آغاز به کار «کنگره تاریخی وین» در مورد اروپای پس از ناپلئون (1814م)
پس از استعفا و تبعید ناپلئون بناپارت در آوریل 1814م، کنگره تاریخی وین از روز چهاردهم اکتبر 1814م در وین پایتخت اتریش آغاز به کار کرد تا درباره متصرفات فرانسه طی جنگهای ناپلئون بُناپارت تصمیمگیری کند. در میانه کار کنگره وین، ناپلئون با فرار از تبعیدگاه خود در اواخر فوریه 1815م بار دیگر در دوره کوتاهی معروف به حکومت صد روزه، قدرت را در دست گرفت و خود را آماده حمله به دشمنانش کرد. هرچند این مساله روند فعالیتهای کنگره وین را مختل کرد اما با شکست دوباره ناپلئون از اتحاد اروپایى، کنگره وین کار خود را دنبال کرد. مسائلی که کنگره با آنها روبه‌رو بود، پیچیدگی و دشواری فراوان داشت چرا که انقلاب فرانسه و جنگهای ناپلئون، ساختار اروپا را به کلی درهم ریخته بود ولی آنچه بیشتر مورد توجه کنگره بود، برقرار کردن تعادل قوا برای حفظ صلح در این قاره بود. دراین میان، رقابتها و دسیسهچینیهای کشورهای شرکت کننده در کنگره، از پیشرفت اساسی کار، جلوگیری میکرد و هر یک از آنها خواهان سهم بیشتری بودند. همچنین بیشتر نمایندگان شرکت کننده در کنگره مایل بودند تعادل قوا در اروپا به دوران قبل از انقلاب کبیر فرانسه برگردد و سلاطین و فرمانروایانی را در کشورهای مختلف روی کار آورند که قبل از انقلاب فرانسه بودهاند. کشورهای فاتح نیز هر یک، باجی در کنگره وین گرفتند و از کلاه امپراتوری متلاشی شده ناپلئون، نمدی به دست آوردند. بدین ترتیب کنگره وین نوعی پیروزی دولتهای بزرگ و پیشرفت رژیمهای سلطنتی علیه جمهوریت در اروپا بود. کنگره وین سرانجام در نهم ژوئن 1815م به کار خود پایان داد.
اعلام خروج آلمان از جامعه ملل توسط آدولف هیتلر، دیکتاتور این کشور (1933م)
با روی کار آمدن هیتلر به عنوان صدر اعظم در آلمان و نگرانی به وجود آمده در سراسر اروپا از برنامههای نظامی او، کشورهای بزرگ اروپایى طی اجلاس خلع سلاح، با نظامی شدن آلمان مخالفت کردند. پیش از این، در پایان جنگ اول جهانی و طی قرارداد صلح ورسای، نیروها وتجهیزات نظامی آلمان بسیار محدود شده بود و این امر هیتلر و دیگر مقامهای نازی را بشدت خشمگین کرد. در این میان، پس از به رسمیت شناختن حقوق مساوی آلمان با سایر دول اروپایى، عملکرد هیتلر و شتابزدگی وی در مسلح کردن آلمان باعث مخالفت دولتهای متفقین شد. این امر باعث عکسالعمل هیتلر شد و پس از خروج آلمان از کنفرانس خلع سلاح، وی در 14 اکتبر 1933م خروج این کشور از جامعه ملل را نیز اعلام کرد. تصمیم آلمان بر خروج از جامعه ملل، نفی قرارداد ورسای را هم دربر داشت و آن موقع کمتر کسی این معنی را از اقدام هیتلر دریافت. در حقیقت هیتلر با کنارهگیری از مجامع بین‌المللی، به نوعی خودمختاری در تصمیمات داخلی و خارجی دست پیدا کرد و خود را از تقیّدات ناشی از معاهدات بین المللی آزاد نمود. در نهایت، تصمیم هیتلر برای خروج از جامعه ملل، طی یک همه‌پرسی در 12 نوامبر آن سال، با اکثریت 95 درصدی آلمانیها، مورد پذیرش قرار گرفت و راه را برای جولان هیتلر در داخل و خارج از آلمان فراهم کرد.
روز جهانی استاندارد
استاندارد و استاندارد کردن، از پایههای استوار علم و فناوری است که در پیشرفت صنعت و اقتصاد نقش بسزایى دارد. استاندارد عبارت از نظمی مبتنی بر نتایج ثابت علوم، فنون و تجارب بشری است که به صورت قواعد، مقررات و نظامهایى به منظور ایجاد هماهنگی و وحدت رویه، افزایش میزان تفاهم، تسهیل ارتباطات، توسعه صنعت، صرفهجویى در اقتصاد ملی، حفظ سلامت و ایمنی عمومی، گسترش مبادلات بازرگانی داخلی و خارجی و... به کار میرود. اندیشه تشکیل سازمان بین‌المللی استاندارد، در 14 اکتبر سال 1946م در نشست رؤسای مؤسسههای استاندارد 25 کشور جهان در لندن شکل گرفت. پس از آن، مجمع عمومی سازمان بین‌المللی استاندارد، در سال 1969، مقرر داشت که از سال 1970، چهاردهم اکتبر (برابر با 22 مهر) به نام روز جهانی استاندارد، تعیین و نامگذاری شود. در نهایت با تصویب سازمان ملل، این روز با عنوان روز جهانی استاندارد اعلام شد.