تیرباران طیب حاج‌رضایی و برادرش اسماعیل رضایی به جرم دفاع از امام خمینی(ره) (1342ش)
شهید حاج اسماعیل رضایی و شهید طیب حاج‌رضایی، از بارفروشان میدان بار تهران بودند که در برپایی قیام 15 خرداد 1342 نقش مؤثری داشتند. پس از واقعه 15 خرداد، طیب حاج‌رضایی به عنوان یکی از محرکان اصلی تحت تعقیب قرار گرفت به طوری که فرمانداری نظامی تهران طی گزارشی ویژه به شاه اعلام کرد شخص طیب حاج‌رضایی مسؤول اصلی این اقدامات است. از آن پس طیب حاج‌رضایی و اسماعیل رضایی دستگیر شدند و به مدت 5 ماه در زندان رژیم منفور پهلوی زیر شکنجهها مقاومت کردند. پایمردی آنان به حدی بود که شهادت را بر عفو شاه خائن ترجیح دادند. شهید طیب که از کوثر وجود خمینی بت‌شکن سیراب شده و زنده دست روح خدا بود، در برابر همه شکنجهها و سختیهای زندان مقاومت کرد و مردانه ایستاد. او حاضر نشد از راه جدیدی که انتخاب کرده بود جدا شود و علیه نهضت اسلامی موضعی بگیرد. به همین دلیل نیز وی به همراه اسماعیل رضایی در دادگاه نظامی به اعدام محکوم و در یازدهم آبان 1342 تیرباران شدند. شهید حاج اسماعیل رضایی در ذیل ورقه دادگاه چنین نوشت: «اگر صد سال زندگی کنم، مرگ به این سعادتمندی نخواهم داشت، چرا تقاضای عفو کنم و از این سعادت درگذرم؟» رژیم با معرفی، محاکمه و اعدام طیب حاج‌رضایی و برادرش اسماعیل رضایی که در بین مردم دارای نفوذ و محبوبیت بودند، قصد داشت قیام بزرگ مردمی و برخاسته از اعتقادات مذهبی مردم در 15 خرداد 42 را که در راه دفاع و حمایت از یک مرجع دینی ابراز شده بود، یک جنجال وابسته به بیگانه و ایادی وابسته آنان در داخل تلقی کرده و عاملان آن را مشتی فرصتطلب و قلدر معرفی کند.
انتشار اعلامیه خائنانه «بالفور» درباره تشکیل رژیم صهیونیستی (1917م)
در هنگامه جنگ اول جهانی در دوم نوامبر 1917م آرتور جیمز بالفور، وزیر خارجه وقت انگلستان اعلامیهای را که به نام او به اعلامیه بالفور معروف شد، صادر و در آن بر لزوم فراهم کردن زمینه برای تشکیل رژیم صهیونیستی در سرزمین فلسطین اشغالی تاکید کرد. اعلامیه بالفور حاکی از این مطلب بود که دولت انگلستان با تشکیل دولت یهودی در فلسطین موافق است و همه توان خود را برای تأسیس چنین دولتی به کار خواهد گرفت. 7 ماه پس از صدور این اعلامیه، سرزمین فلسطین، طی نبرد نیروهای انگلیسی با قوای عثمانی، به تصرف بریتانیا درآمد. این رویداد، زمینه‌ساز انتقال تدریجی یهودیان جهان با کمک و مساعدت انگلیسیها و سرمایه‌داران یهودی به فلسطین تحت اشغال بریتانیا شد. هنگام صدور اعلامیه بالفور، فلسطین هنوز به طور کامل از نیروهای عثمانی تخلیه نشده بود و جمعیت یهودی آن از 40 هزار نفر تجاوز نمیکرد. این تعداد یهودی در مقابل جمعیت 500 هزار نفری اعراب فلسطین اقلیت کوچکی به شمار میآمد ولی پس از اشغال فلسطین توسط نیروهای انگلیسی و اعطای قیمومیت این سرزمین به انگلیسیها از طرف جامعه ملل، تعداد مهاجران یهودی به فلسطین، طی مدت کوتاهی به حدود 150 هزار نفر رسید. در سال 1922م، اعلامیه بالفور با حذف ماده مربوط به ایجاد دولت یهود، در جامعه ملل به تصویب رسید. از این پس تمام کوشش صهیونیستها صرف جذب و جلب مهاجران یهودی از اقصی نقاط جهان به فلسطین شد. زمانی که بالفور اعلامیه خود را صادر کرد، قوم یهود فقط 11 درصد کل جمعیت فلسطین را تشکیل میداد. در این اعلامیه، 89 درصد ساکنان بومی و عرب فلسطینی که در حقیقت مالک 97 درصد اراضی این کشور کهن بودند، با قید عبارت جوامع غیریهود، نادیده گرفته شدند. سرانجام 31 سال پس از صدور این اعلامیه استعماری و 18 سال پس از مرگ بالفور، رژیم نژادپرست صهیونیستی، با سلب همه حقوق مردم فلسطین و غصب سرزمینهای آنان، در چهارم مه سال 1948م اعلام موجودیت کرد. انگلستان نیز به وعده خود عمل کرد و از آن پس تاکنون به همراه آمریکا و دیگر کشورهای غرب از مهم‌ترین پشتیبانان صهیونیستهای نژادپرست در غصب سرزمینهای اسلامی، تأسیس رژیم اسرائیل و آواره کردن و قتل‌عام مسلمانان فلسطینی بوده است.