غروبی بود دلگیر. استاد امیرحسین فردی به ظاهر مثل همیشه آرام بود و صبور. اما اگر می‌شناختیش شک نمی‌کردی به دلتنگ بودنش. آن روزها اوج حمله به اداره کتاب ارشاد بود و در گرماگرم این ناآرامی، امیرخان بنا کرده بود به خدمت در بخش داستان اداره کتاب. اما اعتراض‌ها هنوز به راه بود. حکایت غریبی بود. از سویی شک نداشتم به صداقت و درستی آنها که در راس بودند و از سوی دیگر ضجه آن جماعت چنان بلند بود که نمی‌شد به سادگی گذشت از کنارش. آن‌روز فرصتی بود مغتنم برای رفع این ابهام که ذهنم را آشفته بود. پرسیدم. بی‌مقدمه و مستقیم. و او پاسخ گفت؛ بی‌مقدمه و مستقیم. دست آخر اما تقاضایی کرد غریب؛«پاسخم را جایی باز نگو!»
و دلیل این تقاضا حماسه‌ای بود غمگنانه؛ «زمان جنگ و چند شب پیش از عملیاتی بزرگ، سه رزمنده برای شناسایی، شبانه به منطقه عملیاتی می‌روند. سربازهای دشمن می‌رسند و آن سه نفر در پس بوته‌ها مخفی می‌شوند. اما در این میان پوتین یکی از سربازهای دشمن، می‌نشیند روی انگشت یکی از آن سه نفر. سرباز دشمن همانجا سیگار می‌گیراند، آواز می‌خواند و بیش از یک ساعت هیکل سنگینش فشار می‌آورد روی انگشتان نحیف رزمنده. انگشت بسیجی له می‌شود و می‌شکند اما دم نمی‌زند تا عملیات شکست نخورد. دو رزمنده دیگر هم حالشان بهتر از او نیست. انگشت دوستشان می‌شکند جلوی چشم آنها اما سکوت می‌کنند تا تلاش یک گردان بی‌ثمر نشود». غم موج می‌زد توی صدای امیرخان: حالا هم همان است. دستمان زیر پوتین است. باید درد بکشیم و دم نزنیم تا زحمت آن سه رزمنده هدر نرود... چند روز پیش مجله‌ای به نام«مردم و جامعه» در نهایت بی‌اخلاقی و به دور از ادب، چنان مسؤولان ارشاد را نواخته بود که نمونه‌اش را با چنان وقاحتی ندیده بودم تا آن روز و همان روز فشار بی‌حد پوتین را روی انگشت‌هام حس کردم و قصد کردم به فریاد. حالا این نوشته یک فریاد است. و یک عذرخواهی. فریاد از سوی آنها که چهار سال است درد می‌کشند و دم نمی‌زنند و عذرخواهی از بابت کم طاقتی‌ام؛ از بابت این فریاد... فریاد
غروبی بود دلگیر. استاد امیرحسین فردی به ظاهر مثل همیشه آرام بود و صبور. اما اگر می‌شناختیش شک نمی‌کردی به دلتنگ بودنش. آن روزها اوج حمله به اداره کتاب ارشاد بود و در گرماگرم این ناآرامی، امیرخان بنا کرده بود به خدمت در بخش داستان اداره کتاب. اما اعتراض‌ها هنوز به راه بود. حکایت غریبی بود. از سویی شک نداشتم به صداقت و درستی آنها که در راس بودند و از سوی دیگر ضجه آن جماعت چنان بلند بود که نمی‌شد به سادگی گذشت از کنارش. آن‌روز فرصتی بود مغتنم برای رفع این ابهام که ذهنم را آشفته بود. پرسیدم. بی‌مقدمه و مستقیم. و او پاسخ گفت؛ بی‌مقدمه و مستقیم. دست آخر اما تقاضایی کرد غریب؛«پاسخم را جایی باز نگو!»
و دلیل این تقاضا حماسه‌ای بود غمگنانه؛ «زمان جنگ و چند شب پیش از عملیاتی بزرگ، سه رزمنده برای شناسایی، شبانه به منطقه عملیاتی می‌روند. سربازهای دشمن می‌رسند و آن سه نفر در پس بوته‌ها مخفی می‌شوند. اما در این میان پوتین یکی از سربازهای دشمن، می‌نشیند روی انگشت یکی از آن سه نفر. سرباز دشمن همانجا سیگار می‌گیراند، آواز می‌خواند و بیش از یک ساعت هیکل سنگینش فشار می‌آورد روی انگشتان نحیف رزمنده. انگشت بسیجی له می‌شود و می‌شکند اما دم نمی‌زند تا عملیات شکست نخورد. دو رزمنده دیگر هم حالشان بهتر از او نیست. انگشت دوستشان می‌شکند جلوی چشم آنها اما سکوت می‌کنند تا تلاش یک گردان بی‌ثمر نشود». غم موج می‌زد توی صدای امیرخان: حالا هم همان است. دستمان زیر پوتین است. باید درد بکشیم و دم نزنیم تا زحمت آن سه رزمنده هدر نرود... چند روز پیش مجله‌ای به نام«مردم و جامعه» در نهایت بی‌اخلاقی و به دور از ادب، چنان مسؤولان ارشاد را نواخته بود که نمونه‌اش را با چنان وقاحتی ندیده بودم تا آن روز و همان روز فشار بی‌حد پوتین را روی انگشت‌هام حس کردم و قصد کردم به فریاد. حالا این نوشته یک فریاد است. و یک عذرخواهی. فریاد از سوی آنها که چهار سال است درد می‌کشند و دم نمی‌زنند و عذرخواهی از بابت کم طاقتی‌ام؛ از بابت این فریاد... ارسال نظر
پربیننده