یکی از مهم‌ترین شعار‌های رئیس دولت یازدهم در زمان انتخابات، اشتغال برای جوانان و افراد بیکار بوده است. در حال حاضر بزرگ‌ترین چالش برای دولت ایران ایجاد اشتغال در کشوری است که ۶۰درصد جمعیت آن زیر ۳۰ سال سن دارند و اکنون با کمک ماهانه ۱۵ دلاری دولت (یارانه) زندگی می‌کنند. فرشاد مومنی، استاد دانشگاه علامه در همایش آموزش و پژوهش در علم اقتصاد ایران با زیر سوال بردن اعداد و ارقام اعلامی از سوی دولت درباره میزان اشتغالزایی و بیکاری می‌گوید: نمی‌دانیم حالا باید عزا بگیریم یا شادی کنیم؛ طبق این آمار جمعیت بیکار ما این‌قدر پولدار شده‌اند که حتی دیگر دنبال کار نیستند یا از بس دنبال کار گشته‌اند، خسته شده‌اند و برای همین دیگر جزو بیکاران به حساب نمی‌آیند. گفتنی است بنیان تغییر مولفه‌های میزان ساعات کار در دولت هشتم گذاشته شد طوری‌که درسال ۸۳ برای محاسبه آمار بیکاران در کشور این فرمول رعایت می‌شد که هر کسی که ۴۸ساعت در هفته کار کند، شاغل است اما در سال ۸۸، محمود احمدی‌نژاد برای مثبت نشان دادن فعالیت‌های اقتصادی دولت خود، این رقم را به ۲ ساعت در هفته کاهش داد تا بتواند درصد بیکاری را پایین بیاورد اما اکنون معلوم نیست محمدباقر نوبخت، سخنگوی دولت چگونه به عدد 5/9درصدی رسیده است، آن‌هم در حالی که اغلب واحد‌های تولیدی بخش خصوصی تعطیل شده‌اند. از سوی دیگر هر سال حدود ۷۵۰ هزار نفر به جمعیت جویای کار افزوده می‌شود. بر همین اساس اگر دولت می‌خواهد به برنامه خود که رساندن نرخ بیکاری به ۷ درصد تا پایان سال ۲۰۱۵ است برسد، ناگزیر است 8 میلیون و ۵۰۰ هزار فرصت شغلی جدید ایجاد کند.