ورود کاروان اباعبدالله الحسین(ع) به سرزمین کربلا (61 ق)
پس از آنکه والی مدینه، امام حسین(ع) را برای بیعت با یزید تحت فشار قرار داد، آن حضرت به مکه رفت و پس از مدتی، در روز ترویه یعنی 8 ذیالحجه سال 60 قمری از مکه معظمه به‌سوی عراق مهاجرت فرمود. در اوایل ماه محرم سال 61 قمری، لشکریان عبیدالله بن زیاد به فرماندهی حر بن یزید ریاحی با آن حضرت مواجه شده و مانع پیشروی آن حضرت به سوی کوفه شدند. اگرچه حر بن یزید مأموریت داشت با امام حسین(ع) برخورد شدید کند لیکن رفتار وی با امام بر رفق و مدارا بود. از این رو حر و لشکریانش در نماز جماعت امام حسین(ع) شرکت میکردند و به خطبههای دلنشین وی گوش جان میسپردند و این دو سپاه چند روز بدون هیچگونه مشکلی در کنار هم بودند. اما عبیدالله بن زیاد که در جنگ با اباعبدالله الحسین(ع) اصرار فراوان داشت، نامهای به حر بن یزید نوشت و وی را مأمور سختگیری بر امام حسین(ع) کرد. حر بن یزید نیز طبق فرمان، راه را بر امام حسین(ع) و یارانش مسدود و آنان را به سوی منطقه خشک و بیحاصلی به نام کربلا هدایت کرد و در آنجا آنان را در محاصره خویش قرار داد. قافله امام حسین(ع) چون به سرزمین کربلا رسیدند، آن حضرت پرسید: این زمین چه نام دارد؟ عرض کردند: کربلا. آن حضرت تا نام کربلا را شنید، فرمود: اَللّهمَّ اِنّی اَعوُذُ بِکَ مِنَ الکرب و الْبَلاءِ، سپس فرمود: این، موضع کرب و بلا و محل محنت است. فرود آیید که اینجا منزل و محل خیمههای ما است و این زمین، جای ریختن خون ما است و در این مکان قبرهای ما واقع خواهد شد. جدم رسول خدا(ص) مرا به این امور خبر داد. به ناچار آن حضرت و یاران و اصحابش در روز پنجشنبه دوم محرمالحرام سال 61 قمری در آن سرزمین فرود آمدند و حر بن یزید نیز با سپاهیانش مقابل آن حضرت خیمه زدند.
بیانات افشاگرانه امام خمینی(ره) درباره کاپیتولاسیون (1343 ش)
پس از تصویب قانون ننگین کاپیتولاسیون توسط دولت و مجلس در مهرماه 1342، این قانون در مطبوعات افشا و اعلام نشد. چندی بعد، نشریه داخلی مجلس، حاوی متن کامل سخنرانیها و گفت‌وگوهای نمایندگان و رئیس دولت در این زمینه به دست امام خمینی(ره) رسید. ایشان تصمیم گرفتند حقایق را به مردم گفته و آنها را از فاجعه بزرگی که به دست رژیم به وقوع پیوسته بود باخبر کنند. در این حال حضرت امام که چند ماه قبل از آن، از زندان رژیم شاه آزاد شده بودند، با ایراد سخنرانی تاریخی خود به تصویب قانون کاپیتولاسیون یا اعطای مصونیت قضایی به اتباع آمریکا در ایران شدیداً اعتراض کرد. این نطق مهم که در اجتماع بزرگ روحانیان و مردم قم و دیگر شهرها بیان شد، در حقیقت محاکمه هیات حاکمه آمریکا به علت دخالتهای غیرقانونی آنان در امور داخلی ایران و نیز افشای خیانتهای شاه به اسلام و ملت ایران بود. حضرت امام همچنین رژیم صهیونیستی و پشتیبانی آمریکا را از این رژیم محکوم کرد. امام همچنین در اعلامیهای که در سطحی گسترده توزیع شد، تصویب کاپیتولاسیون را مخالف اسلام و قرآن شمردند و این امر را همانند اقرار به مستعمره بودن ایران نامیدند. بازتاب سخنرانی و اعلامیه شدیداللحن امام به قدری عمیق و وسیع بود که رژیم را یکبار دیگر در برابر توفانی از خشم و نفرت و اعتراض قرار داد. توفانی که رژیم، هرگز انتظار آن را نداشت و میرفت که به یک واکنش عمومی انفجارآمیز منتهی شود. سخنان صریح امام بر ضد قانون کاپیتولاسیون و رژیم پهلوی باعث روشنگری مردم و خشم شدید رژیم وابسته شاه شد بهگونهای که رژیم، محدودیتهای تازهای را برای امام به‌وجود آورد و چند روز بعد در سیزدهم آبان همان سال، ایشان را بازداشت و به ترکیه تبعید کرد. این مرحله را باید نقطه عطفی در تاریخ نهضت اسلامی ایران دانست زیرا ابعاد گسترده مبارزه با استبداد، اینک همراه با مبارزهای آشتیناپذیر با استکبار جهانی، همسو و در مسیر یک آرمان پیش میرفت و ماهیت نهضت، غنیتر و آرمانهای آن کاملتر میشد.