حسین‌جوادی: «در جامعه اسلامی که بنیادی فرهنگی دارد، نخستین اقدام در جهت گسترش ورزش به عنوان یک نیاز اساسی مردمی آن است که به ورزش یک بعد فرهنگی متعالی داده شود و این با آنچه استکبار جهانی به صورت تربیت‌بدنی در کشورهای تحت سلطه خود تبلیغ می‌کند، تفاوت دارد.» فرمایشات مقام معظم رهبری درباره مقوله فرهنگ و ورزش که دو عنصر جدایی‌ناپذیر است درست مثل چراغ راهی است که اگر مدیران ورزش کشور تا امروز به فکر اجرای این فرمایشات بودند حال و روز اخلاق‌مداری در ورزش ما تا این اندازه وخیم نبود. این مساله که ایشان به بعد فرهنگ در ورزش تا این اندازه تاکید دارند به دلیل اهمیت موضوع و الگوبرداری جامعه از رفتارهای ورزشکاران است. اگر بر این جمله با تامل بنگرید به این مهم دست پیدا می‌کنید که ورزشکاران به عنوان ویترین یک کشور در میان دید همگان چشمنوازی می‌کنند. برگزاری تورنمنت‌های مختلف و حضور ورزشکاران ایرانی که هویتی اسلامی دارند دلیلی بر این مدعاست ولی زمانی که در سال‌های اخیر مشاهده می‌کنیم تا چه اندازه فرهنگ غربی و نمادهای مختلف دولت‌های شرق و غرب به فرهنگ ورزش ما نفوذ کرده است، بیشتر شرمسار می‌شویم. شاید گزاف نباشد اگر این موضوع را به ورود نظام سرمایه‌داری بسط دهیم. نظامی که بیشتر مردم اجتماع مورد نظر را به مصرف‌کنندگان محصولات بیگانه تبدیل می‌کند تا اینکه از داشته‌های سنتی و کهن خود استفاده کنند. اگر قرار بود در مقوله ورزش بر اساس رهنمودهای مقام معظم رهبری بر ورزش‌های باستانی و زورخانه‌ای تاکید داشته باشیم تا این اندازه ورزش‌های وارداتی قدرت عرض‌اندام نداشتند و نفوذ فرهنگ غرب نیز در ورزش ما عقیم می‌ماند ولی با ورود ورزش‌های وارداتی غربی و آوردن پول‌های هنگفت در این رشته‌ها به خصوص فوتبال ورزشکاران این رشته ترغیب می‌شوند برای بیشتر دیده شدن از ستاره‌های غربی الگوبرداری کنند و از این رو فرهنگ غنی اسلامی - ایرانی خود را به دست فراموشی می‌سپارند. نکته دیگری که در فرمایشات ایشان نهفته است این است که به ما نشان می‌دهد دغدغه‌های فرهنگی رهبری برای پدیده ورزش به گونه‌ای است که هشدار می‌دهند تا گرفتار نفوذ استکبار جهانی در این مقوله نشوید. استکبار جهانی دقیقا با نقشه راهی مشخص دست به تبلیغات گسترده و پروپاگاندا می‌زند و رشته‌های درآمدزا و سودآور را که در سیاست‌های خود وجود دارد با کمترین ارزش اخلاقی به جهانیان عرضه می‌کند. استکبار جهانی که راس هرم آن ایالات متحده و رژیم صهیونیستی است با سرمایه‌گذاری در تعدادی رشته‌های مجذوب‌کننده و وارد کردن پای سرمایه‌دارانی از جنس خودشان همه چیز را در سیطره خود گرفته‌اند.
به طور مثال می‌توان به هجمه دلالان یهودی که با لابی‌های صهیونیستی به مبالغ هنگفتی پول دست پیدا کرده و به فوتبال انگلستان هجوم آورده‌اند اشاره کرد. یکی از این چهره‌های سرشناس صهیونیست‌ها مردی است به نام پینی زهاوی که در نقل و انتقال ستاره‌های بزرگ در فوتبال انگلستان دست دارد. آنها با نفوذ فراوان و ولخرجی زیاد بازیکنانی را به خدمت می‌گیرند که بتوانند خوراک فرهنگی از پیش تعیین شده را به کشورهای جهان سوم قالب کنند. در این مساله می‌توان به همین بحث خالکوبی‌ها و رواج بی‌اخلاقی اشاره کرد. بازیکنان حرفه‌ای در فوتبال اروپا اکثرا یا گرفتار مشکلات اخلاقی هستند یا اینکه گرفتار مواد مخدر و اعتیاد. همین سران باشگاه‌ها با خرج کردن و به دست گرفتن نبض بازار مالی این ستاره‌ها را در تیم‌های مختلف آنقدر بزرگ می‌کنند که تقریبا تبدیل به الگوهای بین‌المللی می‌شوند آن وقت بازیکنان فوتبال در آسیا و کشورهای دیگر سعی می‌کنند در رفتارهای خارج زمین یا داخل میدان از این بازیکنان الگوبرداری کنند. نتیجه این الگوبرداری همین می‌شود که در فوتبال ما از آن با عنوان منشوری یا بی‌اخلاقی یاد می‌کنیم. نکته دوم درباره فرمایشات گهربار امام خامنه‌ای این است که ایشان باز هم درباره سفیران انقلاب اسلامی توصیه‌ای کرده‌اند که بررسی آن خالی از لطف نیست. معظم‌له در بیاناتی فرموده‌اند «حضور یک گروه ورزشی مسلمان انقلابی با اخلاق خوب، می‌تواند وسیله‌ای برای انتقال انقلاب اسلامی باشد. یک ورزشکار متعهد آگاه و با اخلاق صحیح، می‌تواند سفیر انقلاب اسلامی در میدان‌های ورزشی باشد». حال این سؤال از مسؤولان ورزشی کشور باید اینگونه مطرح شود که شما چه کار اجرایی برای این توصیه دلسوزانه کرده‌اید؟ آیا تنها پرداختن به بحث‌های اقتصادی و دعواهای سیاسی و جناحی که این روزها به ورزش نیز کشیده شده در دستور کار شماست؟ در حال حاضر کدام بازیکن فوتبال یا بسکتبال را سراغ دارید که ظاهری بر اساس داشته‌های فرهنگی و سنتی ما داشته باشد؟ حتی متاسفانه باید بگوییم این بد اخلاقی و زشتی‌ها به ورزش‌های دیگر نیز راه پیدا کرده ولی چون خیلی در رسانه‌ها مورد توجه قرار نمی‌گیرند دور از انظار عمومی است. آیا در این دوره ما می‌توانیم ورزشکاری را بر اساس معیارهای انقلاب اسلامی به جهان معرفی کنیم؟ نمونه‌های نادری هستند که هنوز می‌توان به آنها افتخار کرد ولی اصل موضوع این است که متولیان فرهنگی در این زمینه هیچ راهکار مناسبی را ارائه نکرده‌اند. شاید اگر رهنمودهای رهبر حکیم انقلاب بر اساس دستور عملی جدی در اختیار جامعه ورزش کشور قرار می‌گرفت حالا ما شاهد خیلی از شائبه‌ها نبودیم. دغدغه‌های فرهنگی ایشان در سال اقتصاد و فرهنگ با عزم ملی و مدیریت جهادی می‌تواند بهترین بهانه باشد برای سر و سامان دادن ورزشی‌ها در هر دو مقوله؛ هم مساله فرهنگ که به یک حلقه مفقوده در ورزش تبدیل شده و هم موضوع اقتصاد که این روزها ورزش را دچار چالش جدی کرده است. این چراغ روشن است ولی چشمی در میان مدیران ورزشی و فرهنگی بینا نیست تا از این رهنمودها سودی ببرد.