این شد درست یک نیوکاسل تیپیک! در فصلی مزخرف که به پایانی فاجعه‌بار نزدیک می‌شود و در حالی که هواداران فوج‌فوج آماده می‌شدند تا یک بار برای همیشه پشتشان را به لشکر معدنچی‌ها کنند، «مایک اشلی» مالک آمریکایی ناگهان نازنین‌ترین خرگوش دنیا را از زیر کلاه شعبده سیاه و سفیدش بیرون کشید: «آلن شیرر». بازگرداندن اسطوره بزرگ «تون»ها (لقب نیوکاسل) و انتصاب او به عنوان مرد شماره یک نیمکت، آخرین بازی اشلی با آخرین کارت موجود و آخرین تیری بود که این یانکی در آسمان تاریک و همیشه ابری نیوکاسل پرتاب کرد، هرچند که شاید با همین حرکت در آینده‌ای قابل لمس نیوکاسل را دوباره در صدر جدول ببینیم نه در رتبه هجدهم و در آستانه سقوط. البته از همین حالا و پس از نخستین شکست شیرر سرمربی در مقابل چلسی، حتما هستند کسانی که به کنایه بپرسند منظور از صدر جدول، قله کدام جدول است. صدر جدول لیگ برتر یا جدول لیگ قهرمانی یا همان دسته یک که بعید نیست نیوکاسل فصل بعد را چه با اسطوره محبوبش و چه بدون او در آن سپری کند. به هر حال شنبه عصر در ورزشگاه سنت جیمز پارک دیدن «آلن شیرر» گلزن اسطوره‌ای کلاغ‌های شمال غربی جزیره در کت و شلوار شیک خاکستری که نخستین جامه سرمربیگری او محسوب می‌شد لطف دیگری داشت، آنقدر که پیروزی 0-2 چلسی هم نتوانست ذوق هواداران میزبان را کور کند. «فابریتزیو کولوچینی» آرژانتینی، به روال دو فصل اخیر مدافعان نیوکاسل، با نهایت سهل‌انگاری توپ را به «نیکولاس آنلکا» تقدیم کرد تا مرد فرانسوی هم او را جا بگذارد و ضربه‌ای بنوازد که برگشت آن را فرانک لمپارد به گل نخست چلسی تبدیل کرد. همین 2 بازیکن پس از ضربه بلند «پیتر چک» و حرکت خلاقانه «فلورن مالودا» گل دوم را هم به گاس هیدینک هدیه کردند تا کمی آن طرف‌تر از دست‌افشانی مرد هلندی، فریاد «شیرر» با آن ژست منحصر به فرد دست در جیب به آسمان برود. حالا او در همین ابتدای راه مربیگری غیرممکن‌ترین ماموریت ممکن را پیش رو دارد. او نیوکاسل را با 29 امتیاز از 30 بازی در رتبه هجدهم تحویل گرفت و حالا در پایان هفته سی‌ویکم اوضاع هیچ فرقی نکرده با این تفاوت که هر لحظه ممکن است شکاف 4-3 امتیازی‌شان با ساندرلند، پورتسموث، هال‌سیتی و بلکبرن، نزدیک‌ترین تیم‌های بالاتر از خودشان بیشتر شود که آن‌وقت در هفت هفته باقیمانده باید شاهد دومین وداع بزرگ لیگ برتر با یک باشگاه تاریخ‌ساز و ریشه‌دار، پس از وداع، لیدز یونایتد، باشیم. با اینکه حتی شوک غیرقابل وصف بازگشت شیرر نتوانست جلوی یک شکست خانگی دیگر کلاغ‌ها را بگیرد اما دست‌کم به نظر می‌رسید انتخاب جدید اشلی باعث شد هواداران متعصب نیوکاسل پس از آن همه رسوایی و سوءمدیریت از قبیل «کیگان گیت»، «وایز گیت»، «کینار گیت» یا «چیسکو گیت» یک شانس دیگر برای او قائل شوند. اما با به صدا در آمدن سوت پایان بازی همه ذهن‌ها دوباره معطوف به دست‌های پشت پرده بحران سیاه و سفید سنت جیمز پارک شدند: شیرر؟ بسیار خب! اما چرا حالا و در این وانفسا؟ حقیقتاً او در 8 مسابقه (که حالا به هفت مسابقه تقلیل یافته) چگونه می‌تواند خودش را نشان دهد؟ و اینکه چرا اشلی این همه وقت را برای روی کار آوردن مقبول‌ترین چهره سنت جیمز پارک از دست داد؟ این پرسشی بود که اگر هم 52 هزار و 112 هوادار حاضر در جریان شکست خانگی شنبه‌شب سنت جیمز پارک بلافاصله آن را در قالب شعارهای هماهنگ و پلاکارد مطرح نکردند اما بی هیچ شکی «اشلی» به فاصله دو هفته باید خود را برای استیضاحی جدی بدین‌مضمون آماده کند. از همان موقعی که «جوکینار» روی نیمکت نیوکاسل نشست معلوم بود که «اشلی» حتی اعتبار لازم برای جلب اعتماد مربیانی معمولی مثل «کریس هاتون» و «کالین کالدروود» را نداشته که روی به «کینار» مضحک آورده. فراموش نکنیم که «کینار» تنها پنج بازی از 26 مسابقه‌ای که هدایت نیوکاسل را بر عهده داشت با پیروزی پشت سرگذاشت، یعنی حتی کمتر از نصف بازی‌های خانگی را که در آنها معدنچی‌ها از بهترین حمایت ممکن در جو نفس‌گیر سنت جیمزپارک برخوردارند و وقتی شما صفت «بزرگ» را از یک تیم بزرگ می‌گیرید، این تیم دیگر نمی‌تواند کمر راست کند چون دیگر اطلاق هیچ صفت و خصیصه مثبت دیگری به چنین تیم خودباخته‌ای امکانپذیر نخواهد بود. گماردن «کینار» با رکوردی حتی بدتر از رکورد افتضاح «رودگولیت» که البته تنها مدت کوتاهی در نیوکاسل بود دقیقا مصداق نادیده انگاشتن بزرگان باشگاه است. مثلا به همین بازی آخری نگاه کنید. درست است که این باخت آخری به اسم شیرر تمام شد ولی تفاوت نمایش سیاه و سفیدها در همین فاصله کوتاه و تحت تاثیر شخصیت بزرگ مهاجم اسطوره‌ای جزیره کاملا محسوس بود و البته نمی‌توان انتظار داشت تیمی که سه‌بازی خانگی پیش از آن را به تیم‌های بسیار ساده‌تر واگذار کرده، ناگهان در مقابل چلسی معجزه کند. در حقیقت این از وفاداری شیرر بود که قبول کرد در چنین شرایطی بلافاصله روی نیمکت بنشیند، چون شانس او برای پیروزی در عمل از یک درصد هم کمتر بود و در اصل پروژه شیرر از هفته آینده و در خانه استوک‌سیتی کلید خواهد خورد. روند امور در ماه‌های اخیر به‌گونه‌ای بود که انگار مالک آمریکایی تیشه به دست گرفته بود و به ریشه نیوکاسل می‌زد. از نگاه هواداران او یک آدم سادیسمی است که حاضر است سرمایه خود که همان سهام ارزشمند نیوکاسل باشد را آتش بزند تا شاهد به باد دادن غرور و حیثیت معدنچی‌ها باشد. اما اگر واقع‌بین باشیم باید بخشی از سوءمدیریت اشلی را به حساب بحران مالی اخیر بگذاریم. از فراری دادن «کیگان» که می‌خواست «اشلی» به جای فروختن به فکر خریدن باشد تا فروش آخرین ستون استوار تیم؛ «شی‌گیون» دروازه‌بان ایرلندی که هر تیم لیگ برتری آرزویش را داشت و همینطور فروش «انزوگبیا» در پنجره نقل‌و انتقالات ژانویه، همه و همه حلقه‌های زنجیره ورشکستگی پیش از موعد یک باشگاه سابقا متمول بودند. «اشلی» همه پول‌های نقدش را در فصل پیش از آن خرج کرده بود و در بحران مالی جهانی فقط چند پنی برای خریدهای معمولی برایش باقی مانده بود. تاجر فربه آمریکایی چنین می‌اندیشید که بدون خرج کردن پول گزاف فصل را با دو فرض به آخر خواهد برد؛ یا نیوکاسل می‌ماند و او بحران مالی را پشت سر می‌گذارد و یا نیوکاسل سقوط می‌کند و سهام باشگاه را با قیمتی چرب و نرم به یکی از خریداران میلیاردر ماورای دریاها (عرب‌ها، روس‌ها یا یهودی‌ها) می‌فروشد و با سرمایه‌ای بیش از قبل به ینگه دنیا بر می‌گردد. از این زاویه، سپردن هدایت تیم بر لبه پرتگاه به شیرر، درست مثل این است که اشلی رو در روی هواداران ناراضی و عصبانی بایستد و بگوید: «تیمتان، مفت چنگ خودتان!»
منبع: soccernet آخرين كارت سياه‌وسفيد
این شد درست یک نیوکاسل تیپیک! در فصلی مزخرف که به پایانی فاجعه‌بار نزدیک می‌شود و در حالی که هواداران فوج‌فوج آماده می‌شدند تا یک بار برای همیشه پشتشان را به لشکر معدنچی‌ها کنند، «مایک اشلی» مالک آمریکایی ناگهان نازنین‌ترین خرگوش دنیا را از زیر کلاه شعبده سیاه و سفیدش بیرون کشید: «آلن شیرر». بازگرداندن اسطوره بزرگ «تون»ها (لقب نیوکاسل) و انتصاب او به عنوان مرد شماره یک نیمکت، آخرین بازی اشلی با آخرین کارت موجود و آخرین تیری بود که این یانکی در آسمان تاریک و همیشه ابری نیوکاسل پرتاب کرد، هرچند که شاید با همین حرکت در آینده‌ای قابل لمس نیوکاسل را دوباره در صدر جدول ببینیم نه در رتبه هجدهم و در آستانه سقوط. البته از همین حالا و پس از نخستین شکست شیرر سرمربی در مقابل چلسی، حتما هستند کسانی که به کنایه بپرسند منظور از صدر جدول، قله کدام جدول است. صدر جدول لیگ برتر یا جدول لیگ قهرمانی یا همان دسته یک که بعید نیست نیوکاسل فصل بعد را چه با اسطوره محبوبش و چه بدون او در آن سپری کند. به هر حال شنبه عصر در ورزشگاه سنت جیمز پارک دیدن «آلن شیرر» گلزن اسطوره‌ای کلاغ‌های شمال غربی جزیره در کت و شلوار شیک خاکستری که نخستین جامه سرمربیگری او محسوب می‌شد لطف دیگری داشت، آنقدر که پیروزی 0-2 چلسی هم نتوانست ذوق هواداران میزبان را کور کند. «فابریتزیو کولوچینی» آرژانتینی، به روال دو فصل اخیر مدافعان نیوکاسل، با نهایت سهل‌انگاری توپ را به «نیکولاس آنلکا» تقدیم کرد تا مرد فرانسوی هم او را جا بگذارد و ضربه‌ای بنوازد که برگشت آن را فرانک لمپارد به گل نخست چلسی تبدیل کرد. همین 2 بازیکن پس از ضربه بلند «پیتر چک» و حرکت خلاقانه «فلورن مالودا» گل دوم را هم به گاس هیدینک هدیه کردند تا کمی آن طرف‌تر از دست‌افشانی مرد هلندی، فریاد «شیرر» با آن ژست منحصر به فرد دست در جیب به آسمان برود. حالا او در همین ابتدای راه مربیگری غیرممکن‌ترین ماموریت ممکن را پیش رو دارد. او نیوکاسل را با 29 امتیاز از 30 بازی در رتبه هجدهم تحویل گرفت و حالا در پایان هفته سی‌ویکم اوضاع هیچ فرقی نکرده با این تفاوت که هر لحظه ممکن است شکاف 4-3 امتیازی‌شان با ساندرلند، پورتسموث، هال‌سیتی و بلکبرن، نزدیک‌ترین تیم‌های بالاتر از خودشان بیشتر شود که آن‌وقت در هفت هفته باقیمانده باید شاهد دومین وداع بزرگ لیگ برتر با یک باشگاه تاریخ‌ساز و ریشه‌دار، پس از وداع، لیدز یونایتد، باشیم. با اینکه حتی شوک غیرقابل وصف بازگشت شیرر نتوانست جلوی یک شکست خانگی دیگر کلاغ‌ها را بگیرد اما دست‌کم به نظر می‌رسید انتخاب جدید اشلی باعث شد هواداران متعصب نیوکاسل پس از آن همه رسوایی و سوءمدیریت از قبیل «کیگان گیت»، «وایز گیت»، «کینار گیت» یا «چیسکو گیت» یک شانس دیگر برای او قائل شوند. اما با به صدا در آمدن سوت پایان بازی همه ذهن‌ها دوباره معطوف به دست‌های پشت پرده بحران سیاه و سفید سنت جیمز پارک شدند: شیرر؟ بسیار خب! اما چرا حالا و در این وانفسا؟ حقیقتاً او در 8 مسابقه (که حالا به هفت مسابقه تقلیل یافته) چگونه می‌تواند خودش را نشان دهد؟ و اینکه چرا اشلی این همه وقت را برای روی کار آوردن مقبول‌ترین چهره سنت جیمز پارک از دست داد؟ این پرسشی بود که اگر هم 52 هزار و 112 هوادار حاضر در جریان شکست خانگی شنبه‌شب سنت جیمز پارک بلافاصله آن را در قالب شعارهای هماهنگ و پلاکارد مطرح نکردند اما بی هیچ شکی «اشلی» به فاصله دو هفته باید خود را برای استیضاحی جدی بدین‌مضمون آماده کند. از همان موقعی که «جوکینار» روی نیمکت نیوکاسل نشست معلوم بود که «اشلی» حتی اعتبار لازم برای جلب اعتماد مربیانی معمولی مثل «کریس هاتون» و «کالین کالدروود» را نداشته که روی به «کینار» مضحک آورده. فراموش نکنیم که «کینار» تنها پنج بازی از 26 مسابقه‌ای که هدایت نیوکاسل را بر عهده داشت با پیروزی پشت سرگذاشت، یعنی حتی کمتر از نصف بازی‌های خانگی را که در آنها معدنچی‌ها از بهترین حمایت ممکن در جو نفس‌گیر سنت جیمزپارک برخوردارند و وقتی شما صفت «بزرگ» را از یک تیم بزرگ می‌گیرید، این تیم دیگر نمی‌تواند کمر راست کند چون دیگر اطلاق هیچ صفت و خصیصه مثبت دیگری به چنین تیم خودباخته‌ای امکانپذیر نخواهد بود. گماردن «کینار» با رکوردی حتی بدتر از رکورد افتضاح «رودگولیت» که البته تنها مدت کوتاهی در نیوکاسل بود دقیقا مصداق نادیده انگاشتن بزرگان باشگاه است. مثلا به همین بازی آخری نگاه کنید. درست است که این باخت آخری به اسم شیرر تمام شد ولی تفاوت نمایش سیاه و سفیدها در همین فاصله کوتاه و تحت تاثیر شخصیت بزرگ مهاجم اسطوره‌ای جزیره کاملا محسوس بود و البته نمی‌توان انتظار داشت تیمی که سه‌بازی خانگی پیش از آن را به تیم‌های بسیار ساده‌تر واگذار کرده، ناگهان در مقابل چلسی معجزه کند. در حقیقت این از وفاداری شیرر بود که قبول کرد در چنین شرایطی بلافاصله روی نیمکت بنشیند، چون شانس او برای پیروزی در عمل از یک درصد هم کمتر بود و در اصل پروژه شیرر از هفته آینده و در خانه استوک‌سیتی کلید خواهد خورد. روند امور در ماه‌های اخیر به‌گونه‌ای بود که انگار مالک آمریکایی تیشه به دست گرفته بود و به ریشه نیوکاسل می‌زد. از نگاه هواداران او یک آدم سادیسمی است که حاضر است سرمایه خود که همان سهام ارزشمند نیوکاسل باشد را آتش بزند تا شاهد به باد دادن غرور و حیثیت معدنچی‌ها باشد. اما اگر واقع‌بین باشیم باید بخشی از سوءمدیریت اشلی را به حساب بحران مالی اخیر بگذاریم. از فراری دادن «کیگان» که می‌خواست «اشلی» به جای فروختن به فکر خریدن باشد تا فروش آخرین ستون استوار تیم؛ «شی‌گیون» دروازه‌بان ایرلندی که هر تیم لیگ برتری آرزویش را داشت و همینطور فروش «انزوگبیا» در پنجره نقل‌و انتقالات ژانویه، همه و همه حلقه‌های زنجیره ورشکستگی پیش از موعد یک باشگاه سابقا متمول بودند. «اشلی» همه پول‌های نقدش را در فصل پیش از آن خرج کرده بود و در بحران مالی جهانی فقط چند پنی برای خریدهای معمولی برایش باقی مانده بود. تاجر فربه آمریکایی چنین می‌اندیشید که بدون خرج کردن پول گزاف فصل را با دو فرض به آخر خواهد برد؛ یا نیوکاسل می‌ماند و او بحران مالی را پشت سر می‌گذارد و یا نیوکاسل سقوط می‌کند و سهام باشگاه را با قیمتی چرب و نرم به یکی از خریداران میلیاردر ماورای دریاها (عرب‌ها، روس‌ها یا یهودی‌ها) می‌فروشد و با سرمایه‌ای بیش از قبل به ینگه دنیا بر می‌گردد. از این زاویه، سپردن هدایت تیم بر لبه پرتگاه به شیرر، درست مثل این است که اشلی رو در روی هواداران ناراضی و عصبانی بایستد و بگوید: «تیمتان، مفت چنگ خودتان!»
منبع: soccernet ارسال نظر
پربیننده