مهدی طاهرخانی: اینجا مکانی است که به حکم کنفدراسیون فوتبال آسیا، بهترین فدراسیون فوتبال سال گذشته میلادی در آن فعالیت می‌کند. عنوان فریبنده‌ای که گویا تنها باید به اعطای افتخاری‌اش بالید و ثانیه‌ای مقهور واقعیتش نشد. اگرچه مهدی تاج، نایب رئیس فدراسیون، انتقاد از این عنوان را هم‌عرض با مخالفت با میهن‌پرستی می‌داند اما کالبد شکافی اتفاقات روز گذشته، خود بازگوکننده حقیقت تلخی است که لاجرم چاره‌ای باقی نمی‌ماند جز استیضاح مجدد فدراسیونی که به زعم خود بزرگ باشگاه‌دار کشور است و با فرستادن 5 تیم مختلف به مسابقات جام جهانی در پی خلق یک رکورد جاودانه می‌گردد اما براستی اگر تیم ملی بزرگسالان به آن سوی مرز‌های آفریقای جنوبی نرسد آن وقت موفقیت در رده‌های سنی و فوتبال بانوان چه اعتباری می‌تواند داشته باشد؟ اینجا بهترین فدراسیون فوتبال آسیا در سال 2008 است اما کمتر از 24 ساعت اتفاقاتی در دل آن رخ می‌دهد که ذهن تاریخ دوست ایرانی را به زمانی می‌برد که حکومت ملوک الطوایفی در این مرز و بوم سایه افکنده بود و قوه واحدی برای اداره کشور وجود نداشت. ساختمان شیشه‌ای خیابان سئول روز گذشته نمونه بارزی بود از مصداق این حکومت. مهدی تاج، صبح خروس‌خوان بعد از مدت‌ها تلفن همراهش را باز می‌گذارد تا از اتفاقات انتخاب سرمربی جدید تیم ملی پرده‌برداری کند: «او ایرانی خواهد بود و بعد از مشورت با افراد مختلف به این نتیجه رسیدیم که یک مربی کارکشته را به همراه یک مربی جوان برای سه بازی آینده بر سر تیم ملی بگذاریم تا مقدمات صعود به جام جهانی مهیا شود». حتی باز نام حشمت مهاجرانی درچارچوب مشاور تیم ملی مطرح شد و بعد از رایزنی‌های فراوان ترکیب محمود یاوری و منصور ابراهیم زاده به عنوان زوج هدایت کننده تیم ملی بر سر زبان‌ها افتاد. ساعت پانزده چند سایت خبری، محمود یاوری را سر مربی تیم ملی معرفی کردند اما این پایان کار نبود. خان دیگری از بلاد فدراسیون با یک خبرگزاری دیگر صحبت می‌کند و با قاطعیت می‌گوید: «با توجه به مذاکرات انجام شده، تروسیه در صورت ابلاغیه اعضای هیات رئیسه و رئیس فدراسیون، سرمربی تیم ملی می‌شود». این واو به واو حرف‌های منصور عظیم‌زاده، رئیس کمیته بین‌الملل فدراسیون با خبرگزاری فارس بود که با استناد به آن در چشم بر هم زدنی باید از یاوری به این مرد فرانسوی می‌رسیدیم. حتی نور هم قادر نبود فاصله تهران تا پاریس را اینچنین سریع طی کند. برای خروج از سر در گمی چه کسی بهتر از علی کفاشیان. اما وقتی با آقای رئیس صحبت کردیم دوگانگی‌های موجود به چهار راهی مبدل شدند که تنها بر ابهام این انتخاب افزود. علی کفاشیان در ابتدا صحبت‌های تاج را تکذیب کرد که به گفته او سر مربی تنها ایرانی خواهد بود و سپس در بین جملاتش هیچ صراحتی در مورد جذب تروسیه دیده نشد. او فقط احتمال می‌داد حتی اگر نامی از خود می‌آوردیم، رئیس خندان جواب می‌داد: شاید شما هم شانس داشته باشید! شاید سخت‌ترین کار جهان روز گذشته در دفتر تحریریه مطبوعات ورزشی جریان داشت؛ شما باید از دل اخبار منتشره مطلبی را پیرامون انتخاب سر مربی تیم ملی می‌نوشتید اما کدام رئیس بود که حرف آخر را بزند؟ کدام مرئوس بود که حرف مافوق خود را تایید کند؟ کدام مدیر کمیته بین‌الملل بود که صحبت‌هایش با گفته‌های نائب رئیس یکی باشد؟ اینجا تهران است و در خیابان سئول هر لحظه یکی به عنوان سر مربی معرفی می‌شود و بلافاصله نفر دیگری این جایگاه فاخر را از او می‌دزدد.
در طول یکسال گذشته همواره چماقی در دست منتقدان فدراسیون فوتبال وجود داشت به نام نبود استقلال. اما اینک که به حکم مرد شماره یک سازمان ورزش، این فدراسیون در انتخاب جانشین دایی اختیار تام دارد، کدام ویژگی بیشتر از سایرین خودنمایی می‌کند؟ استقلالی که به آنارشیسم رسید و وسواسی که مانع از اتخاذ یک تصمیم قاطع شد. ساختمانی از جنس سوء‌تفاهم
مهدی طاهرخانی: اینجا مکانی است که به حکم کنفدراسیون فوتبال آسیا، بهترین فدراسیون فوتبال سال گذشته میلادی در آن فعالیت می‌کند. عنوان فریبنده‌ای که گویا تنها باید به اعطای افتخاری‌اش بالید و ثانیه‌ای مقهور واقعیتش نشد. اگرچه مهدی تاج، نایب رئیس فدراسیون، انتقاد از این عنوان را هم‌عرض با مخالفت با میهن‌پرستی می‌داند اما کالبد شکافی اتفاقات روز گذشته، خود بازگوکننده حقیقت تلخی است که لاجرم چاره‌ای باقی نمی‌ماند جز استیضاح مجدد فدراسیونی که به زعم خود بزرگ باشگاه‌دار کشور است و با فرستادن 5 تیم مختلف به مسابقات جام جهانی در پی خلق یک رکورد جاودانه می‌گردد اما براستی اگر تیم ملی بزرگسالان به آن سوی مرز‌های آفریقای جنوبی نرسد آن وقت موفقیت در رده‌های سنی و فوتبال بانوان چه اعتباری می‌تواند داشته باشد؟ اینجا بهترین فدراسیون فوتبال آسیا در سال 2008 است اما کمتر از 24 ساعت اتفاقاتی در دل آن رخ می‌دهد که ذهن تاریخ دوست ایرانی را به زمانی می‌برد که حکومت ملوک الطوایفی در این مرز و بوم سایه افکنده بود و قوه واحدی برای اداره کشور وجود نداشت. ساختمان شیشه‌ای خیابان سئول روز گذشته نمونه بارزی بود از مصداق این حکومت. مهدی تاج، صبح خروس‌خوان بعد از مدت‌ها تلفن همراهش را باز می‌گذارد تا از اتفاقات انتخاب سرمربی جدید تیم ملی پرده‌برداری کند: «او ایرانی خواهد بود و بعد از مشورت با افراد مختلف به این نتیجه رسیدیم که یک مربی کارکشته را به همراه یک مربی جوان برای سه بازی آینده بر سر تیم ملی بگذاریم تا مقدمات صعود به جام جهانی مهیا شود». حتی باز نام حشمت مهاجرانی درچارچوب مشاور تیم ملی مطرح شد و بعد از رایزنی‌های فراوان ترکیب محمود یاوری و منصور ابراهیم زاده به عنوان زوج هدایت کننده تیم ملی بر سر زبان‌ها افتاد. ساعت پانزده چند سایت خبری، محمود یاوری را سر مربی تیم ملی معرفی کردند اما این پایان کار نبود. خان دیگری از بلاد فدراسیون با یک خبرگزاری دیگر صحبت می‌کند و با قاطعیت می‌گوید: «با توجه به مذاکرات انجام شده، تروسیه در صورت ابلاغیه اعضای هیات رئیسه و رئیس فدراسیون، سرمربی تیم ملی می‌شود». این واو به واو حرف‌های منصور عظیم‌زاده، رئیس کمیته بین‌الملل فدراسیون با خبرگزاری فارس بود که با استناد به آن در چشم بر هم زدنی باید از یاوری به این مرد فرانسوی می‌رسیدیم. حتی نور هم قادر نبود فاصله تهران تا پاریس را اینچنین سریع طی کند. برای خروج از سر در گمی چه کسی بهتر از علی کفاشیان. اما وقتی با آقای رئیس صحبت کردیم دوگانگی‌های موجود به چهار راهی مبدل شدند که تنها بر ابهام این انتخاب افزود. علی کفاشیان در ابتدا صحبت‌های تاج را تکذیب کرد که به گفته او سر مربی تنها ایرانی خواهد بود و سپس در بین جملاتش هیچ صراحتی در مورد جذب تروسیه دیده نشد. او فقط احتمال می‌داد حتی اگر نامی از خود می‌آوردیم، رئیس خندان جواب می‌داد: شاید شما هم شانس داشته باشید! شاید سخت‌ترین کار جهان روز گذشته در دفتر تحریریه مطبوعات ورزشی جریان داشت؛ شما باید از دل اخبار منتشره مطلبی را پیرامون انتخاب سر مربی تیم ملی می‌نوشتید اما کدام رئیس بود که حرف آخر را بزند؟ کدام مرئوس بود که حرف مافوق خود را تایید کند؟ کدام مدیر کمیته بین‌الملل بود که صحبت‌هایش با گفته‌های نائب رئیس یکی باشد؟ اینجا تهران است و در خیابان سئول هر لحظه یکی به عنوان سر مربی معرفی می‌شود و بلافاصله نفر دیگری این جایگاه فاخر را از او می‌دزدد.
در طول یکسال گذشته همواره چماقی در دست منتقدان فدراسیون فوتبال وجود داشت به نام نبود استقلال. اما اینک که به حکم مرد شماره یک سازمان ورزش، این فدراسیون در انتخاب جانشین دایی اختیار تام دارد، کدام ویژگی بیشتر از سایرین خودنمایی می‌کند؟ استقلالی که به آنارشیسم رسید و وسواسی که مانع از اتخاذ یک تصمیم قاطع شد. ارسال نظر
پربیننده