انقلاب آنچلوتی

محمد فیروزی : مساله جدیدی در ترکیب روز شنبه(بازی ال‌کلاسیکو) در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو وجود داشت که متعلق به بارسلونا نبود و از آن رئال‌مادرید بود، آن هم تحت کنترل گرفتن مرکز زمین توسط 11 بازیکن اصلی این‌ تیم. تونی کروس، مودریچ، ایسکو و رودریگس هر 4 نفر خط میانی رئال‌مادرید بودند که آنچلوتی پیش از بازی گفته بود می‌‌خواهد مالکیت و کنترل توپ را از بارسلونا بگیرد. تفاوتی مشخص میان نقشه رئال‌مادرید زیرنظر ژوزه مورینیو و کارلو آنچلوتی وجود دارد زمانی‌ که تیم نه با یک رقیب با قدرت بدنی که با تاکتیک بالا روبه‌رو می‌‌شود. مورینیو از په‌په در خط میانی در برابر بارسلونا استفاده می‌‌کرد که این استفاده به مثلث هم تبدیل می‌‌شد و گاهی اوقات از لاسانا دیارا و سامی خدیرا هم استفاده می‌‌کرد. با کمال انصاف نسبت به تاکتیک آقای خاص، این نقشه بازی در اواخر به نتیجه رسید و گل‌های رئال‌مادرید در ال‌کلاسیکوی آخر همه از نقشه‌هایی بود که قبلا آن را شناسایی کرده بودند؛ فضای پشت سر دنی آلوز، ضربات آزاد و سرعت در ضدحملات. با این حال چیزی نسبت به نمایش‌های رئال در ال‌کلاسیکو‌های قبل دیده می‌‌شد. این مساله قدرت بدنی بیشتر رئال‌مادرید و قلدری آنها نبود. برعکس آن این استعداد و خلاقیت رئال بود که بازی را برد و حالا آمار‌های بعد از بازی هم نشان می‌‌دهد که آنچلوتی در میانه زمین کاملا تیم رقیب را زیر سلطه خود گرفته است. آنچلوتی پس از بازی گفت: «نکته کلیدی بازی این بود که پس از گل نیمار ما به ایده حمله کردن خود وفادار ماندیم و تنها منتظر ضدحملات نبودیم اما این بار با کنترل توپ بیشتر.» چه پیروزی خاص و لذت‌آوری بود ال‌کلاسیکو برای هواداران رئال‌مادرید و چه ناراحتی‌ بزرگی‌ برای هواداران حساس بلوگرانا. این تغییرات زمانی‌ برای ما بیشتر آشکار می‌‌شود که به معروف‌ترین برد مورینیو مقابل بارسلونا که با نتیجه ۲ بر یک به پایان رسید،‌ نگاه کنیم که در آوریل 2012 به دست آمد. با وجود شکست بارسلونا در آن بازی 72درصد مالکیت توپ را در اختیار داشت و 677 پاس داد و مادریدی‌ها تنها ۲۵۶ پاس دادند که نشان از برتری پاس‌های بارسلونا دارد. در آن بازی 86درصد از پاس‌های بلوگرانا به مقصد رسید و لوس بلانکوس تنها 62درصد از پاس‌هایش به مقصد رسید. در حقیقت ایکر کاسیاس کسی‌ بود که بیشترین پاس سالم را بین بازیکنان رئال‌مادرید با 35 پاس داشت و آلونسو با 33 پاس که 8/78 درصد آن سالم بود در رده دوم قرار گرفت. مورینیو مشخصا از این آمار‌ها ناراحت نشد زیرا گل رونالدو لالیگا را برای مورینیو به ارمغان آورد. با این حال این قضیه برای کارشناسان و هواداران مادرید که دوست نداشتند تیمشان مانند «تیم‌های کوچک» بازی کند در ذهن ماند. فشردگی مدافعان و دادن کنترل توپ به حریف چیزی بود که احتمالا فلورنتینو پرس هم ترجیح داد آن را در دل خود نگه دارد. آنچلوتی 2013 به رئال‌مادرید آمد و قول یک بازی زیبا را داد که به صورت غیرمستقیم اشاره به بازی مانند «تیم‌های بزرگ» داشت. این پیام وقتی‌ سرخیو راموس در خط میانی اولین ال‌کلاسیکو قرار گرفت کمی‌ در هاله‌ای از ابهام بود اما کم‌کم این ایتالیایی پیام و قول اولیه خود را به سرانجام رساند. در فینال کوپا دل ری که رونالدو مصدوم بود، آنچلوتی مالکیت توپ بیشتری به دست آورد. ایسکو جای رونالدو را گرفت که 7/91 درصد پاس‌هایش به مقصد رسید و پس از وی لوکا مودریچ با 7/89درصد و آلونسو با 8/86درصد در رده بعدی بودند. مادرید بازی را 2 بر یک برد و هر دو گل رئال در ضدحملات به ثمر رسید. بارسلونا با 68درصد هنوز مالکیت بیشتری داشت. آمار پاس‌ها 677 به 330 به نفع بارسلونا بود اما مادرید پاس‌های سالم‌تری داد. آنها 89درصد از پاس‌هایشان به مقصد رسید که این رقم برای بارسلونا تنها 79درصد بود. انقلاب تیم آنچلوتی ادامه پیدا کرد و حالا با اجازه یا بی‌اجازه کادر فنی،‌ آلونسو و دی‌ماریا از رئال‌مادرید جدا شدند و آمدن خامس و کروس نوید مالکیت بیشتر توپ را می‌‌داد. با مصدومیت بیل شاید رئال‌مادرید با قدرت کنترل توپ بیشتری نسبت به 11 نفر اصلی‌ بارسلونا به میدان رفت. آمار این احساس را تصدیق می‌‌کند. 7 نفر از 11 نفر اصلی‌ رئال‌مادرید آمار پاس سالمی بالای 87درصد داشتند. مودریچ هر 42 پاس خود را به مقصد رساند. کروس 60 پاس داد که 92درصد آنها به مقصد رسید. ایسکو هم با 33 پاس و درصد 87 در رده بعدی بود. رونالدو با 9/62درصد پاس سالم کمترین آمار پاس سالم را بین 14 بازیکن رئال‌مادرید داشت. در سوی دیگر ژاوی با 2/94درصد پاس سالم در رده اول بود. پس از آن اینیستا با 7/87 درصد و بوسکتس با 7/86درصد بودند که با توجه به آمار 92درصد و 87درصد په‌په و بنزما آنچنان خوب نبودند. برای مدت زیادی از بازی بارسلونا تحت تاثیر پاس‌های رئال‌مادرید قرار گرفت. تغییرات در تیم ژوزه مورینیو و آنچلوتی با توجه به آمار پاس‌های سالم مدافعان تیم زیر نظر این دو مربی‌ هم جالب است. در سال 2012 په‌په 6 پاس بلند سالم در ال‌کلاسیکو داشت که با توجه به 13 پاس بلند وی آمار پاس‌های سالمش به5/38 درصد می‌‌رسید. در ‌ال‌کلاسیکوی آخر، په‌په 32 پاس داد که 26 تای آن به مقصد رسید. حتی بازیکنی که بیشترین میزان پاس اشتباه را داشته است زیر نظر کارلو آنچلوتی به بازیکنی تبدیل شده که می‌‌تواند به‌خوبی‌ پاسکاری کند. در اینجا چند نکته قابل بیان است؛ در 9 بازی اول رئال‌مادرید در این فصل لالیگا، آنها مالکیتی 2/56 درصدی در مجموع داشتند. در فصل 12 -2011 که تیم با 100 امتیاز زیر نظر مورینیو قهرمان شد، آنها تنها کمی‌ بهتر از این آمار بودند و در مجموع 9/56 درصد مالکیت داشتند. حتی روز شنبه هم بارسلونا با 58درصد مالکیت بیشتری داشت و پاس بیشتری داد. آمار پاس‌های سالم بارسلونا هم بالای 90درصد بود که بیشتر از لوس‌بلانکوس بود. با این حال زنگ‌ها به نفع رئال‌مادرید به صدا درمی‌‌آیند و احتمالا هم اینچنین باقی‌ خواهد ماند؛ زمانی‌ که کروس تا به‌حال بیشترین پاس را بین تمام بازیکنان لالیگا با 670 پاس داشته و ژاوی را کاملا زیر سایه خود قرار داده است.