« انسان‌ها در خوابند، وقتی می‌میرند، بیدار می‌شوند...» (پیامبر اکرم (ص)) خواب دیده‌ام، خواب می‌بینم، اصلا که می‌داند؟ شاید همه زندگی ما به خواب می‌گذرد، یک روز بیدار شویم و آنگاه همدیگر را بشناسیم و حقیقت را ... انگار، همین چند سال پیش بود، دوباره 18 ساله شده‌ام، شاد و سرخوش از پله‌های آموزشگاه زبان بالا می‌روم، استاد گرامر انگلیسی، آقای محمد خطیب سختگیر است و مهربان، نگاه پرگلایه‌ای به من می‌اندازد. کمی دیر رسیده‌ام. آخر آقای خطیب نمی‌داند که من در تمام طول راه داشتم به درخت‌ها نگاه می‌کردم و تمام مسیر بلوار کشاورز را پیاده می‌آمدم تا ببینم چند پرنده بالای درخت‌هایش لانه ساخته‌اند. Are you ready Chista? بله ، من همیشه آماده‌ام. برای خوب یا بد، هر دو، نمی‌دانم! از کلاس انگلیسی دوان دوان بالا می‌روم. کلاس آلمانی‌ام دیر شده است، کامران جمالی مترجم و شاعر، مدرس ما است. آن موقع نمی‌دانستم کامران جمالی کیست؟ پارسال بهار دریکی از مطبوعات مقاله‌ای از کامران جمالی خواندم. بهار بود و بهارانه نوشته بود و من، مادر، زن، نویسنده، دیگر دانش‌آموز او نبودم. اما بهاریه‌اش مرا به بهارهای گذشته برد، 22 ساله هستم، در دانشگاه الزهرا، رشته روانشناسی، درس ادبیات فارسی. نزدیک عید است و شهرستانی‌ها بار و بندیل خود را بسته و کوچ کرده‌اند. کلاس خلوت است. استادم حسن حسینی می‌گوید: بچه‌ام چیزی ازمن می‌خواست که طبقه بالای کتابخانه بود و دستش نمی‌رسید، من به او دادم و بچه‌ام گفت: بابا تو چقدر دستت می‌رسه؟ و این یعنی شعر، اولین بارقه‌های شاعری همانجا و در آن کلاس کوچک در وجودم شکل گرفت. امسال بهار حسن حسینی نیست. نمی‌دانم؟ 3 یا 4 بهار پیش بود که رفت، حتما اکنون هم دستش به جاهایی می‌رسد که دست ما نمی‌رسد... 25 ساله هستم، گیج و سرخوش از شغل جدیدی که دارم. یک دختر 25 ساله مدیر واحد تئاتردرمانی بهزیستی، آن هم به لطف و درایت دکتر حمیدرضا نقوی، رئیس وقت معاونت پیشگیری بهزیستی در آن سال‌ها... درایت اینکه می‌دانست تئاتر چقدر با زندگی و درمان ارتباط دارد. کلاس منتظر من است. نزدیک عید است، همه از خانواده‌هایشان صحبت می‌کنند و ما یکی از تمرین‌های مهم تئاتردرمانی را انجام می‌دهیم. تمرین معروف «پنج سال بعد...»؛ در این بازی باید هر کدام خود را در موقعیت 5 سال بعد تجسم کنیم. بچه‌ها یکی‌یکی درباره وضعیت خود در 5سال بعد صحبت کرده و بخش‌هایی از آن را بازی می‌کنند. نوبت به من می‌رسد که مدیر گروهم. ناگهان و بی‌اختیار می‌گویم، 5 سال بعد من یک دختر دارم، 30 ساله هستم، یک دختر یک ساله دارم و متاسفانه عید بدی است، بدترین عید زندگی‌‌ام، پدرم را از دست داده‌ام و هنوز لباس سوگ پدر از تن به در نیاورده، خبر فجیع آن عید کذایی می‌رسد. قیصر امین‌پور و خانواده‌اش در جاده شمال تصادف کرده‌اند. همسر و کودکش سالمند، اما خودش بیهوش است. به جای من همسرم شتابان به بیمارستان می‌رود و وقتی برمی‌گردد سخنی نمی‌گوید. قیصر در کماست و دعا مثل بارانی که تمام آن عید بارید و اجابت شد. انگار، همه شعرهای جهان پشت در ICU ایستاده بودند ... عید امسال کتاب شعر «مثل چشمه مثل رود» قیصر را به دخترم هدیه می‌دهم و می‌گویم: دنیا خواب است و یکی از قشنگ‌ترین خواب‌هایی که من دیده‌ام، شعرهای قیصر امین‌پور است. دخترم کتاب را ورق می‌زند، حالا 11 ساله است و هم مدرسه‌ای دختر قیصر. می‌پرسد: «مادر! آن وقت‌ها، تو که این شعرها را می‌خواندی مثل الان بداخلاق بودی؟» با تعجب نگاهش می‌کنم: «بداخلاقم؟» یاد حرف کارمند بانک می‌افتم و تعمیرکار موبایل و پستچی و ناظم مدرسه ابتدایی دخترم: «خانم شما همیشه اینقدر بداخلاق بوده‌اید؟»
- نه! / عیدهای زیادی گذشت و عزیزان زیادی دیگردر کنار ما نیستند، آدم‌ها تغییر می‌کنند، سعی می‌کنم بداخلاق نباشم، اما نمی‌توانم قول بدهم که همیشه امیدوار باشم؛ در جامعه‌ای که می‌بینم، بچه‌ها کتاب‌های شعر را به کناری می‌اندازند و بازی‌های کامپیوتری و فیلم‌های آن طرف آبی را ترجیح می‌دهند. سعی می‌کنم لبخند بزنم و خیال کنم که همه چیز یک خواب است و در این خواب من فقط اتاقم را عوض کردم، در اتاق بغلی هنوز قیصر، حسن حسینی، سلمان هراتی، اکبر رادی، احمد آقالو، پروانه مژده و... مشغول خواندن، نوشتن و شاد‌کردن آدم‌ها هستند. یک روز بیدار می‌شویم
« انسان‌ها در خوابند، وقتی می‌میرند، بیدار می‌شوند...» (پیامبر اکرم (ص)) خواب دیده‌ام، خواب می‌بینم، اصلا که می‌داند؟ شاید همه زندگی ما به خواب می‌گذرد، یک روز بیدار شویم و آنگاه همدیگر را بشناسیم و حقیقت را ... انگار، همین چند سال پیش بود، دوباره 18 ساله شده‌ام، شاد و سرخوش از پله‌های آموزشگاه زبان بالا می‌روم، استاد گرامر انگلیسی، آقای محمد خطیب سختگیر است و مهربان، نگاه پرگلایه‌ای به من می‌اندازد. کمی دیر رسیده‌ام. آخر آقای خطیب نمی‌داند که من در تمام طول راه داشتم به درخت‌ها نگاه می‌کردم و تمام مسیر بلوار کشاورز را پیاده می‌آمدم تا ببینم چند پرنده بالای درخت‌هایش لانه ساخته‌اند. Are you ready Chista? بله ، من همیشه آماده‌ام. برای خوب یا بد، هر دو، نمی‌دانم! از کلاس انگلیسی دوان دوان بالا می‌روم. کلاس آلمانی‌ام دیر شده است، کامران جمالی مترجم و شاعر، مدرس ما است. آن موقع نمی‌دانستم کامران جمالی کیست؟ پارسال بهار دریکی از مطبوعات مقاله‌ای از کامران جمالی خواندم. بهار بود و بهارانه نوشته بود و من، مادر، زن، نویسنده، دیگر دانش‌آموز او نبودم. اما بهاریه‌اش مرا به بهارهای گذشته برد، 22 ساله هستم، در دانشگاه الزهرا، رشته روانشناسی، درس ادبیات فارسی. نزدیک عید است و شهرستانی‌ها بار و بندیل خود را بسته و کوچ کرده‌اند. کلاس خلوت است. استادم حسن حسینی می‌گوید: بچه‌ام چیزی ازمن می‌خواست که طبقه بالای کتابخانه بود و دستش نمی‌رسید، من به او دادم و بچه‌ام گفت: بابا تو چقدر دستت می‌رسه؟ و این یعنی شعر، اولین بارقه‌های شاعری همانجا و در آن کلاس کوچک در وجودم شکل گرفت. امسال بهار حسن حسینی نیست. نمی‌دانم؟ 3 یا 4 بهار پیش بود که رفت، حتما اکنون هم دستش به جاهایی می‌رسد که دست ما نمی‌رسد... 25 ساله هستم، گیج و سرخوش از شغل جدیدی که دارم. یک دختر 25 ساله مدیر واحد تئاتردرمانی بهزیستی، آن هم به لطف و درایت دکتر حمیدرضا نقوی، رئیس وقت معاونت پیشگیری بهزیستی در آن سال‌ها... درایت اینکه می‌دانست تئاتر چقدر با زندگی و درمان ارتباط دارد. کلاس منتظر من است. نزدیک عید است، همه از خانواده‌هایشان صحبت می‌کنند و ما یکی از تمرین‌های مهم تئاتردرمانی را انجام می‌دهیم. تمرین معروف «پنج سال بعد...»؛ در این بازی باید هر کدام خود را در موقعیت 5 سال بعد تجسم کنیم. بچه‌ها یکی‌یکی درباره وضعیت خود در 5سال بعد صحبت کرده و بخش‌هایی از آن را بازی می‌کنند. نوبت به من می‌رسد که مدیر گروهم. ناگهان و بی‌اختیار می‌گویم، 5 سال بعد من یک دختر دارم، 30 ساله هستم، یک دختر یک ساله دارم و متاسفانه عید بدی است، بدترین عید زندگی‌‌ام، پدرم را از دست داده‌ام و هنوز لباس سوگ پدر از تن به در نیاورده، خبر فجیع آن عید کذایی می‌رسد. قیصر امین‌پور و خانواده‌اش در جاده شمال تصادف کرده‌اند. همسر و کودکش سالمند، اما خودش بیهوش است. به جای من همسرم شتابان به بیمارستان می‌رود و وقتی برمی‌گردد سخنی نمی‌گوید. قیصر در کماست و دعا مثل بارانی که تمام آن عید بارید و اجابت شد. انگار، همه شعرهای جهان پشت در ICU ایستاده بودند ... عید امسال کتاب شعر «مثل چشمه مثل رود» قیصر را به دخترم هدیه می‌دهم و می‌گویم: دنیا خواب است و یکی از قشنگ‌ترین خواب‌هایی که من دیده‌ام، شعرهای قیصر امین‌پور است. دخترم کتاب را ورق می‌زند، حالا 11 ساله است و هم مدرسه‌ای دختر قیصر. می‌پرسد: «مادر! آن وقت‌ها، تو که این شعرها را می‌خواندی مثل الان بداخلاق بودی؟» با تعجب نگاهش می‌کنم: «بداخلاقم؟» یاد حرف کارمند بانک می‌افتم و تعمیرکار موبایل و پستچی و ناظم مدرسه ابتدایی دخترم: «خانم شما همیشه اینقدر بداخلاق بوده‌اید؟»
- نه! / عیدهای زیادی گذشت و عزیزان زیادی دیگردر کنار ما نیستند، آدم‌ها تغییر می‌کنند، سعی می‌کنم بداخلاق نباشم، اما نمی‌توانم قول بدهم که همیشه امیدوار باشم؛ در جامعه‌ای که می‌بینم، بچه‌ها کتاب‌های شعر را به کناری می‌اندازند و بازی‌های کامپیوتری و فیلم‌های آن طرف آبی را ترجیح می‌دهند. سعی می‌کنم لبخند بزنم و خیال کنم که همه چیز یک خواب است و در این خواب من فقط اتاقم را عوض کردم، در اتاق بغلی هنوز قیصر، حسن حسینی، سلمان هراتی، اکبر رادی، احمد آقالو، پروانه مژده و... مشغول خواندن، نوشتن و شاد‌کردن آدم‌ها هستند. ارسال نظر
پربیننده