چندین و چند سال پیش زمانی که مشاوران و برنامه‌ریزان نظام آموزشی اصل را بر این گذاشتند که کودکان نیازی به آموزش پایه‌ای زبان انگلیسی ندارند و همین که در مقطع راهنمایی الفبای انگلیسی را به آموخته‌های موجود در ذهنشان اضافه کنند برایشان کافی است، گله و شکایت‌های مختلف از میان گروه‌های مختلف سر گرفت و هر سال هم بر میزان آن افزوده شد.
عده‌ای از پژوهشگران اعلام کردند دانش‌آموزانی که زبان دوم آموخته‌اند از لحاظ آماری در امتحانات استاندارد نمرات بالاتری کسب می‌کنند. این دانش‌آموزان فرصت‌های شغلی بیشتری خواهند داشت و درک عمیق‌تری نسبت به فرهنگ خود و دیگر فرهنگ‌ها دارند.
از سوی دیگر محققان به این نتیجه رسیده‌اند که یک کودک از طریق حواس خود محیط اطراف را حس می‌کند و برای پیوند و ارتباط با آن میلیون‌ها سلول مغزی خود را به کار می‌گیرد. پژوهش‌ها نشان داده است که بهترین سن برای آموزش زبان دوم دوران کودکی است. مغز کودکان تا قبل از 12 یا 13 سالگی آمادگی یادگیری زبان دوم را دارد زیرا در این سنین سلول‌ها آمادگی آزادسازی درون خود را داشته و لذا لهجه، فنوتیک و تمام زوایای یک زبان و گویش آن را به خوبی فرا می‌گیرند اما پس از آن این روند کند می‌شود و
ساز و کاری که در وجود انسان برای زبان وجود دارد تغییر می‌کند. نتیجه تحقیقات و پژوهش‌هایی از این قبیل مسؤولان را بر آن داشت تا از هر سو اقدامی صورت دهند و آموزش زبان انگلیسی را در گروه پایه و اساس محیط آموزشی یعنی مهدکودک‌ها قرار دهند. این امر باعث شد تا مهدکودک‌هایی با عنوان مهدهای دوزبانه تاسیس شوند و والدین را به شوق آموزش کامل انگلیسی به کودکانشان به سمت خودشان بکشانند، اما در این میان گویا چندان موفق هم نبوده‌اند. کبری قیدی، رئیس انجمن مدیران مهدهای کودک ایران در این باره معتقد است: هیچ‌یک از مهدهای کودک ما به شکل واقعی دوزبانه نیستند؛ همین که چند کلمه انگلیسی به کودکان یاد دهند نام خودشان را دوزبانه می‌گذارند.
قیدی درباره تعبیر اصلی از واژه «دوزبانه» می‌گوید: وقتی قرار است مهد‌کودکی دوزبانه باشد باید یک مربی مخصوص مسلط به زبان انگلیسی را برای این کار در نظر بگیرد تا او هر روز چندین ساعت با آنها تمرین کند به طوری که حتی ارائه هرگونه مطلب به کودکان با زبان انگلیسی صورت پذیرد اما در عمل در هیچ‌یک از مراکز ما چنین امکانی وجود ندارد.
به گفته وی اگر چنین امکانی برای کودکان بالای 4 سال ما وجود داشته باشد تا بتوانند همزمان در کنار یادگیری زبان مادری قادر به بیان خواسته‌های خود به انگلیسی نیز باشند، در آینده کودکان دیگر هیچ مشکلی در راه زبان‌آموزی نخواهند داشت.
مدیرکل دفتر امور کودکان و نوجوانان سازمان بهزیستی نیز در این‌باره مي‌گويد: مساله آموزش دوزبانه قابل بحث است و در مهدهاي کودک به عنوان فوق‌برنامه بر اساس درجه‌ای که مهد‌کودک کسب می‌کند قرار می‌گیرد.
محمد‌حسین جوادی خاطرنشان می‌کند: آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم در مهدهاي کودک زمینه افزایش زبان‌آموزی را برای کودک ایجاد نمی‌کند بلکه در این مقطع فقط کودک آموزش لغات می‌بیند و در مقاطع تحصیلی بالاتر، زبان‌آموزی یاد می‌گیرند.
آموزش زبان در سنین سه تا چهار سالگی به دور از هرگونه مشکل و دغدغه و با صبر و مهربانی مربیان مهد‌کودک به طور حتم موثرتر خواهد بود.
آموزش زبان در مدارس ما آن هم در سنین نوجوانی همراه با بازخوردهای رشد دهنده و موثر و مشوقانه‌ای نیست بلکه همه تهدید است برای گرفتن نمره زبان، به همین دلیل می‌بینیم هیچ‌کس از دوره راهنمایی و دبیرستان زبان نیاموخته است. فقر زبان‌آموزی میان کودکان ایرانی
چندین و چند سال پیش زمانی که مشاوران و برنامه‌ریزان نظام آموزشی اصل را بر این گذاشتند که کودکان نیازی به آموزش پایه‌ای زبان انگلیسی ندارند و همین که در مقطع راهنمایی الفبای انگلیسی را به آموخته‌های موجود در ذهنشان اضافه کنند برایشان کافی است، گله و شکایت‌های مختلف از میان گروه‌های مختلف سر گرفت و هر سال هم بر میزان آن افزوده شد.
عده‌ای از پژوهشگران اعلام کردند دانش‌آموزانی که زبان دوم آموخته‌اند از لحاظ آماری در امتحانات استاندارد نمرات بالاتری کسب می‌کنند. این دانش‌آموزان فرصت‌های شغلی بیشتری خواهند داشت و درک عمیق‌تری نسبت به فرهنگ خود و دیگر فرهنگ‌ها دارند.
از سوی دیگر محققان به این نتیجه رسیده‌اند که یک کودک از طریق حواس خود محیط اطراف را حس می‌کند و برای پیوند و ارتباط با آن میلیون‌ها سلول مغزی خود را به کار می‌گیرد. پژوهش‌ها نشان داده است که بهترین سن برای آموزش زبان دوم دوران کودکی است. مغز کودکان تا قبل از 12 یا 13 سالگی آمادگی یادگیری زبان دوم را دارد زیرا در این سنین سلول‌ها آمادگی آزادسازی درون خود را داشته و لذا لهجه، فنوتیک و تمام زوایای یک زبان و گویش آن را به خوبی فرا می‌گیرند اما پس از آن این روند کند می‌شود و
ساز و کاری که در وجود انسان برای زبان وجود دارد تغییر می‌کند. نتیجه تحقیقات و پژوهش‌هایی از این قبیل مسؤولان را بر آن داشت تا از هر سو اقدامی صورت دهند و آموزش زبان انگلیسی را در گروه پایه و اساس محیط آموزشی یعنی مهدکودک‌ها قرار دهند. این امر باعث شد تا مهدکودک‌هایی با عنوان مهدهای دوزبانه تاسیس شوند و والدین را به شوق آموزش کامل انگلیسی به کودکانشان به سمت خودشان بکشانند، اما در این میان گویا چندان موفق هم نبوده‌اند. کبری قیدی، رئیس انجمن مدیران مهدهای کودک ایران در این باره معتقد است: هیچ‌یک از مهدهای کودک ما به شکل واقعی دوزبانه نیستند؛ همین که چند کلمه انگلیسی به کودکان یاد دهند نام خودشان را دوزبانه می‌گذارند.
قیدی درباره تعبیر اصلی از واژه «دوزبانه» می‌گوید: وقتی قرار است مهد‌کودکی دوزبانه باشد باید یک مربی مخصوص مسلط به زبان انگلیسی را برای این کار در نظر بگیرد تا او هر روز چندین ساعت با آنها تمرین کند به طوری که حتی ارائه هرگونه مطلب به کودکان با زبان انگلیسی صورت پذیرد اما در عمل در هیچ‌یک از مراکز ما چنین امکانی وجود ندارد.
به گفته وی اگر چنین امکانی برای کودکان بالای 4 سال ما وجود داشته باشد تا بتوانند همزمان در کنار یادگیری زبان مادری قادر به بیان خواسته‌های خود به انگلیسی نیز باشند، در آینده کودکان دیگر هیچ مشکلی در راه زبان‌آموزی نخواهند داشت.
مدیرکل دفتر امور کودکان و نوجوانان سازمان بهزیستی نیز در این‌باره مي‌گويد: مساله آموزش دوزبانه قابل بحث است و در مهدهاي کودک به عنوان فوق‌برنامه بر اساس درجه‌ای که مهد‌کودک کسب می‌کند قرار می‌گیرد.
محمد‌حسین جوادی خاطرنشان می‌کند: آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان دوم در مهدهاي کودک زمینه افزایش زبان‌آموزی را برای کودک ایجاد نمی‌کند بلکه در این مقطع فقط کودک آموزش لغات می‌بیند و در مقاطع تحصیلی بالاتر، زبان‌آموزی یاد می‌گیرند.
آموزش زبان در سنین سه تا چهار سالگی به دور از هرگونه مشکل و دغدغه و با صبر و مهربانی مربیان مهد‌کودک به طور حتم موثرتر خواهد بود.
آموزش زبان در مدارس ما آن هم در سنین نوجوانی همراه با بازخوردهای رشد دهنده و موثر و مشوقانه‌ای نیست بلکه همه تهدید است برای گرفتن نمره زبان، به همین دلیل می‌بینیم هیچ‌کس از دوره راهنمایی و دبیرستان زبان نیاموخته است. ارسال نظر
پربیننده