الهام صالح: پیکره‌ای سپیدرنگ، پشت به خواننده و رو به آبی دریا. دست که بکشی روی جلد، برجستگی این پیکره را حس می‌کنی، اما دست کشیدن روی جلد نمی‌تواند از سختی‌های زندگی پسرک پرده بردارد. او «موندو» است. اما موندو کیست؟ او پسری است از اهالی؟ اما نه حتی نویسنده هم نمی‌داند او اهل کجاست. روزی بدون آن که کسی او را ببیند به طور اتفاقی وارد شهر می‌شود و خیلی زود همه به حضور او عادت می‌کنند. موندو از ناکجاآباد می‌آید. هیچ کس از خانواده او اطلاعی ندارد. هیچ کس، در هیچ جا حضور او را انتظار نمی‌کشد و دقیقا در لحظه‌ای که هیچ کس انتظار ندارد مثل شبحی سر و کله‌اش پیدا می‌شود. همیشه هم یک سوال تکراری همراه دارد. سؤالی که از هر کسی نمی‌پرسد، فقط از آنهایی که اعتمادش را جلب می‌کنند. آیا مرا به فرزندی قبول می‌کنید؟ دیگر هیچ کسی شک ندارد که پرسنده این سوال، پسرکی است به اسم موندو. او به همه جا سر می‌کشد. همین گردش‌ها و سرکشی‌های بی‌هدف است که برای او دوستان بسیاری به ارمغان آورده، اما دوستان او چه ویژگی‌هایی دارند؟ آنها دوستانی برای سلام و علیکی تند و سریع با یک چشمک در گذرگاه‌ها، یا دوستانی برای دست تکان دادن از راه دور، از آن سوی خیابان بودند. زن نانوا که هر روز تکه نانی به او می‌دهد، سرخپوستی به نام اسب چموش، ژیوردن ماهیگیر، اینها دوستان موندو هستند. او از هر کدام از آنها مطلبی می‌آموزد. اما برخی دوستان پسرک، صمیمی‌تر از این حرف‌ها هستند؛ تی‌شین؛ زن ریزنقش ویتنامی که او را در منزل خود می‌پذیرد و ددی پیر با دسته کبوترهایش. موندو، آنقدر با این دو مانوس است که نبودن ددی بی‌هیچ علت جسمی، او را بیمار می‌کند. موندو از کنار خیابان به اداره مددکاری اجتماعی انتقال می‌یابد، اما آنجا، جای موندو نیست. او به سوی ناکجا آباد می‌گریزد.
موندو/ ژان ماری گوستاولوکلزیو/ ترجمه: دکتر المیرا دادور/ انتشارات مروارید/ قیمت: 1300 تومان از ناکجاآباد به ناکجاآباد
الهام صالح: پیکره‌ای سپیدرنگ، پشت به خواننده و رو به آبی دریا. دست که بکشی روی جلد، برجستگی این پیکره را حس می‌کنی، اما دست کشیدن روی جلد نمی‌تواند از سختی‌های زندگی پسرک پرده بردارد. او «موندو» است. اما موندو کیست؟ او پسری است از اهالی؟ اما نه حتی نویسنده هم نمی‌داند او اهل کجاست. روزی بدون آن که کسی او را ببیند به طور اتفاقی وارد شهر می‌شود و خیلی زود همه به حضور او عادت می‌کنند. موندو از ناکجاآباد می‌آید. هیچ کس از خانواده او اطلاعی ندارد. هیچ کس، در هیچ جا حضور او را انتظار نمی‌کشد و دقیقا در لحظه‌ای که هیچ کس انتظار ندارد مثل شبحی سر و کله‌اش پیدا می‌شود. همیشه هم یک سوال تکراری همراه دارد. سؤالی که از هر کسی نمی‌پرسد، فقط از آنهایی که اعتمادش را جلب می‌کنند. آیا مرا به فرزندی قبول می‌کنید؟ دیگر هیچ کسی شک ندارد که پرسنده این سوال، پسرکی است به اسم موندو. او به همه جا سر می‌کشد. همین گردش‌ها و سرکشی‌های بی‌هدف است که برای او دوستان بسیاری به ارمغان آورده، اما دوستان او چه ویژگی‌هایی دارند؟ آنها دوستانی برای سلام و علیکی تند و سریع با یک چشمک در گذرگاه‌ها، یا دوستانی برای دست تکان دادن از راه دور، از آن سوی خیابان بودند. زن نانوا که هر روز تکه نانی به او می‌دهد، سرخپوستی به نام اسب چموش، ژیوردن ماهیگیر، اینها دوستان موندو هستند. او از هر کدام از آنها مطلبی می‌آموزد. اما برخی دوستان پسرک، صمیمی‌تر از این حرف‌ها هستند؛ تی‌شین؛ زن ریزنقش ویتنامی که او را در منزل خود می‌پذیرد و ددی پیر با دسته کبوترهایش. موندو، آنقدر با این دو مانوس است که نبودن ددی بی‌هیچ علت جسمی، او را بیمار می‌کند. موندو از کنار خیابان به اداره مددکاری اجتماعی انتقال می‌یابد، اما آنجا، جای موندو نیست. او به سوی ناکجا آباد می‌گریزد.
موندو/ ژان ماری گوستاولوکلزیو/ ترجمه: دکتر المیرا دادور/ انتشارات مروارید/ قیمت: 1300 تومان ارسال نظر
پربیننده