حمله خونبار به عزاداران حسینی در شب عاشورا می‌تواند نشانه‌ای مهم مبنی بر آغاز روند سقوط رژیم مرتجع آل‌سعود محسوب شود. دوشنبه شب،شامگاه تاسوعا حمله‌ای تروریستی به حسینیه المصطفی در منطقه «الدالوه» در الاحسا، وسیع‌ترین بخش استان شیعه‌نشین الشرقیه عربستان صورت گرفت که بر اثر آن هنگام خروج عزاداران حسینی 7 نفر از جمله 3 کودک شهید و 30 تن مجروح شدند. به گفته شاهدان عینی، هنگام خروج عزاداران حسین از حسینیه، چند فرد مسلح پس از شلیک تیر هوایی، به صورت مستقیم عزاداران را هدف قرار دادند. این حمله درحالی صورت گرفت که به صاحبان حسینیه‌ها و هیأت‌های عزاداری در قطیف توصیه شده است در صورت مشاهده اشیای عجیب یا دیدن افراد ناشناس در مراسم عاشورا، بسیار هوشیار و محتاط باشند. خبرگزاری رسمی عربستان هم به نقل از سخنگوی رسمی پلیس منطقه الشرقیه اعلام کرد این حمله ساعت یازده و نیم شامگاه دوشنبه به وقت محلی توسط 3 فرد نقابدار صورت گرفت. اگرچه منابع رسمی سعودی این جنایت را به گردن تروریست‌های نقابدار انداخته‌اند اما حمایت رژیم دیکتاتور ریاض از تروریست‌های «شیعه‌کش» در تمام کشورهای اسلامی موضوعی نیست که بر کسی پوشیده باشد. این در حالی است که به لحاظ تاریخی مشابهت بسیاری بین حال‌وهوای ماه محرم در سال 1342 شمسی در ایران تا محرم 1393 شمسی عربستان وجود دارد. نیم قرن پیش رژیم پهلوی به‌خاطر وحشت از قیام کفن‌پوشان در حمایت از روحانیت شیعه آنها را به رگبار بست و حالا حادثه‌ای مشابه در منطقه بزرگ شیعه‌نشین در شرق حجاز روی می‌دهد که حاکی از وحشت خاندان سلطنتی ریاض از یک خیزش مردمی است. بسیاری از تحلیلگران غربی نیز هشدار داده‌اند عربستان در آستانه یک خیزش یا تجزیه‌ای قریب‌الوقوع قرار دارد.
پیام عاشورایی آیت‌الله نمر
اما آیت‌الله نمر باقر النمر عالم شیعه عربستانی که به اعدام محکوم شده است، همزمان با عاشورای حسینی پیام داد که بر مواضع خود پایبند خواهد ماند. آیت‌الله النمر پس از محکومیت به اعدام به مدت 2ماه ممنوع‌الملاقات بود، تا اینکه دوشنبه و در آستانه شب عاشورا به خانواده‌اش اجازه دادند با او ملاقات کنند. وی در این ملاقات بر ضرورت ادامه «اعتراض مسالمت‌آمیز و گرفتار نشدن به دام خشونت» تاکید کرد و گفت: «هر اقدامی در حق من انجام دهند، همچنان به راه خود پایبند خواهم ماند.» جعفر النمر، برادر آیت‌الله نمر، گفت: «یک هیأت رسمی از جمعیت حقوق بشر عربستان سعودی با آیت‌الله نمر دیدار کرد و احوال او را جویا شد، آیت‌الله نمر در پاسخ به آنها خواستار رسیدگی به وضع همه زندانی‌ها و آزادی آنها شد و از پرداختن به وضع خودش، خودداری کرد».