ما سریال‌ تاريخ مصرف‌دار مي‌سازيم!

نخستین بار خودتان را به عنوان بازیگر شناختید یا نویسنده؟ اول خودم را به‌عنوان بازیگر شناختم و اولین بازی‌ام سال‌ها قبل بوده است، سریالی با نام «مهر ماه». ترجیح می‌دهید شما را به‌عنوان یک نویسنده بشناسیم یا بازیگر؟ من ترجیح می‌دهم مردم من را در هر کاری که هستم چه نویسندگی، چه بازیگری خوب بشناسند و مرا بفهمند. طوری که بتوانم یک اتفاق خوب برای مردم به وجود بیاورم. چطور شد سریال «ماه‌عسل» ساخته شد؟ «ماه‌عسل» در ابتدا یک طرح دو خطی بود كه آقای رامبد جوان به شبکه دو داده و با آقای فرجی، مدیر شبکه دو به توافقاتی رسیده بودند و قرار بر این شد که این طرح نوشته و در نهایت ساخته شود. مرداد ماه این موضوع با من درمیان گذاشته شد و من باتوجه به آن ایده‌ دو خطی طرحی را نوشتم که طی جلساتی که با مدیر شبکه داشتم آن طرح مورد قبول واقع شد. چیزی که در نوشته‌های شما تکرار می‌شود یک نوع«خانواده سالاری» است که در جامعه امروز ما کمی غریب شده است، در پرورش این نوع فرهنگ داستانی آیا تعمدی وجود دارد؟ چیزهایی در وجود ماست که آنقدر هم از لحاظ زمانی از ما دور نیست به همین خاطر برای مخاطب شیرین است. یک نوستالژی و یادآوری است و عذاب‌دهنده نیست، هرچقدر که ما به طرف سنت‌های خوبی که وجود دارد و در وجودمان کمرنگ شده است، برگردیم، موفق‌تریم. ما در سریال «ماه‌عسل» محبت‌هایی که در میانمان غبار گرفته را دوباره یادآوری کردیم. کارهایی که من می‌نویسم شاید شعارهای اخلاقی آنچنانی نداشته باشد و به معضلات اجتماعی نگاه نکند، ولی یک سری مسائل انسانی را یادآوری می‌کند؛ چیزی که بیننده بعد از پایان سریال ممکن است لحظه‌ای به خود بگوید که کاش همه‌چیز به همین شکل بود و این سریال برای او تلنگری باشد. در عین اینکه من دوست ندارم شخصیت‌پردازی عجیب و غریبی بکنم، بویژه در دیالوگ‌ها سعی می‌کنم حرف‌ها ساده و روان باشد، همان‌طوری که من با خانواده‌ام حرف می‌زنم، می‌خواهم جوری باشد که بیننده فکر کند که این شخصیت‌ها را می‌شناسد و برای او ملموس است. احتمالا این موضوع کار شما را ساده‌تر هم می‌کند، چرا که شما با خانواده‌ای ساده روبه رو هستید و پیچیدگی‌های نوشتاری آنچنانی ندارد. اتفاقا این روان و ساده نوشتن اصلا کار ساده‌ای نیست چون وقتی ما یک گره اجتماعی و خانوادگی یا ... بگذاریم قصه خود به خود پیش می‌رود و جذب مخاطب می‌کند، ولی در یک داستان ساده که ما با گره آنچنانی روبه‌رو نیستیم، کار ما را برای جذب مخاطب سخت می‌کند در نتیجه قصه باید جوری پیش برود که خسته‌کننده هم نباشد. البته این، کار شما را برای جوابگویی هم سخت‌تر می‌کند چون داستان شما در میان خیل سریال‌هایی که ساخته می‌شود و همیشه در آنها شخصیت‌هایی به‌عنوان دزد و قاتل و... وجود دارد، سالم‌تر بوده است... ببینید نظر من این است که ما باید طوری سریال بنویسیم که بیننده را دچار عصبیت و تنش نکند و نکته دیگر هم این است که باید یک حس خوب را برای بیننده به وجود بیاوریم، حتی در کارهایی که ممکن است بخشی از آن غمگین باشد مثلا ما در اپیزود 11 سریال «ماه‌عسل» شاهد یک قسمت خیلی غمگین بودیم که حتی ممکن بود اشک بیننده را هم در بیاورد اما در نهایت یک احساس خوب را به وجود آورد. به نظرم لزومی ندارد که این قدر ما در تلویزیون دشمنی‌ها را نشان بدهیم. به نظر شما اگر ما فردی را از خارج کشور بیاوریم و او را در اتاقی دربسته قرار بدهیم و سریال‌هایمان را به او نشان دهیم چه حسی درباره ایران و خانواده‌های ایرانی به او دست می‌دهد؟ قطعا آن فرد دیدگاه وحشتناکی پیدا می‌کند، در صورتی که این‌طور نیست. ممکن است که ما در خانواده‌هایمان مشکلاتی داشته باشیم، اما به‌طور کل خانواده‌هایمان خیلی خوب هستند و بی‌انصافی است که ما اینگونه برای آنها سریال بسازیم . آیا نوشتن برای سریال‌های مناسبتی سخت‌تر از دیگر مجموعه‌هاست؟ چون شما در یک موقعیت زمانی خوبی مثل نوروز مجبورید که سریال را خوب تمام کنید و این دست شما را برای نوشتن می‌بندد. مرا با مشکل روبه‌رو نمی‌کند، چرا که می‌دانم باید فضای مفرحی را فراهم کنم. ما در پیش‌تولید با خیلی از بازیگرها جلسه گذاشتیم و آنها نظرات خودشان را گفتند و تا آنجا که می‌شد من نظراتشان را اعمال کردم (از نظر متن می‌گویم) ولی به هر صورت سریال نوروزی یک سری ویژگی‌هایی دارد که... که همان ویژگی‌ها گاهی باعث می‌شود کار شما زیر سوال برود، مثلا شما مجبورید به خاطر فضای شاد عید، پایانی هندی(!) برای سریال در نظر بگیرید که در نهایت همه به هم برسند! اوجی: شما ممکن نیست که یک فیلم یا سریال در دنیا پیدا کنید که فضای مفرحی داشته باشد، ولی در آخر دختر و پسر به هم نرسند و این موضوع ملاک‌ هندی بودن نیست. این موضوع در حال حاضر یک فرمت کلاسیک پیدا کرده است و ما از اول می‌توانیم حدس بزنیم که این دختر به آن پسر می‌رسد که معمولش هم این است که می‌روند و در جایی از داستان با هم قهر می‌کنند ولی در آخرین لحظه دوباره به هم می‌رسند و معمولا این اتفاق در فرودگاه می‌افتد. شما در هر فیلمی می‌توانید در 2 سکانس ابتدایی از هر پرسوناژ حدس بزنید که در نهایت چه کسی با چه کسی ازدواج می‌کند. اما در ضمن، نکته جالب سریال ما این است که شما از ابتدا نمی‌توانستید حدس بزنید که شیوا با خسرو ازدواج می‌کند. سام: حتی حدس اینکه فرهاد با شیرین ازدواج می‌کند هم سخت بود. اما من می‌خواهم نکته‌ای بگویم که مهم این نیست چه کسی با چه کسی ازدواج می‌کند مهم این است که چه اتفاقی در پشت این ازدواج‌ها برای بیننده می‌افتد. من حتی به آقای ایمان(شاعر) هم گفتم که سریال ما در یک کلمه خلاصه می‌شود و آن«معجزه عشق» است. مثلا شخصیت سیاهپوش قصه ما یعنی جواهر خانم وقتی با مرد زنبوردار آشنا می‌شود شخصیتش عوض و به کل دگرگون می‌شود. یا حتی شیوا وقتی با پدرش آشتی می‌کند خیلی عوض می‌شود. در نتیجه من نمی‌خواستم تماشاچی را شوکه کنم یا مثلا فلانی را به فلانی نرسانم تا بیننده شوکه شود. من قصد ندارم بیننده‌ام را اذیت کنم. در نتیجه هندی بودن داستان نخستین چیزی است که ممکن است به ذهن برسد. اما شما به یکباره در یک شب همه را به هم می‌رسانید، حتی خسرو و شیوایی که دائما با هم کلنجار گفتاری داشتند. این ممکن است که باعث شود بعضی از منتقدان بگویند که شما به شعور مخاطب توهین کردید. اوجی: به نظر من اگر منتقدان ما چنین فکری بکنند، خودشان مشكل دارند! برای اینکه اگر سریال را دیده باشند رجوع می‌کنند به گذشته و می‌بینند که ردپای تمام این اتفاقات وجود داشته است و وقتی خواستگاری خسرو از شیوا اتفاق می‌افتد تازه آن پازل کنار هم چیده می‌شود. البته اگر آنها دقت کرده باشند که معمولا آنها تلویزیون نگاه نمی‌کنند و شروع به انتقاد می‌کنند! تلویزیون ندیدن بین برخی از منتقدان ما یک مدو اپیدمی است مثلا درباره نظرسنجی سریال نشانی که سال گذشته پخش شد تا آخرین دقایق همه بر این عقیده بودند که این سریال بسیار خوب بوده است، ولی ما در روز چهاردهم در همه روزنامه‌ها دیدیم که سریال «مردهزار چهره» را در بوق و کرنا کرده بودند و منتقدان شما بر این عقیده بودند که «مرد هزارچهره» یک فاجعه در دنیای طنز بوده است. اینگونه نظرات که مسائل دیگری پشت آن است برای من قابل قبول نیست. ما برای مردم فیلم و سریال می‌سازیم و نظرات آنها برای ما مهم است و می‌خواهیم اوقات خوش و بی‌استرسي برای آنها بسازیم. تا کی ما باید پسرهایی که ناخلفند را ببینیم؟ تا کی باید مردهای دوزنه را نشان مردم بدهیم؟ نکند منتقدان ما اینها را بیشتر دوست دارند؟ بازی بی‌نقص آقای پورصمیمی را چه کسی تا به حال انجام داده است؟ ما مثلا در اپیزود 11 اشک مخاطب را هم در می‌آوریم. در کدام طنز اینقدر تفاوت حس می‌تواند وجود داشته باشد؟ تماشاچی ما دوست دارد که این جوان‌ها به هم برسند و این موضوع برای آنها جالب است. جالب است، اما نه اینقدر سریع. شیوا خیلی زود به خسرو و در طی یک خواستگاری کلامی جواب مثبت می‌دهد و قدرت تفکر را از مخاطب می‌گیرد. او جواب نمی‌دهد فقط غافلگیر می‌شود و می‌نشیند. ما که نباید تک‌تک لحظه‌هایی که هر کدام از شخصیت‌هایمان برای جوابگویی نیاز دارند را نشان دهیم چون در آن صورت ما باید یک سریال طولانی و بلند مثل «یانگوم» بسازیم. من وقتی این سریال را می‌خواندم داستان یک سری تاثیرات روحی و روانی روی من گذاشت. مثلا به خودم می‌گفتم چرا من به هنگامی که مشکل دارم با برادرم صحبت نمی‌کنم، به همان خوبی‌اي که شیوا با خواهرش شیرین صحبت می‌کند. من نمی‌خواهم بی‌ادبی‌ای که پسران در سریال‌های دیگر به پدرانشان می‌کنند را نشان دهم. شما از سریال... چه چیزی یاد گرفتید؟ هیچی. ما باید یاد بگیریم که سریال‌‌های تاریخ مصرف‌دار بسازیم. من نمی‌خواهم وسط دعوا نرخ تعیین کنم، اما کار ما ارزشمند است. ما اتفاقا به شعور مخاطبان خیلی احترام می‌گذاریم که برای 2 سکانس آن راضیه برومند را می‌آوریم، نه اینکه هرکسی در خیابان بود دستش را بگیریم و جلوی دوربین بیاوریم. آقای اوجی خانم «بلوکات» چرا یک‌دفعه حذف شدند و شما از خانم حاتمی برای نقش نسیم استفاده کردید؟ ایشان 3 روز برای ما کار کردند و این سه روز به دلایل بسیاری اشکال داشت؛ به لحاظ تولید، طراحی صحنه، نورپردازی، کارگردانی و بازیگری... و همه این‌ها جمع شد و ما مجبور شدیم بعضی از صحنه‌ها را تکرار کنیم و ایشان به خاطر تعهدی که به کار دیگری داشتند و قول‌هایی که داده بودند، نتوانستند در ادامه ما را همراهی کنند. سام: من این را هم اضافه کنم که من درباره شیوا می‌خواستم بگویم که صرفا هر زنی که طلاق بگیرد بدبخت نیست و دنیا برایش تمام نشده است. این آدم طلاق‌گرفته، ولی آدمی بسیار شیرین است. ابعاد شخصیتی افراد در این سریال خیلی زیاد است. فکر نمی‌کنید شخصیت شیرین عمه دوست‌داشتنی است، اما صدا و لحن گفتارش واقعا آزاردهنده شده است؟ سام: اینکه صدای شیرین چطور باشد را در نهایت من مشخص نکردم و کارگردان صلاح دید که اینگونه باشد. اوجی: اتفاقا خیلی‌ها با من تماس گرفتند و گفتند چقدر این شخصیت جالب است و ما دائم از حالت حرف زدن او داریم می‌خندیم. البته همیشه تفاوت آرا وجود دارد. خانم سام، چرا شما را کمتر در سینما می‌بینیم؛ چه در حوزه نویسندگی و چه بازیگری؟ موقعیتش پیش نیامده است. زیاد کیفیت فیلم‌هایی را که در حال حاضر تولید می‌شود، مطلوب نمی‌بینم. بیشتر آثارمان اقتباس از فیلم‌های هالیوود است و حتی من فیلم‌هایی را دیدم که اقتباس صددر صد فیلم‌های خارجی است و این اصلاجالب نیست. چرا شما به‌عنوان نویسنده، یک فیلمنامه خوب برای سینما نمی‌نویسید؟ آن هم موقعیتش پیش نیامده است. آقای اوجی شما چرا کمتر در سینما سرمایه‌گذاری می‌کنید؟ من در تلویزیون 20 میلیون بیننده دارم چرا بروم در سینما که اگر بخواهد خیلی بیننده داشته باشد، نصف مخاطبان تلویزیون نیست. البته این به آن معنا نیست که نخواهم در سینما فعالیت کنم، اما ترجیح می‌دهم روزی با قصه‌ای که دوست دارم در سینما حضور داشته باشم، مثل فیلمی که چند سال پیش دیدم و واقعا لذت بردم (وقتی همه خواب بودند) متاسفانه فیلم‌های حال حاضر ما 2 دسته‌اند یا گیشه‌ای بی‌کیفیت و پرمخاطب یا هنری بی‌مخاطب، که در آن صورت می‌رود جزو فیلم‌های معناگرا؛ اگر بتواند این 2 جنبه را با هم داشته باشد، خوب است. کار بعدی‌تان چیست؟ سام: فعلا مشخص نیست، می‌خواهم مدتی استراحت کنم. اوجی: کاری که الان می‌خواهم بکنم، این است که بروم بخوابم، چون واقعا خسته شده‌ام. صحبت یک تله فیلم شده است، همچنین یک سریال برای ایام محرم که هنوز هیچکدام معلوم نیست.