شادی در سالن سینما شدند. به نظر می‌رسد بخشی از مشکلات سینمای کودک و نوجوان بی‌توجهی مسؤولان ناکارآمد است که باعث دلسردی فیلمساز و در نهایت افول سینمای کودک و نوجوان خواهد شد. پای صحبت مسؤولان اجرایی جشنواره که بنشینیم بیش از عمرشان تجربه برپایی جشنواره دارند اما در عمل یکی از رکن‌های اصلی افول سینمای کودک و نوجوان اجرای بد برنامه‌های جشنواره در سطح شهر است.