حسین بابازاده‌مقدم: نوشته‌اند انقلاب فرزندانش را می‌خورد یا اخیرا در برخی انقلاب‌های بزرگ جهان و من جمله ایران عده‌ای ابراز علاقه کردند در روندی معکوس انقلاب را بخورند اما مرحوم آیت‌الله مهدوی‌کنی از آن جمله انقلابیونی بود که نه توسط انقلاب بلعیده شد و نه انقلاب را خورد. همواره بر مداری روشن ایستاد و از نخست‌وزیری امام تا ریاست مجلس خبرگان رهبری در یک خط مشی معین ایستادگی کرد، انقلابی شناخته شد، انقلابی زندگی کرد و تا آخرین لحظات، همان وضعیت و روحیه را حفظ کرد.
آیت‌الله مهدوی‌کنی آنگاه در تاریخ انقلاب اسلامی به مردی همیشه ماندگار تبدیل شد که با وجود شرایط دشوار جسمی و البته آشفته بازار سیاسی به میدان انتخابات ریاست مجلس خبرگان رهبری آمد تا ثابت کند همه انقلابی‌ها میل به خوردن انقلاب ندارند و حضور تاریخی او دست ردی بود بر سینه کسانی که 8 ماه بدون وقفه بر طبل باطل تفرقه و فتنه کوبیده بودند. مرحوم آیت‌الله مهدوی‌کنی همچون دیگر انقلابیونی که ماهیت اصیل خود را برای همه فصول انقلاب حفظ کردند به مثابه یک سیاستمدار انقلابی و یاور همیشه در صحنه رهبر حکیم انقلاب اسلامی با روشی توأم با ثبات و عقلانیت انقلابی در صف مجاهدینی در قواره یک رهبر خلل‌ناپذیر جریانی جنگید که هنوز فراموش نکرده‌اند این انقلاب محصول بیش از هزار سال سیلی خوردن شیعه در اقصی نقاط جهان اسلام است. او با بصیرت و درکی که درخور یک انقلابی سیاستمدار به شمار می‌آمد، همواره در یک مسیر مستقیم و البته توأم با اصالت و کم‌توقعی انقلابی، اهداف والای نظام اسلامی را تحقق بخشید، نظامی که سقف تحول‌خواهی در تاریخ معاصر ایران به شمار می‌آید. همین موضوعات به ظاهر ساده را عده‌ای که از نام و نشان امام عظیم‌الشأن و حتی از خاطرات ایشان، نان‌دانی مفصلی برای خود تدارک دیده‌اند، نتوانستند درک کنند و در بزنگاه تاریخی فتنه با سودای کشمکش‌های سیاسی اصل نظام را مورد خدشه و حمله‌ای تاریخی قرار دادند، حمله‌ای که اگر کسانی مانند آیت‌الله مهدوی‌کنی در جبهه‌های گوناگونش به نقش‌آفرینی نمی‌پرداختند، معلوم نبود امروز موجب چه فجایع گسترده‌تری نسبت به موج اولیه‌اش می‌شد. حالا هر کسی می‌خواهد فریاد بزند انقلاب‌ها در دوره‌های پس از تثبیت نظام، انقلابیون را به کام استحاله یا مرگ و اصطلاحا به سکوی «گیوتین» می‌سپارند اما مثالی تاریخی در جمهوری اسلامی همچون آن فقیه فقید گواه دیگری است در رد این ادعای ناروا که انقلاب اسلامی فرزندان عاقل، صبور و دنیا گریزش را به دست فراموشی می‌سپارد. اگر عده‌ای روزگاری با درانداختن ادعاهای خنده‌دار و کودکانه و لج‌بازی‌های ناشی از مستی قدرت باز هم در صدد ساختن صحنه‌هایی شرم‌آور همچون فتنه 88 باشند، باز هم کسانی مانند ایشان هستند که نام نیک و عمل انقلابی را به نفع آقازاده‌هایشان و به نفع موج‌سواری و تطهیر چهره و هزاران علت دیگر، فدای اغراض سیاسی نکنند. آن مجاهد بصیر باید الگویی باشد برای تمام انقلابیون نسل اول ایران اسلامی و همه کسانی که چشم‌ها در داخل و خارج از کشور به آنها دوخته شده است تا ببینند اولین‌های انقلاب اسلامی چطور و چگونه حاضرند در گردنه‌های سخت تاریخی در کنار رهبرشان باقی مانده و شکوه بصیرت و ایستادگی پای آرمان‌های واقعی حضرت امام(ره) را به تصویر بکشند. فقدان حضور چهره‌ای همچون آیت‌الله مهدوی‌کنی اگر چه لطمه و خسارتی بزرگ بر جامعه اصولگرایی کشور و اندوهی فراگیر برای تمام اقشار ملت تلقی می‌شود اما برای حضور علمای ارزنده دیگری که قیمت و قدر دفاع از انقلاب اسلامی مردم ایران را می‌دانند باید همواره شکرگزار درگاه احدیت بود.