حسین بابازاده‌مقدم: شعار مرگ بر آمریکا خار چشمی است برای عده‌ای از استحاله‌شده‌های سیاسی و همینطور وادادگان و سیاسیون پشیمانی که از گذشته کم‌سود خود در رنج هستند و آینده‌ای پرسود‌تر را انتظار می‌کشند، سودی که مستضعفان و محرومان عالم و ایران از آن سهمی ندارند. بدتر از همه این است که برخی فعالیت‌های مرموز در ایام ماه محرم صورت می‌پذیرد که با آن سابقه چند روز قبل یعنی تحریف عاشورا به مذاکره و زد و بند سیاسی، بوی استحاله و بی‌اعتنایی به روح فرهنگ سیاسی شیعه را می‌دهد. به همین مناسبت است که بر طبل تعطیلی شعار مرگ بر آمریکا می‌کوبند در حالی که نه انقلاب اسلامی تغییر کرده و نه آمریکایی‌ها رویه دوستی و جبران جنایت‌هایشان علیه بشریت و ایران را در پیش گرفته‌اند، از این رو نتیجه منطقی تلاش برای تعطیلی این شعار سودجویی موج‌سواران سیاسی است، همان‌هایی که از ابتدای انقلاب با دمیدن بر کوره منفعت‌طلبی و کاسب‌کاری‌های سیاسی برخی آرمان‌ها را فدای باند ثروت و قدرت کردند.
اینها در حالی صورت می‌پذیرد که فرهنگ سیاسی شیعه بر اعلام برائت و لعن دشمنانش استوار است و همین لعن و ابراز برائت است که بنیان برخی سلسله‌ها و قدرت‌های بزرگ را برانداخت و رویای پیروزی حق و تسلط آن را برای مقاطعی محقق کرد و همین مبنای امید برای دگرگونی نظام سلطه و ظلم جهانی است.
مگر کودتای 28 مرداد، نقش آمریکا در تجهیز و توسعه ساواک و هدایت رژیم پهلوی، تلاش آن کشور برای بازگرداندن شاه پس از پیروزی انقلاب به ایران، طراحی کودتاهای مختلف و متنوع تا کودتای ننگین سبز 88 از صفحه تاریخ پاک شده است که عده‌ای القا می‌کنند باید ما شعاری که یکی از اصول اساسی انقلاب اسلامی یعنی استکبارستیزی را به ظهور می‌رساند، کنار بگذاریم؟
شاید عده‌ای تصور می‌کنند تمام این بدرفتاری‌های ظالمانه علیه اتباع ایرانی در آن کشور یا ساخت و تولید آثار فرهنگی و هنری مصداق دشمنی نیست! شاید تصور می‌کنند این همه شبکه‌های ماهواره‌ای که دیانت و اصالت مردم ایران را هدف قرار داده است مثالی از دشمنی آمریکایی‌ها با ملت ما نیست! اما مگر می‌شود از یاد برد که چه تعداد بیمار سرطانی در اثر تحریم‌های به غایت وحشیانه دارو و اقلام بهداشتی و پزشکی جان باختند. عده‌ای در کشور سخنرانی می‌کنند، مطلب می‌نویسند و به‌اصطلاح به فعالیت‌ها و کنش‌های سیاسی و مدنی اشتغال دارند که گویی از پشت کوه‌های دور، کره ماه یا احیانا از غار بیرون آمده و به مسائل این کشور نگاه می‌کنند یعنی این عده می‌خواهند القا کنند نه از تاریخ خبر دارند نه خسارت‌ها و دشمنی‌ها را دیده‌اند و نه اصولا توانایی درک اصالت انقلاب اسلامی را دارند. همین عده هستند که مبنای منطق سست‌شان این است که خب! آن 300هزار دسته گل خونین کفن دفاع مقدس که بنا بر دستور و کمک و ترسیم‌های نظامی و امنیتی همین نظام امپریالیستی آمریکا غرق در خون خود شدند، خدا رحمتشان کند و این ادعای خنده‌دار را بیان کنند که خب! آن روزها گذشته و امروز روز دیگری است.
اما آیا واقعا در شرایط دشمنی‌های آمریکا با ملت ایران به نسبت آن برهه‌ای که ناو وینسنس ابعاد سیاست خارجی این کشور را علیه شهروندان بی‌دفاع ایرانی تبیین کرد، تفاوتی حاصل شده است؟ پاسخ چندان پیچیده و دشوار نیست؛ کافی است برای اثبات مانایی و پایداری شعار مرگ بر آمریکا به عدم تغییر دشمنی‌ها و قلدرمآبی‌های سیاسی و بین‌المللی در جریان مذاکرات هسته‌ای نگاه کنیم.
تیم مذاکره‌کننده با تمام عقب‌نشینی‌ها و اعتراض‌های داخلی به روند کوتاه آمدن‌های بی‌حساب و کتاب چه چیزی را به‌دست آورد؟ کدام لحن تغییر کرد و کدام موضع استکباری تغییر کرد و درهم شکسته شد؟ پاسخ ظاهرا و با توجه به شرایط فعلی هیچ است. کدام منطق ایجاب می‌کند با دشمنی که با توسل به همه سازمان‌های بین‌المللی تحت نفوذش و با توسل به تمام تریبون‌های به‌اصطلاح جهانی و با استفاده از تمام ظرفیت حقوقی و مولفه‌های قدرت زندگی در جنگلش علیه شما مشغول به ادامه دشمنی‌هاست باید دست به سازش و کوتاه آمدن آن هم به‌صورت یکطرفه بزنید؟ این مصداق کدام عقلانیت سیاسی است؟
عقلانیت انقلابی که جای خود، ترک کردن شعار مرگ بر آمریکا حتی با همان مولفه‌های عقلانیت سیاسی که مبتنی بر منافع ملی است نیز ناسازگار است.
وقتی حکومتی تمام حوزه‌های نفوذ شما را در منطقه و جهان به چالش‌های نظامی کشیده و جنگ و خونریزی را در سوریه و فلسطین و بحرین و عراق توسعه داده است یعنی همچنان می‌خواهد عامل خونریزی مظلومان و مستضعفان جهان باشد و همچنان موجودیت ام‌القرای اسلام را به چالش بکشد، این در حالی است که عده‌ای با استناد به خواب و خیال یا خاطره(!) دوست دارند شعاری که به‌نوعی معیار انقلاب است به‌دست فراموشی سپرده شود.
البته در رفتار سیاسی انعطاف و تغییر در صورتی که دشمن رویه‌های سنتی خود را کنار بگذارد محتمل است اما مشروط است به اینکه کنار بگذارد نه اینکه یکسویه و در کمال انعطاف اصلی‌ترین موضع و موضوع در رهبری محرومان جهان را به سردخانه تاریخ بسپاریم.
قطعا ملت ایران با آگاهی و تحت رهبری ولی‌امر مسلمین جهان، خصلت اصیل خود را در استکبارستیزی، فدای خاطرات بی‌سند و خواب‌های دیگران نمی‌کند که پس از 5 سال، هنوز از ادعای واهی و سخنان نادرستشان در تریبون‌های رسمی دست نکشیده‌اند.