سیستم سرعت سنج یا ITS که مدتی است در بعضی جاده‌های کشور دیده می‌شود از جمله وسایلی است که ازسوی وزارت راه برای منضبط شدن تردد وسایل نقلیه نصب شده است. سیستمی که از همان روزهای اولیه نصب، اختلاف‌هایی را میان راهنمایی و رانندگی و وزارت راه به وجود آورد که هنوز تبعات آن باقی است. شاید اکنون و با کمی فاصله گرفتن از آن روزهای پر تنش بتوان راحت‌تر به نقد این موضوع پرداخت.
دراین باره سرهنگ مجید پریزاد، معاون عملیات ترافیک راهنمایی و رانندگی تهران‌بزرگ معتقد است: سرعت سنج‌هایی که در تمامی جاده‌ها یا بزرگراه‌ها نصب شده دوگونه‌اند، گونه اول دوربین‌هایی هستند که با فیبر نوری به شبکه مخابراتی متصل می‌شوند و دسته دوم، دوربین‌هایی که تنها نشان دهنده سرعت وسایل نقلیه هستند. وی می‌افزاید: در سرعت سنج‌های دسته اول، همه تخلفات به صورت 24 ساعته ثبت شده و برگه جریمه با پست به در منازل این افراد می‌رسد که این اقدام توانسته در کاهش میزان تخلفات کاهش چشمگیری داشته باشد.
اما پریزاد درباره نوع دوم سرعت سنج‌ها می‌گوید: این نوع سرعت سنج‌ها، میزان سرعت وسایلی که در جاده در حال تردد هستند را نشان می‌دهند که متاسفانه مشکلات زیادی را تاکنون به همراه داشته است. به اعتقاد وی، یکی از مشکلات این سرعت سنج‌ها این است که وسیله نقلیه سرعت خود را به درستی نمی‌تواند ببیند، بلکه این امکان برای وسیله پشت سری به وجود می‌آید و همین مساله علاوه بر ایجاد اغتشاش در جاده، عدم کارایی این سیستم را به همراه داشته، به گونه‌ای که این دستگاه‌ها نتوانسته‌اند نقش مهمی در کاهش سرعت این وسایل داشته باشند.
معاون عملیات ترافیک راهنمایی و رانندگی تهران‌بزرگ درباره مشکلات دیگر این سرعت سنج‌ها می‌گوید: باید توجه داشت که این وسایل نباید به جای کاهش تلفات، مسبب بالا رفتن این آمار باشند، چرا که وقتی راننده‌ای به نمایشگر این سرعت سنج‌ها خیره می‌شود تمرکزش در رانندگی کاهش یافته و مشکلات زیادی را ایجاد می‌کند که می‌تواند در قالب برخورد با وسایل نقلیه و تصادفات جاده‌ای، انحراف از مسیر و... بروز کرده و حوادث زیادی را به بار آورد.
وی در عین حال تاکید می‌کند: به همین خاطر رئیس پلیس راه کشور درخواست جمع‌آوری سرعت سنج‌ها را کرد و بعد از مدتی تعدادی از این وسایل جمع‌آوری شدند و در حال حاضر تنها دو سرعت سنج در اتوبان همت و آزادگان باقی مانده که بر اساس پیش بینی‌های صورت‌گرفته باید این دو هم مورد تغییرات جدید قرار گیرند.
سراهنگ پريزاد اعلام می‌کند: با صحبت‌های انجام گرفته قرار است که سرعت سنج‌ها به سیستمی مجهز شوند که تنها سرعت‌های بالا را با رنگ قرمز و نه سبز، نشان دهند که در ادامه با نشان دادن این سرعت روی سیستم‌های مرکز کنترل ترافیک تهران بزرگ و ارائه جریمه به این وسایل می‌تواند نقش بسزایی در کاهش سوانح وحوادث داشته باشد. وي درباره دیگر سیستم‌های زیرساختی برای کنترل جاده‌ها و اتوبان‌ها می‌گوید: تاکنون 800 دستگاه دوربین کنترل سرعت در 23 هزار کیلومتر جاده‌های کشور نصب شده و به کارگیری این وسایل در جاده‌ها نقش مهمی در سلامتی مسافران و شهروندان داشته است.
نگاهی به صحبت‌های معاون عملیات ترافیک راهنمایی و رانندگی تهران بزرگ نشان از حلقه مفقوده امنیت و نظارت در جاده‌های کشور دارد. در همه دنيا پليس بيشترين نيرو و توان خود را در جهت مديريت جاده‌ها به كار مي بندد، اما متأسفانه در كشور ما به دليل مجهز نشدن جاده‌ها و پليس به آخرين دستاورد‌هاي روز، محورهای كشور همانند 50 سال گذشته كنترل مي‌شود و این خود عاملی است برای افزایش آمار تلفات و مشکلات در جاده‌های کشور. کارشناسان معتقدند که برای کاهش آمار تلفات جاده‌ای علاوه بر کنترل سه عامل انسان، جاده و خودرو باید به بهبود زیرساخت‌های الکترونیکی و پیشرفته جاده‌ها هم اندیشید، راهبردی که بسیاری از کشورهای حادثه خیز جهان را با کاهشی 30 درصدی در بحث تصادفات جاده‌ای همراه کرده است.
تا چند سال پیش وقوع تصادف هاي مرگبار و افزايش ميزان خسارت هاي ناشي از آن در سراسر دنيا به معضلي جدي تبديل شده بود، چنانکه سازمان ملل متحد هم در اين باره واکنش نشان داد و به همراه ده‌ها سازمان بين‌المللي ديگر در ۲ بيانيه مختلف در سال هاي ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ از جهانيان خواست نسبت به پيشگيري از حوادث جاده‌اي جديت بيشتري به خرج دهند. بنا به آمار منتشر شده تنها در سال ۲۰۰۵ يک ميليون و 200هزار نفر در جاده‌های جهان كشته و بيش از ۵۰ ميليون نفر دچار جراحت هاي شديد شده‌اند. در اين سال مرگ در اثر تصادفات با وسايل نقليه سومين عامل مهم مرگ و مير بوده است.
اروپايي‌ها زودتر از بقيه به فکر افتادند و با تجهيز راه‌ها و استقرار سيستم‌هاي هوشمند توانستند بين سال‌هاي ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۵ تلفات خود را ۳۰ درصد كاهش دهند، اما تلفات در چين، شرق آسيا و آفريقا به سرعت در حال افزايش است، به گونه‌اي كه تنها ۱۰۹ هزار چيني در سال ۲۰۰۵ جان خود را در اثر تصادفات از دست داده‌اند. کارشناسان معتقدند در تحليل تصادفات جاده‌اي کشور سه عامل جاده، وسيله نقليه و انسان به عنوان علل اصلي وقوع تصادفات جاده‌اي مورد بحث و بررسي قرار مي‌گيرند. ولي نمي توان تمام مشکلات به‌وجود آمده در وضعيت کنوني تصادفات جاده‌اي کشور را ناشي از اين سه عامل دانست و عوامل ديگري نيز وجود دارد که به عنوان علل اصلي تصادفات جاده‌اي مطرح نيستند، اما با استفاده از آنها مي‌توان علل اصلي تصادفات را کنترل کرد؛ اين عوامل که به عوامل «3E» موسوم هستند، سه عامل آموزش، فعاليت‌هاي فني و مهندسي و نظارت را در بر مي‌گيرد. مطالعات کشورهاي توسعه يافته نشان مي‌دهد، بيش از 40 درصد مزاياي حاصل متعلق به بهبودهاي به دست آمده در وضعيت ايمني است؛ براي مثال در اروپا با نظارت بر عملکرد راننده‌ها، تعداد تصادفات تا 41 درصد کاهش يافته يا در نقاط مختلف ايالات متحده آمريکا، دوربين‌هاي کنترل سرعت 20 تا 80 درصد تعداد تصادفات را کاهش داده‌اند. سرعت‌سنج‌ها فقط باید سرعت‌های بالا را نشان دهند
سیستم سرعت سنج یا ITS که مدتی است در بعضی جاده‌های کشور دیده می‌شود از جمله وسایلی است که ازسوی وزارت راه برای منضبط شدن تردد وسایل نقلیه نصب شده است. سیستمی که از همان روزهای اولیه نصب، اختلاف‌هایی را میان راهنمایی و رانندگی و وزارت راه به وجود آورد که هنوز تبعات آن باقی است. شاید اکنون و با کمی فاصله گرفتن از آن روزهای پر تنش بتوان راحت‌تر به نقد این موضوع پرداخت.
دراین باره سرهنگ مجید پریزاد، معاون عملیات ترافیک راهنمایی و رانندگی تهران‌بزرگ معتقد است: سرعت سنج‌هایی که در تمامی جاده‌ها یا بزرگراه‌ها نصب شده دوگونه‌اند، گونه اول دوربین‌هایی هستند که با فیبر نوری به شبکه مخابراتی متصل می‌شوند و دسته دوم، دوربین‌هایی که تنها نشان دهنده سرعت وسایل نقلیه هستند. وی می‌افزاید: در سرعت سنج‌های دسته اول، همه تخلفات به صورت 24 ساعته ثبت شده و برگه جریمه با پست به در منازل این افراد می‌رسد که این اقدام توانسته در کاهش میزان تخلفات کاهش چشمگیری داشته باشد.
اما پریزاد درباره نوع دوم سرعت سنج‌ها می‌گوید: این نوع سرعت سنج‌ها، میزان سرعت وسایلی که در جاده در حال تردد هستند را نشان می‌دهند که متاسفانه مشکلات زیادی را تاکنون به همراه داشته است. به اعتقاد وی، یکی از مشکلات این سرعت سنج‌ها این است که وسیله نقلیه سرعت خود را به درستی نمی‌تواند ببیند، بلکه این امکان برای وسیله پشت سری به وجود می‌آید و همین مساله علاوه بر ایجاد اغتشاش در جاده، عدم کارایی این سیستم را به همراه داشته، به گونه‌ای که این دستگاه‌ها نتوانسته‌اند نقش مهمی در کاهش سرعت این وسایل داشته باشند.
معاون عملیات ترافیک راهنمایی و رانندگی تهران‌بزرگ درباره مشکلات دیگر این سرعت سنج‌ها می‌گوید: باید توجه داشت که این وسایل نباید به جای کاهش تلفات، مسبب بالا رفتن این آمار باشند، چرا که وقتی راننده‌ای به نمایشگر این سرعت سنج‌ها خیره می‌شود تمرکزش در رانندگی کاهش یافته و مشکلات زیادی را ایجاد می‌کند که می‌تواند در قالب برخورد با وسایل نقلیه و تصادفات جاده‌ای، انحراف از مسیر و... بروز کرده و حوادث زیادی را به بار آورد.
وی در عین حال تاکید می‌کند: به همین خاطر رئیس پلیس راه کشور درخواست جمع‌آوری سرعت سنج‌ها را کرد و بعد از مدتی تعدادی از این وسایل جمع‌آوری شدند و در حال حاضر تنها دو سرعت سنج در اتوبان همت و آزادگان باقی مانده که بر اساس پیش بینی‌های صورت‌گرفته باید این دو هم مورد تغییرات جدید قرار گیرند.
سراهنگ پريزاد اعلام می‌کند: با صحبت‌های انجام گرفته قرار است که سرعت سنج‌ها به سیستمی مجهز شوند که تنها سرعت‌های بالا را با رنگ قرمز و نه سبز، نشان دهند که در ادامه با نشان دادن این سرعت روی سیستم‌های مرکز کنترل ترافیک تهران بزرگ و ارائه جریمه به این وسایل می‌تواند نقش بسزایی در کاهش سوانح وحوادث داشته باشد. وي درباره دیگر سیستم‌های زیرساختی برای کنترل جاده‌ها و اتوبان‌ها می‌گوید: تاکنون 800 دستگاه دوربین کنترل سرعت در 23 هزار کیلومتر جاده‌های کشور نصب شده و به کارگیری این وسایل در جاده‌ها نقش مهمی در سلامتی مسافران و شهروندان داشته است.
نگاهی به صحبت‌های معاون عملیات ترافیک راهنمایی و رانندگی تهران بزرگ نشان از حلقه مفقوده امنیت و نظارت در جاده‌های کشور دارد. در همه دنيا پليس بيشترين نيرو و توان خود را در جهت مديريت جاده‌ها به كار مي بندد، اما متأسفانه در كشور ما به دليل مجهز نشدن جاده‌ها و پليس به آخرين دستاورد‌هاي روز، محورهای كشور همانند 50 سال گذشته كنترل مي‌شود و این خود عاملی است برای افزایش آمار تلفات و مشکلات در جاده‌های کشور. کارشناسان معتقدند که برای کاهش آمار تلفات جاده‌ای علاوه بر کنترل سه عامل انسان، جاده و خودرو باید به بهبود زیرساخت‌های الکترونیکی و پیشرفته جاده‌ها هم اندیشید، راهبردی که بسیاری از کشورهای حادثه خیز جهان را با کاهشی 30 درصدی در بحث تصادفات جاده‌ای همراه کرده است.
تا چند سال پیش وقوع تصادف هاي مرگبار و افزايش ميزان خسارت هاي ناشي از آن در سراسر دنيا به معضلي جدي تبديل شده بود، چنانکه سازمان ملل متحد هم در اين باره واکنش نشان داد و به همراه ده‌ها سازمان بين‌المللي ديگر در ۲ بيانيه مختلف در سال هاي ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ از جهانيان خواست نسبت به پيشگيري از حوادث جاده‌اي جديت بيشتري به خرج دهند. بنا به آمار منتشر شده تنها در سال ۲۰۰۵ يک ميليون و 200هزار نفر در جاده‌های جهان كشته و بيش از ۵۰ ميليون نفر دچار جراحت هاي شديد شده‌اند. در اين سال مرگ در اثر تصادفات با وسايل نقليه سومين عامل مهم مرگ و مير بوده است.
اروپايي‌ها زودتر از بقيه به فکر افتادند و با تجهيز راه‌ها و استقرار سيستم‌هاي هوشمند توانستند بين سال‌هاي ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۵ تلفات خود را ۳۰ درصد كاهش دهند، اما تلفات در چين، شرق آسيا و آفريقا به سرعت در حال افزايش است، به گونه‌اي كه تنها ۱۰۹ هزار چيني در سال ۲۰۰۵ جان خود را در اثر تصادفات از دست داده‌اند. کارشناسان معتقدند در تحليل تصادفات جاده‌اي کشور سه عامل جاده، وسيله نقليه و انسان به عنوان علل اصلي وقوع تصادفات جاده‌اي مورد بحث و بررسي قرار مي‌گيرند. ولي نمي توان تمام مشکلات به‌وجود آمده در وضعيت کنوني تصادفات جاده‌اي کشور را ناشي از اين سه عامل دانست و عوامل ديگري نيز وجود دارد که به عنوان علل اصلي تصادفات جاده‌اي مطرح نيستند، اما با استفاده از آنها مي‌توان علل اصلي تصادفات را کنترل کرد؛ اين عوامل که به عوامل «3E» موسوم هستند، سه عامل آموزش، فعاليت‌هاي فني و مهندسي و نظارت را در بر مي‌گيرد. مطالعات کشورهاي توسعه يافته نشان مي‌دهد، بيش از 40 درصد مزاياي حاصل متعلق به بهبودهاي به دست آمده در وضعيت ايمني است؛ براي مثال در اروپا با نظارت بر عملکرد راننده‌ها، تعداد تصادفات تا 41 درصد کاهش يافته يا در نقاط مختلف ايالات متحده آمريکا، دوربين‌هاي کنترل سرعت 20 تا 80 درصد تعداد تصادفات را کاهش داده‌اند. ارسال نظر
پربیننده