مهدی طاهرخانی: بدتر از باخت در ال‌کلاسیکو، عذاب‌آور‌تر از به یادآوردن اینکه چگونه بازی یک بر صفر برده را 3 بر یک باختند و کلا تلخ‌تر از هر چیز دیگری برای هواداران بارسا، امیدی بود که آنها به انریکه بسته بودند و فکر می‌کردند یک گوآردیولای دیگر در راه است که با تحول انقلابی از یک بارسای متفاوت پرده‌برداری می‌کند اما در دو زمین سفت آنهایی که باید لوئیس انریکه را محک واقعی می‌زدند به صورت تمام‌قد از او ناامید شدند. 8 هفته گل نخوردن در لالیگا تنها یک ویترین فریبنده بود که شنبه‌شب در برنابئو فروریخت البته پیش از این مقابل یک تیم مدعی دیگر دفاع بارسا نشان داد واکنشش برابر بازیکنان بزرگ همانند فصل قبل شکننده است. پی‌اس‌جی کمتر از یک ماه پیش در خانه‌اش 3 بار دروازه بارسا را گشود تا در همان دورانی که کاتالان‌ها به حفظ دروازه‌شان در لیگ داخلی فخر می‌فروختند، مشخص شود انقلاب انریکه از جنس تمام واقع نیست. نباید هم میشد چون اصولا غیر از تعویض دروازه‌بان هیچ تغییری در استراتژی دفاعی بارسا به وقوع نپیوسته بود. همه آنهایی که همچنان به انقلاب انریکه مومن بودند و باخت در پاریس را تنها یک اتفاق می‌پنداشتند در پایان ال‌کلاسیکو اگر قصد خودفریبی مجدد نداشته باشند باید در قضاوت‌شان تجدیدنظر کنند. بارسا پولی را که باید صرف مدافعان جدیدش می‌کرد تا در زمین سفت، دیگر شاهد شاهکارهای تمام‌نشدنی پیکه نباشد، سرمایه‌ای که باید خرج خروج ماسچرانو از باکس هجده قدم میشد به هر دلیلی در 2 فصل اخیر به نیمار و سوارز رسید تا بارسا کماکان برابر رئال از روی ضربات ایستگاهی دروازه‌اش باز شود؛ هر کرنر یک خطر و یک موقعیت گل. در 2 فصل اخیر یک پای ثابت همه باخت‌های مفتضحانه بارسا و اسپانیا جرارد پیکه بوده و در مسیر انقلاب عقیم مانده انریکه او کماکان مرد شماره یک خط دفاع است. آنچه تلخ‌تر از شکست سه‌گله در مادرید است قماری بود که هواداران بارسا روی انریکه کردند و او در همین ابتدای راه نشان می‌دهد دست‌کم در این فصل خبری از انقلاب حقیقی نیست. تنها حربه‌اش استفاده از متئو در دفاع چپ بود تا به همین راحتی از پاشنه آشیل رئال در منطقه دفاع راست و کارواخال نقطه قوت حریف را بسازد! مصدومیت بی‌موقع اینیستا که بدترین هافبک بارسا بود و ژاوی به‌جایش اشتباه تعویض شد، کاری کرد که متئو به خاطر پایان تعویض‌ها 90 دقیقه به صورت تمام‌وقت جناح چپ بارسا را مبدل به منطقه واگذاری توپ کند، بدون حتی طرح‌ریزی یک حمله. به همین راحتی نیمار 90 دقیقه تنها و خنثی بود. انقلاب انریکه یعنی بازی کردن تکراری دنی آلوز در همان پست همیشگی و سانترهای بی‌سرانجام. او همچنان در زمین است چون داگلاس برزیلی بدتر از آن چیزی از آب درآمد که همه تصور می‌کردند. انقلابی در کار نیست،بازی دادن به صورت یکباره آن هم از ابتدای بازی به سوارز و خارج کردن مسی از فرم همیشگی‌اش تنها سورپرایزهای لوئیس انریکه برای هواداران بارسا بود. فرق پپ با انریکه همین‌جاست؛ گوآردیولا اگر بود به منیر الحدادی‌ها اعتماد می‌کرد نه مهاجمی که پس از ۴ ماه در یک بازی رسمی پایش به توپ می‌خورد. وقتی تاتا مارتینو برای آخرین بار بارسا را هدایت کرد و آنها با تساوی مقابل اتلتیکو قهرمانی را به راحتی در خانه به رقیب مادریدی هدیه دادند همه در انتظار یک تحول اساسی بودند اما حالا اواخر اکتبر ٢٠١٤ است و کماکان جرارد پیکه در حال تکرار اشتباهات سلسه‌وارش در 2 سال قبل، ماسچرانو با وجود نمایش تحسین‌برانگیز در جام‌جهانی در باکس دفاعی محبوس است تا همچنان بوسکتس یکی از دلایل اصلی باخت در ال‌کلاسیکو لقب بگیرد. تنها سورپرایز انریکه مربوط به عقب افتادن تاریخی مسی مقابل رونالدو در جدول گلزنان است و تبدیل او به بی‌اثرترین مسی 10 سال اخیر در همه ال‌کلاسیکوها. نه لوئیس انریکه همانند پپ تفکرات انقلابی دارد و نه خریدها و جابه‌جایی‌های مدیران بارسا در پنجره نقل و انتقالات تابستانی این اجازه را به انریکه می‌دهد، فریب 8 هفته گل نخوردن در لالیگا را فراموش کنید، بارسا در 2 بازی مقابل پی‌اس‌جی و رئال 6 بار دروازه‌اش با 2 دروازه‌بان متفاوت باز شد و این بزرگ‌ترین دلیل است که به همه ثابت کند برای انقلاب واقعی بارسا یک انقلاب حقیقی از جنس خوآن لاپورتا می‌خواهد و پپ گوآردیولا. اگر صرفا با خرید ستاره‌هایی مثل نیمار و سوارز انقلابی شکل می‌گرفت که هم‌اینک سیتی باید چگوآرای اروپا میشد.
واکنش بارسایی‌ها پس از شکست در ال‌کلاسیکو
لوئیس سوارس می‌گوید ال‌کلاسیکوی 261 برای او تلخ و شیرین بود. پیکه و ژاوی نیز پس از این دیدار به اظهارنظر درباره شکست بارسلونا پرداختند. بارسلونا در ال‌کلاسیکو 261 برابر رئال مادرید شکست خورد، ولی همچنان در صدر جدول باقی ماند.این دیدار بازگشت لوئیس سوارس، مهاجم محبوب آبی و اناری‌ها به فوتبال بود تا این بازیکن اروگوئه‌ای پس از مدت‌ها در یک بازی رسمی باشگاهی به میدان رفته باشد. خرید 80 میلیون یورویی بارسلونا، حضورش در ال‌کلاسیکوی اول فصل را تلخ و شیرین توصیف کرد و گفت: از اینکه به فوتبال بازگشتم و توانستم برای تیمم بازی کنم خیلی خوشحالم. حالا یک نفس راحت می‌کشم، چرا که یک محرومیت بلندمدت و نفسگیر را پشت سر گذاشتم. حس من در این دیدار، حس دوگانه بود. از بازگشتم به فوتبال خوشحال هستم، ولی از شکست تیمم ناراحتم. بازی در برنابئو اصلا آسان نیست. همه می‌دانند که ال‌کلاسیکو چه بازی سخت و دشواری محسوب می‌شود. برای من که اولین حضورم را در ال‌کلاسیکو داشتم خیلی بازی پرفشاری بود و در دقایق اول خیلی بر روی من فشار آمد. متاسفانه پس از اینکه گل اول را به ثمر رساندیم، کنترل مسابقه را از دست دادیم. رئالی‌ها در ضد حمله خیلی بهتر ظاهر شدند و توانستند سرنوشت بازی را خیلی زود تغییر دهند. من هر روز به همراه بارسلونا تمرین می‌کردم و خیلی به ال‌کلاسیکو فکر کردم. کاملا آماده این بازی بودم. تقریبا نیم ساعت قبل از بازی بود که متوجه شدم در ترکیب تیم قرار گرفتم. ال‌کلاسیکو با همه بازی‌ها فرق می‌کند. در این دیدار کوچک‌ترین اشتباه سرنوشت بازی را تغییر می‌دهد. در نیمه نخست به همراه نیمار و مسی تلاش کردیم تا بتوانیم گل دوم را به ثمر برسانیم، ولی موفق نبودیم. حالا باید این دیدار را فراموش کنیم و به فکر بازی هفته آینده برابر سلتاویگو باشیم. پیکه، مدافع بارسلونا با خطای هندی که در نیمه نخست مرتکب شد، باعث شد رئال مادرید صاحب ضربه پنالتی شود و رونالدو سیزدهمین گلش را در ال‌کلاسیکو به ثمر برساند. پیکه پس از پایان مسابقه اعتراف کرد پنالتی گرفته شده به سود رئال مادرید درست بود. او پس از پایان مسابقه گفت: تصمیم داور در اعلام ضربه پنالتی کاملا درست بود. من در آن صحنه تمرکز نداشتم و تعادلم را از دست دادم. پس از آنکه گل تساوی را دریافت کردیم این شانس را داشتیم که بار دیگر به گل برسیم، ولی موفق نبودیم و رئالی‌ها در ادامه 2 بار دروازه ما را باز کردند تا دیگر نتوانیم به بازی باز گردیم.