از قتل‌عام تهاجمی تا یک آنتی‌سیمئونه بی‌نقص

حنان سعادت: هنگامی که به یوونتوس آمد انتظار دریافت کارت خوشامدگویی از کسی نداشت. حق هم داشت، کونته دوست‌داشتنی رفته بود و آلگری مسؤولیت سنگینی بر دوش داشت. انتظارات از او فراتر از فتح اسکودتو بود. آلگری بهتر از هر کسی می‌دانست که تیم کونته به عدم انعطاف‌پذیری در رقابت‌های اروپایی متهم می‌شود؛ سیستم‌هایی که در ایتالیا جواب می‌داد و در اروپا کاملا بی‌اثر بود.
آلگری می‌دانست کمتر کسی به او امید دارد. شاید خیلی‌ها تاریخ اخراج او را حدس می‌زدند اما وی اهمیتی نداد و کار خود را شروع کرد. شروع مکس فوق‌العاده بود. دو برد پیاپی، بدون گل خورده! حالا آلگری آماده چالشی اروپایی بود: جدال در برابر مالمو با انگیزه در تورین، جایی که فشار روی وی سنگینی می‌کرد و نام کوچک مالمو، به خودی خود یک فشار مضاعف قلمداد می‌شد اما تیم آلگری جواب تشویق‌ها را داد. یک برد دیگر با طعم صدرنشینی و البته بدون گل خورده!روند مسابقات داخلی از آن هم بهتر بود. 3 مسابقه که دو مورد آن در خارج از خانه بود و یکی از آنها در برابر تیمی بزرگ همچون میلان. نتیجه کار چه شد؟ 3 برد، 7 گل زده و البته که باز هم بدون گل خورده!یوونتوس عملکرد خوبی را از خود ارائه داد و حالا آماده بزرگ‌ترین چالش فصل: اتلتیکوِ سیمئونه است، داستان جدال با سیمئونه دیگر خیلی طولانی شده است. می‌توان به جرأت گفت هیچ تیمی هنوز نتوانسته راهی مطمئن برای غلبه بر بازی فیزیکی شاگردان سیمئونه پیدا کند. جدال با تیمی که خلاقیت بارسایی‌ها را با دوندگی خنثی می‌کند، با عصبی کردن ستارگان گرانقیمت مادریدی تمرکز آنها را از بین می‌برد و حتی استمفوردبریج را برای مورینیو تبدیل به یک جهنم می‌کند، قاعدتا یک چالش وحشتناک برای آلگری به حساب می‌آمد. آن هم در جو وحشتناک ویسنته کالدرون. آلگری برای سیمئونه برنامه ویژه‌ای داشت. یوونتوس در طول 90 دقیقه دقیقا طعم بازی سیمئونه را به خود او چشاند. پوگبا به هافبک‌های اتلتیکو فهماند که می‌تواند از همه آنها بی‌رحم‌تر باشد. کیه‌لینی دقیقا می‌دانست در برابر بازی‌های روانی و فیزیکی مانژوکیچ باید چه کند. یورنته با صلابت و به تنهایی با چند مدافع اتلتیکو درگیر می‌شد. اگر پیگیر بازی‌های یوونتوس باشید، می‌فهمید که یوونتوس آن شب خیلی با یوونتوس همیشگی فرق داشت. آن شب یوونتوس برای هوادارانش امیدوارکننده بود. از این جهت که آنها نشان دادند به تیمی انعطاف‌پذیر تبدیل شده‌اند. یک مولفه لازم و ضروری برای هنرنمایی در اروپا. در طول بازی نارضایتی در چهره سیمئونه مشخص بود. دیگو که با کمترین ابزارها یا بهتر بگوییم ارزان‌ترین ابزارها، ستارگان گرانقیمت تیم‌ها را تارومار می‌کرد، حالا در مخمصه افتاده بود. در آن سوی میدان، به نظر نمی‌رسید آلگری به مشکل خاصی برخورد کرده باشد. بازی به شکل واضحی به میل او دنبال می‌شد ولی آرداتوران دوست داشتنی باز هم گره‌گشا شد و روی یک اشتباه، دروازه تورینی‌ها را باز کرد. اتلتیکو برد اما جنگ تاکتیکی به نفع مربی ایتالیایی به پایان رسید. آلگری زنگ خطر را برای خیلی‌ها به صدا درآورد. یوونتوس او حالا برای هر حریفی برنامه دارد. آلگری در گذشته هم این را ثابت کرده بود. او هنگامی که در میلان بود در مرحله حذفی لیگ قهرمانان، برنامه درستی را مقابل بارسلونا تدارک دید، هر چند ابزار وی بد بودند. ماسیمو در برابر آژاکس، با نمایشی تمام دفاعی میلان بحران‌زده را از گروه بالا کشید تا دوباره نشان دهد در اروپا حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. چند روز بعد، آلگری از پس جالوروسی هم بر آمد. رمی که من‌سیتی در اتحاد حریفش نشد، رمی که در ایتالیا هیچ کس جلودارش نبود، مغلوب یوونتوس آلگری شد. یوونتوسی که کمتر جدی گرفته می‌شود ولی گویی هدفش را خیلی جدی گرفته است. آنها فقط کمی زمان می‌خواهند که قدرتشان را به خیلی از بزرگان فوتبال دیکته کنند.