گروه بین‌الملل: دیلما روسف نزدیک‌ترین رقابت انتخاباتی تاریخ برزیل را برد. در حقیقت او و فقرای حامی‌اش در بزرگ‌ترین سامانه مردمسالاری آمریکای لاتین، نه فقط بر «آئسیو نِوِس» و حامیان مرفه‌اش بلکه بر آوردگاه جهان سرمایه‌داری فائق آمدند. بدین ترتیب می‌توان گفت انتخاباتی که به تعبیر روزنامه گاردین یک گلوگاه ژئوپلیتیک سرنوشت‌ساز در تنازع قدرت اقتصادی و سیاسی چه برای قطب آمریکا و چه قطب‌های رقیبش در قالب اتحاد «بریکز»- شامل خود برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای‌جنوبی- محسوب می‌شد، فعلا به پیروزی اتحاد فقرا بویژه طبقه متوسط بزرگ، امیدوار اما کماکان ضعیف برزیل و آمریکای جنوبی انجامیده است. سرنوشت سیاسی برزیل از آن رو گلوگاهی ژئوپلیتیک محسوب می‌شود که به عنوان بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین و محوری‌ترین کشور آمریکای‌جنوبی و با داشتن قوی‌ترین اقتصاد منطقه، طی قرن اخیر تاثیری قابل ملاحظه بر کشورهای لاتین پیرامونش داشته به‌طوری که به جز جریان چاوزیسم ونزوئلا، تقریبا هر5 کشور دیگر آمریکای جنوبی که امروز از دولت‌هایی سوسیالیست با مرزبندی مشخص با آمریکا - این بازیگر قهار سابق منطقه - برخوردارند یعنی آرژانتین، شیلی، اروگوئه، بولیوی و اکوادور، متعاقب روی کار آمدن دولت سوسیالیست لولا داسیلو در ابتدای قرن بیست و یکم در برزیل به آوردگاه چپ متمایل شده‌اند. اما تا پیش از آن بویژه در دهه‌های 1960 تا 1990 حکومت‌های دیکتاتوری، شبه‌نظامی یا راستگرای برازیلیا عملا نقش ژاندارمی آمریکا در منطقه را ایفا می‌کردند. خانم رئیس‌جمهور رقابت روز یکشنبه را با نزدیک‌ترین فاصله یعنی 6/51 درصد آرا در مقابل 4/48 درصد رقیبش «آئسیو نِوِس» از حزب سوسیال- دموکرات مورد حمایت آمریکا و بانکداران صهیونیست نظیر «جورج سوروس» برد تا حکومت چپ‌ها بر برزیل بیش از 12 سال ادامه یابد. رئیس‌جمهور برزیل دیروز با اعلام نتایج انتخابات در هتلی در برازیلیا که ستاد مرکزی کمپین انتخاباتی‌اش بود در حالی این پیروزی نزدیک را با پرچم‌های سرخ و بالا و پایین پریدن همراه هوادارانش جشن گرفت که در سائوپائولو، پرجمعیت‌ترین شهر این کشور فدرال که تحت کنترل استاندار و شهردار سوسیال- دموکرات است، نِوِس نیز به همراه مقامات فدرال جشنی را
به‌خاطر آرای بالایی که در این رقابت کسب کرده برپا کرد. در رای‌گیری روز یکشنبه که با صندوق‌هایی هوشمند مجهز به سیمکارت و متصل به شبکه سراسری انتخاباتی صورت گرفت بیش از 51 میلیون و پانصد و یک هزار نفر به بقای روسف و یارانش در کاخ ریاست جمهوری پالاسیو پلانالتو رای دادند و در مقابل نِوِس، نامزد محبوب سرمایه‌داران و وال‌استریتی‌ها فقط حدود 460 هزار رای کمتر داشت. البته به لطف ساختار فدرال حاکمیت برزیل و سامانه‌ای انتخاباتی که پیشرفته‌ترین و سالم‌ترین در جهان محسوب می‌شود، این انتخابات به آرامی برگزار شد و نشانی از طغیان‌های عمومی 2 سال اخیر در مراحل دوگانه انتخابات ریاست‌جمهوی دیده نشد. دیلما روسف در جشن پیروزی قول اصلاحات ساختاری بویژه در بخش‌های اقتصادی را داد و این در حالی است که طی 4 سال زمامداری او، برزیل کمترین رشد اقتصادی و بیشترین میزان تورم از زمان بازگشت به دموکراسی در دهه 1980 را تجربه کرده است. 2 سال تظاهرات متعدد در شهرهای بزرگ بویژه همزمان با برگزاری نه‌چندان موفق جام‌جهانی تابستان اخیر و همچنین رسوایی‌های فساد در بزرگ‌ترین شرکت نفتی دولتی کشور «پتروبراس» باعث ریزش آرای حزب حاکم شد اما از طرف دیگر دل بستن طبقات فرودست در شهرهای کوچک، روستاها و حومه‌های فقیرنشین شهرهای بزرگی مثل ریودوژانیرو به سیاست‌های عدالت اقتصادی که از 12 سال پیش با روی کار آمدن سلف روسف یعنی «لولا» آغاز شده بود، آنها را همچنان بر مدار قدرت نگاه داشت، سیاست‌هایی که از آغاز قرن جدید باعث شده بیش از 40 میلیون نفر در این کشور 220 میلیونی از زیر خط فقر بیرون بیایند و در سرزمینی استعمار زده که تا 60 سال پیش هنوز با روش‌هایی شبه‌برده‌داری اداره می‌شد شکاف تاریخی فقیر و غنی تا حدودی پر شود. اگر چه فقرای برزیل فعلا تا 4 سال دیگر از چنگال استثمارگران نجات می‌یابند اما تضمینی وجود ندارد که سازمان سیا روسف و کشورش را تا انتخابات آتی راحت بگذارد. ترورهای بیولوژیکی (سرطان‌ساز) که گریبان رهبران لاتین در سال‌های اخیر را گرفته‌اند یا سوانح هوایی برنامه‌ریزی شده نظیر آنچه 2 ماه پیش جان همتای روسف در حزب سوسیالیست برزیل را به نفع ورود یک عنصر وابسته به سوروس
در انتخابات گرفت.