این چند خط پایانی...
چند روز پیش به اتفاق همکارم محمد صابری در مراسم تقدیر از هیات انتخاب و داوران جشنواره فیلم فجر بودیم، در هتل انقلاب. معمولا در اینجور فضاها فرصتی دست می‌دهد تا فارغ از هیاهوی رسانه‌ای، گپ و گفتی خودمانی با اهالی سینما داشته باشیم. با خیلی‌ها صحبت کردیم و درباره خیلی چیزها گپ زدیم، اما هم‌کلامی با سامان استرکی (کارگردان صندلی خالی) لطف دیگری داشت. از انبوه صحبت‌ها، تعبیر او از نوروز خیلی به دلم نشست. می‌گفت: «یادمان نرود قبل از هر نوروز، آب شدن برف‌هایی است که می‌توانستیم از آنها آدم برفی بسازیم و نساختیم». جمله استرکی نیازی به توضیح و تشریح ندارد. همان حکایت آشنای همیشگی که اغلب در ضرباهنگ زندگی فراموشش می‌کنیم. بگذریم... در این چند خط پایانی آخرین شماره روزنامه در سال 87، بیان 2 نکته را لازم می‌دانم؛ اول اینکه گروه فرهنگ و هنر روزنامه «وطن‌امروز»، قائل به برخی دسته‌بندی‌های مرسوم و دست‌و پاگیر نیست و عقیده دارد فرهنگ پویا، افکار و سلایق مختلف را می‌طلبد. 104 شماره منتشر شده، گواه این مدعاست. تا حد امکان سعی کردیم توازن را رعایت کنیم و هرگز قائل به تک‌صدایی نبودیم. در این میان خیلی‌ها به درخواست ما پاسخ دادند و حاضر به گفت‌وگو شدند و برخی هم به دلایل محترم خودشان، تن به مصاحبه و همراهی ندادند. این مساله در مطبوعات ما امری کاملا طبیعی و بدیهی است ولی آنچه باعث تعجب می‌شود اینکه غالب این بزرگواران که مایل به همکاری نبودند، کسانی هستند که عمدتا دم از چندصدایی می‌زنند و بشدت از دسته‌بندی و خط‌کشی‌ها در حیطه فرهنگ و هنر گله‌مند هستند. در مقابل بودند کسانی که به خاطر گرایش جناحی و فکری‌شان، اینگونه می‌پنداشتیم با روزنامه همکاری نخواهند کرد اما عکس آن رخ داد. این تعامل، تجربه‌ای خوشایند برای هر دو طرف بود، بویژه اینکه اصل وفاداری را هرگز فراموش نکردیم. مشی روزنامه در سال آتی هم همینگونه است. پیشاپیش دست اهالی فرهنگ و ادب و هنر را به گرمی می‌فشاریم و تشکر می‌کنیم از تمام بزرگوارانی که در این مدت صمیمانه با روزنامه همکاری داشتند و حتی آنها که نداشتند. در این گذر، خالی از اشکال و نارسایی نبودیم. بهتر شدن ما نیازمند همدلی و همکاری بیشتر اهالی این حوزه است که در این مدت بسیار از آنها آموخته‌ایم و به کار بسته‌ایم. نکته دیگر که در این چند خط پایانی لازم است به آن اشاره کنم، خسته نباشید و تشکر ویژه است از همکارانم در تحریریه گروه فرهنگی؛ محبوبه ریاستی (مسؤول تلویزیون)، محمد صابری (سینما)، آزاده صالحی (ادبیات)، بنت‌الهدی صدر (مسؤول صفحه16)، حمزه امجدیان (موسیقی)، همکار محترم پروانه حسین‌زاده و همه همکارانی که در این مدت یاری‌رسان ما بودند و صادقانه تلاش کردند. امیدواریم سال جدید را بهتر و پربارتر آغاز کنیم.
*دبیر گروه فرهنگ و هنر
هنوز می‌توان امیدوار بود
موسیقی ایران در سال 87، سال خوبی را سپری نکرد؛ چه از لحاظ کمی و چه کیفی. در یک نگاه کلی عدم استقبال مخاطبان و برگزاری کنسرت‌های موسیقی ایرانی (که به واقع می‌توانند چشم‌ها و گوش‌های بسیاری را به عالم موسیقی اصیل باز کنند) در سالن‌های خالی، یکی از اصلی‌ترین ملاک‌ها در این داوری است. متاسفانه مدیریت نامطلوب سبب شده است که نه فقط کنسرت ها کم‌رونق باشند که در بازار موسیقی هم استقبال از آثار کمرنگ شوند و برخی ناشران آثار موسیقایی در آستانه ورشکستگی قرار بگیرند. البته در این زمینه نمی‌توان نقش هنرمندان برای ارائه آثار نو و متفاوت را نادیده گرفت که بی‌تردید در جلب نظر مخاطبان بسیار موثر واقع می‌شوند. کما اینکه در سال گذشته هم کنسرت‌هایی چون کنسرت علیزاده با استقبال مخاطبان همراه شد و حرکتی خوب را در این راستا رقم زد (هرچند معتقدم در این موارد هم کار نو و تازه‌ای ارائه نشد). در عین حال و با نگاهی منصفانه، با توجه به بودجه اختصاص یافته به موسیقی نمی‌توان به فعالیت نهادهایی چون وزارت ارشاد یا انجمن موسیقی ایران، متوقعانه نگاه کرد چرا که با این مبالغ نمی‌توان انتظاری بیش از حد داشت. با این بودجه‌ها به واقع نمی‌توان فعالیتی صحیح را پایه‌گذاری کرد اما می‌توان با سرمایه‌گذاری هدفمند و با همین پتانسیل‌های موجود، فضا را رو به بهبودی سوق داد. به بیان دیگر هنوز می‌توان امیدوار بود با فعالیت‌هایی چون تقویت جشنواره موسیقی فجر (که در دوره اخیر با کاستی‌هایی همراه بود) و نیز هدایت آثار موسیقایی صدا و سیما به سمت موسیقی اصیل ایرانی، آینده این هنر را در کشور با رونق روزافزون، در سال‌های پیش‌رو همراه ببینیم.
لحظه عبور
محسن محمدی: هر روز می‌آمد و از جلویش رد می‌شد و او آجر به دست، هاج و واج می‌ماند و چیزی به خود نمی‌آوردش مگر توپ و تشر معمار. قشنگ‌ترین قطعه زندگی‌اش در میان گرد و خاک و آجر و سیمان و تیرآهن ناسزاهای معمار همین لحظه عبور بود؛ یگانه محور افکار شبانه او قبل از خواب، زیر آسمان بدون ستاره شهر، عبور، بدون حتی نگاهی، نیم نگاهی، توجهی، کند کردن قدم‌هایی؛ مگر از آن نجیب، انتظار دیگری هم می‌رفت. یک سالی از این دیدارها می‌گذشت، هفته‌ای یکی، دو بار. دیگر داشت خودش را در قامت یک داماد می‌دید. حتی می‌خواست این بار که به شهرستان برگشت با مادرش صحبت کند. راضی کردن مادر کار راحتی نبود؛ از بچگی دختر خاله‌اش را برایش ناف بریده بودند. یکی، دو روز دیگر راهی شهرش می‌شد. از معمار دو روز مرخصی گرفته بود. آجر بالا می‌انداخت که باز آمد. لحظه عبور رسیده بود. عبور کرد اما دست در دست، دوش به دوش، نگاه در نگاه، کلام در کلام با کسی دیگر بود. آجر در دستش ماند. ناسزای معمار هم او را به خود نیاورد. اخبار
این چند خط پایانی...
چند روز پیش به اتفاق همکارم محمد صابری در مراسم تقدیر از هیات انتخاب و داوران جشنواره فیلم فجر بودیم، در هتل انقلاب. معمولا در اینجور فضاها فرصتی دست می‌دهد تا فارغ از هیاهوی رسانه‌ای، گپ و گفتی خودمانی با اهالی سینما داشته باشیم. با خیلی‌ها صحبت کردیم و درباره خیلی چیزها گپ زدیم، اما هم‌کلامی با سامان استرکی (کارگردان صندلی خالی) لطف دیگری داشت. از انبوه صحبت‌ها، تعبیر او از نوروز خیلی به دلم نشست. می‌گفت: «یادمان نرود قبل از هر نوروز، آب شدن برف‌هایی است که می‌توانستیم از آنها آدم برفی بسازیم و نساختیم». جمله استرکی نیازی به توضیح و تشریح ندارد. همان حکایت آشنای همیشگی که اغلب در ضرباهنگ زندگی فراموشش می‌کنیم. بگذریم... در این چند خط پایانی آخرین شماره روزنامه در سال 87، بیان 2 نکته را لازم می‌دانم؛ اول اینکه گروه فرهنگ و هنر روزنامه «وطن‌امروز»، قائل به برخی دسته‌بندی‌های مرسوم و دست‌و پاگیر نیست و عقیده دارد فرهنگ پویا، افکار و سلایق مختلف را می‌طلبد. 104 شماره منتشر شده، گواه این مدعاست. تا حد امکان سعی کردیم توازن را رعایت کنیم و هرگز قائل به تک‌صدایی نبودیم. در این میان خیلی‌ها به درخواست ما پاسخ دادند و حاضر به گفت‌وگو شدند و برخی هم به دلایل محترم خودشان، تن به مصاحبه و همراهی ندادند. این مساله در مطبوعات ما امری کاملا طبیعی و بدیهی است ولی آنچه باعث تعجب می‌شود اینکه غالب این بزرگواران که مایل به همکاری نبودند، کسانی هستند که عمدتا دم از چندصدایی می‌زنند و بشدت از دسته‌بندی و خط‌کشی‌ها در حیطه فرهنگ و هنر گله‌مند هستند. در مقابل بودند کسانی که به خاطر گرایش جناحی و فکری‌شان، اینگونه می‌پنداشتیم با روزنامه همکاری نخواهند کرد اما عکس آن رخ داد. این تعامل، تجربه‌ای خوشایند برای هر دو طرف بود، بویژه اینکه اصل وفاداری را هرگز فراموش نکردیم. مشی روزنامه در سال آتی هم همینگونه است. پیشاپیش دست اهالی فرهنگ و ادب و هنر را به گرمی می‌فشاریم و تشکر می‌کنیم از تمام بزرگوارانی که در این مدت صمیمانه با روزنامه همکاری داشتند و حتی آنها که نداشتند. در این گذر، خالی از اشکال و نارسایی نبودیم. بهتر شدن ما نیازمند همدلی و همکاری بیشتر اهالی این حوزه است که در این مدت بسیار از آنها آموخته‌ایم و به کار بسته‌ایم. نکته دیگر که در این چند خط پایانی لازم است به آن اشاره کنم، خسته نباشید و تشکر ویژه است از همکارانم در تحریریه گروه فرهنگی؛ محبوبه ریاستی (مسؤول تلویزیون)، محمد صابری (سینما)، آزاده صالحی (ادبیات)، بنت‌الهدی صدر (مسؤول صفحه16)، حمزه امجدیان (موسیقی)، همکار محترم پروانه حسین‌زاده و همه همکارانی که در این مدت یاری‌رسان ما بودند و صادقانه تلاش کردند. امیدواریم سال جدید را بهتر و پربارتر آغاز کنیم.
*دبیر گروه فرهنگ و هنر
هنوز می‌توان امیدوار بود
موسیقی ایران در سال 87، سال خوبی را سپری نکرد؛ چه از لحاظ کمی و چه کیفی. در یک نگاه کلی عدم استقبال مخاطبان و برگزاری کنسرت‌های موسیقی ایرانی (که به واقع می‌توانند چشم‌ها و گوش‌های بسیاری را به عالم موسیقی اصیل باز کنند) در سالن‌های خالی، یکی از اصلی‌ترین ملاک‌ها در این داوری است. متاسفانه مدیریت نامطلوب سبب شده است که نه فقط کنسرت ها کم‌رونق باشند که در بازار موسیقی هم استقبال از آثار کمرنگ شوند و برخی ناشران آثار موسیقایی در آستانه ورشکستگی قرار بگیرند. البته در این زمینه نمی‌توان نقش هنرمندان برای ارائه آثار نو و متفاوت را نادیده گرفت که بی‌تردید در جلب نظر مخاطبان بسیار موثر واقع می‌شوند. کما اینکه در سال گذشته هم کنسرت‌هایی چون کنسرت علیزاده با استقبال مخاطبان همراه شد و حرکتی خوب را در این راستا رقم زد (هرچند معتقدم در این موارد هم کار نو و تازه‌ای ارائه نشد). در عین حال و با نگاهی منصفانه، با توجه به بودجه اختصاص یافته به موسیقی نمی‌توان به فعالیت نهادهایی چون وزارت ارشاد یا انجمن موسیقی ایران، متوقعانه نگاه کرد چرا که با این مبالغ نمی‌توان انتظاری بیش از حد داشت. با این بودجه‌ها به واقع نمی‌توان فعالیتی صحیح را پایه‌گذاری کرد اما می‌توان با سرمایه‌گذاری هدفمند و با همین پتانسیل‌های موجود، فضا را رو به بهبودی سوق داد. به بیان دیگر هنوز می‌توان امیدوار بود با فعالیت‌هایی چون تقویت جشنواره موسیقی فجر (که در دوره اخیر با کاستی‌هایی همراه بود) و نیز هدایت آثار موسیقایی صدا و سیما به سمت موسیقی اصیل ایرانی، آینده این هنر را در کشور با رونق روزافزون، در سال‌های پیش‌رو همراه ببینیم.
لحظه عبور
محسن محمدی: هر روز می‌آمد و از جلویش رد می‌شد و او آجر به دست، هاج و واج می‌ماند و چیزی به خود نمی‌آوردش مگر توپ و تشر معمار. قشنگ‌ترین قطعه زندگی‌اش در میان گرد و خاک و آجر و سیمان و تیرآهن ناسزاهای معمار همین لحظه عبور بود؛ یگانه محور افکار شبانه او قبل از خواب، زیر آسمان بدون ستاره شهر، عبور، بدون حتی نگاهی، نیم نگاهی، توجهی، کند کردن قدم‌هایی؛ مگر از آن نجیب، انتظار دیگری هم می‌رفت. یک سالی از این دیدارها می‌گذشت، هفته‌ای یکی، دو بار. دیگر داشت خودش را در قامت یک داماد می‌دید. حتی می‌خواست این بار که به شهرستان برگشت با مادرش صحبت کند. راضی کردن مادر کار راحتی نبود؛ از بچگی دختر خاله‌اش را برایش ناف بریده بودند. یکی، دو روز دیگر راهی شهرش می‌شد. از معمار دو روز مرخصی گرفته بود. آجر بالا می‌انداخت که باز آمد. لحظه عبور رسیده بود. عبور کرد اما دست در دست، دوش به دوش، نگاه در نگاه، کلام در کلام با کسی دیگر بود. آجر در دستش ماند. ناسزای معمار هم او را به خود نیاورد. ارسال نظر
پربیننده