عواطف و احساسات لطیف مردم نسبت به حضرت سیدالشهدا(ع)
به هر حال این اشک و آه و این گریه‌ها و ناله‌ها که در عاشورا و در طول سال از عمق جان مردم برمی‌خیزد؛ حکایت از عواطف عمیق و احساسات لطیف این مردم نسبت به مولای محبوب و عزیزشان امام حسین(ع) دارد و نشان می‌دهد محبت امام حسین(ع) واقعا در دل‌ها نشسته است و هیچ قدرت و هیچ نقشه‌ای نمی‌تواند این محبت را از دل‌ها بیرون بکشد و این دل‌ها را از امام حسین(ع) جدا کند و چنانکه قبلاً نیز اشاره کردیم، اعتقاد ما این است که همین ارتباط صمیمانه این ملت با اهل بیت پیامبر(ع) است که سبب بقای امنیت و عافیت موجود در این مملکت شده است اگرنه روی قانونی که قرآن نشان داده است و می‌فرماید: «ظهر الفساد فی‌البر و البحر بما کسبت ایدی الناس...»؛ «به سبب اعمال مردم، فساد و تباهی، خشکی و دریا را فرا گرفته است...».
بر اثر این همه فساد و طغیان و عصیان که از انسان روی زمین به وجود آمده است تا به حال زمین باید اهلش را فرو برده باشد و سیل و صاعقه و زلزله و توفان ریشه این موجود مفسد را کنده باشد ولی دل و مغز شیعیان پاکدل و مجالس و محافلی که به نام امام حسین(ع) برپا می‌شود و اشک‌هایی که زیر این پرچم ریخته می‌شود و فریادهای «یا حسین» که از عمق جان‌ها کشیده می‌شود بدون اغراق برای این مملکت بلکه برای تمام کره زمین به منزله دستگاه آتش‌نشانی است که آب‌ها می‌پاشد و آتش‌ها را خاموش می‌کند که قرآن فرموده است: «... واگر خداوند برخی از مردم را به وسیله برخی دیگر دفع نمی‌کرد، فساد تمام زمین را فرا می‌گرفت».
شیعیان سپر بلای زمینیان
حضرت امام صادق(ع) ذیل این آیه فرمود: «به خدا قسم این آیه جز درباره شما [شیعیان] نازل نشده و غیر شما مقصود خدا نبوده است.» یعنی سپر بلای زمینیان شما شیعیانید. اگر شما و دعاها و تضرع‌های شما نبود و ضجه و شیون‌های عاشورا و اربعین شما نبود و فریادهای یاعلی و یاحسین و یازهرای شما نبود «لفسدت الارض» زمین یکباره رو به فساد و فنا رفته بود؛ دست شما و دامن اهل بیت رسول خدا نگهبان این زمین است! ما امیدواریم ان‌شاءالله خداوند به حرمت امام حسین(ع) این عواطف و احساسات بی‌شائبه شیعیان و دوستداران امام حسین(ع) را قرین تحول و رشد فکری قرار دهد و ما را با ایمان و یقینی ثابت از دنیا ببرد و در برزخ و محشر نیز مشمول عنایات مولایمان قرار دهد.
حضرت امام حسین(ع) وقتی می‌خواست از مکه به سمت کوفه حرکت کند، برخی بزرگان بنی‌هاشم و دیگران از باب صلاح‌اندیشی، آن حضرت را از این سفر برحذر می‌داشتند از جمله برادرش محمدبن حنفیه که می‌گفت: برادرم! کوفیان بی‌وفا هستند؛ دیدی که با پدر و برادرت چه کردند؟! با تو نیز همان‌گونه رفتار خواهند کرد؛ از این سفر منصرف شو. فرمود: نه! من باید بروم. اگر بمانم اینجا کشته می‌شوم و حرمت حرم شکسته می‌شود و اثری هم نمی‌بخشد. محمدبن حنفیه اصرار کرد. امام(ع) فرمود: باشد، باید فکر کنم! روز هشتم ذی‌حجه امام(ع) عزم حرکت کرد! ابن حنفیه باخبر شد و با شتاب آمد زمام ناقه امام(ع) را گرفت و گفت: شما به من وعده دادید که فکری درباره این مطلب بفرمایید! فرمود: دیشب که شما رفتید، جدم رسول خدا به خوابم آمد و به من فرمود: «یا حسین اخرج الی العراق ان الله قدشاء ان یراک قتیلا»؛ «ای حسین! به سمت عراق برو. خدا خواسته که تو را کشته ببیند»!
محمد از تصمیم قطعی امام سخت متأثر شد و گفت: حالا که چنین است پس چرا زنان و کودکان را می‌برید؟! فرمود: رسول خدا فرموده است: «خدا خواسته است آنها را اسیر ببیند».
آری! امام(ع) می‌خواست با کشته‌شدنش کفر و بی‌ایمانی حاکمان بنی‌امیه را برای امت اسلام آشکار کند و به آنها بفهماند که «اسلام بنی‌امیه» ضد «اسلام محمدی» است و آنها هدفی جز ریشه‌کن کردن اسلام ندارند.
پیامبر اعظم(ص)، امام حسین(ع) را از کودکی با رفتار و گفتارش آنچنان بزرگ و باعظمت معرفی کرده و گفته بود: «حسین منی و انا من حسین احب الله من احب حسینا»؛ «حسین از من است و من از حسینم. خدا دوست دارد کسی را که حسین را دوست بدارد». لذا مردم معتقد شده بودند محبت به حسین(ع) محبت به رسول اعظم(ص) و دشمنی با حسین(ع)، دشمنی با رسول اعظم(ص) است و قاتلان حسین، قاتلان رسول‌الله(ص) به حساب می‌آیند و خدا هم فرموده است: «خداوند آزاردهندگان به خدا و رسولش را در دنیا و آخرت لعنت می‌کند و به آنها وعده عذاب خوارکننده می‌دهد».
بدیهی است کسانی که در دنیا و آخرت ملعون خدا هستند، شایستگی حکومت بر امت اسلامی را ندارند. آری! امام حسین(ع) شرایط را طوری دید که جز با کشته شدن خودش به دست بنی‌امیه هیچ راهی برای اثبات کفر آنها وجود ندارد! اگر فرضا تمام بنی‌هاشم هم قیام و تمام اهل مدینه هم با آنها همراهی کنند و یزید را هم از تخت حکومت پایین بکشند یا همه کشته شوند، باز هدف اصلی که اثبات کفر بنی‌امیه است، تأمین نمی‌شود. تنها کشته شدن شخص امام حسین(ع) (که در نظر امت اسلام به منزله شخص
رسول الله(ص) است) اثبات‌کننده کفر آل ابی‌سفیان است و لذا ضمن خطابه‌هایش می‌فرمود: «انا احق من غیر»؛ من سزاوارترین کس هستم که برای تغییر دادن و دگرگون ساختن وضع موجود اقدام به قیام کنم و احدی جز من نمی‌تواند این کار را به عهده گیرد و با دادن خون قلبش، حقیقت اسلام را به جهانیان اعلام کند. در زیارت اربعینش می‌خوانیم:
«خدایا! حسین، خون دلش را در راه تو داد تا بندگانت را از بی‌خبری نسبت به دین نجات دهد و آنها را از حیرت گمراهی برهاند».
اولین کار امام حسین(ع) این بود که خود را برای کشته شدن به دست حاکمان اموی آماده کند، کار دیگرش این بود که واقعه هول‌انگیز و وحشت‌زای شهادتش را به گوش همه امت اسلامی در تمام شهرهای آن روز (با نبود وسایل ارتباط جمعی و رسانه‌های عمومی از قبیل تلفن، تلگراف، رادیو، تلویزیون، مجله و روزنامه) برساند. این حادثه در روز دهم محرم سال 61 در بیابان کربلا دور از آبادی‌ها واقع شد و جز لشکریان ابن‌زیاد احدی از جریان آگاه نشد و مردم نفهمیدند چه شد و چرا واقع شد! اجساد کشته‌ها را هم زیر سم اسب‌ها لگدمال کردند و خیمه‌ها را آتش زدند و تمام آثار را از بین بردند و زنان و کودکان بی‌پناه را به عنوان اسیران خارج از دین و مذهب به سمت کوفه و شام حرکت دادند تا رعب و وحشت بیشتری در مردم ایجاد کنند و احدی جرأت نفس کشیدن در مقابل دستگاه حاکم را نداشته باشد تا تمام زحمات امام حسین(ع) بی‌ثمر شود و هدف از قیام و شهادت که آگاه ساختن امت از کفر و ضداسلام بودن دستگاه حاکم بود تامین نشود. اینجاست که می‌بینیم امام حسین(ع) با الهام الهی نقشه شیطانی آنها را نقش بر آب کرد و برنامه قیام خود را طوری تنظیم کرد که پس از وقوع شهادت دشمن با دست خودش یک گروه مبلغ توانا (که هر یک بهتر از ده‌ها رسانه عمومی از عهده نشر حقایق بر می‌آمدند) را حرکت بدهد و در سراسر شهرها بچرخاند.
امام سیدالساجدین(ع) شدیدا بیمار بود و توانایی نداشت خودش را روی مرکب نگه دارد، از این رو پاهایش را از زیر شکم شتر بسته بودند. زینب کبری(س) و ام‌کلثوم خواهران امام حسین، سکینه و فاطمه صغری، دختران و رباب همسر امام حسین(ع) هر یک، سخنوری قهار و موقع‌شناس بودند که همراه دشمن به اسارت رفتند و وظیفه داشتند 2 کار مهم انجام بدهند، اول اینکه خود را به عنوان اهل بیت رسول خدا معرفی کنند و دیگر اینکه حاکمان اموی و آل ابی‌سفیان را به عنوان کافران ضد خدا و رسول به مردم شام - که آن روز مرکز حکومت در یک مملکت بسیار پهناور اسلامی بود - بشناسانند. منطقه شام از همان روز اول که تحت سیطره حکومت اسلامی درآمد به دست حاکمان اموی اداره می‌شد. ابتدا یزید بن ابی‌سفیان و بعد برادرش معاویه..بن‌ابی‌سفیان استاندار آنجا بودند. در تمام مدت 40 سال این دو دشمن سرسخت اهل بیت تا می‌توانستند علیه امیرالمومنین حضرت علی(ع) و آل اطهارش(ع) تبلیغ کردند تا آنجا که مردم شام اصلا علی و آل علی را مسلمان نمی‌دانستند. وقتی شنیدند حضرت‌علی (ع) در مسجد کشته شده است تعجب کردند که علی چه کاری در مسجد داشته است و از آن سو آل امیه را اهل بیت پیامبر معرفی کرده و گفته بودند مراد از «اهل بیت» و «ذی‌القربی» و «اولی الامر» که در قرآن آمده و اطاعت‌شان واجب و مودت‌شان اجر رسالت است خاندان بنی‌امیه‌اند(!) اینک در شام، وظیفه این گروه تبلیغی امام حسین(ع) انجام این دو کار سنگین است که باید طوری عمل کنند که این بنیان مستحکم و 40 ساله را ویران کنند و بنیانی از نو به وجود بیاورند. آل علی را «اهل بیت» و «ذی‌القربی» و «اولی الامر» معرفی کنند و آل ابی‌سفیان را ضد خدا و دشمن اسلام و قرآن نشان بدهند. این هر دو کار را به خوبی انجام دادند و شام، مرکز حکومت را منقلب کردند. طبیعی است که انقلاب از مرکز حکومت به سایر شهرها نیز منتقل می‌شود. البته منظور از این انقلاب، انقلاب در حکومت نیست بلکه منظور انقلاب اعتقادی و اصلاح دین مردم است تا بفهمند آل امیه، امام مفترض‌الطاعه و واجب‌الاطاعه امت نیستند و اصلا دستگاه حاکم فعلی، ضد دین است و این یک کار بسیار اساسی و حیات‌بخش در عالم اسلام و مسلمین بود.