ورود کاروان اسیران کربلا به کوفه (61ق)
در روز 12 محرم سال 61 قمری، کاروان اسیران کربلا که شامل زنان و کودکان شهیدان قیام کربلا بود، وارد شهرکوفه شد. سرپرستی این کاروان را امام سجاد(ع) فرزند امام حسین(ع) و حضرت زینب(س) خواهر آن امام برعهده داشتند. این دو بزرگوار با وجود سختیها و ناملایمات فراوان که از سپاهیان یزید دیده بودند، در کوفه باشجاعت و صراحت، ستمها و جنایات حکومت اموی را افشا و مردم این شهر را به خاطر یاری نکردن امام حسین(ع) و مقابله با ایشان سرزنش کردند. امام سجاد(ع) و حضرت زینب در مدت اقامت در کوفه، وظیفه و رسالت خود را مبنی بر ابلاغ و نشر پیام امام حسین(ع) در جامعه به شایستگی انجام دادند.
دفن اجساد مطهر شهدای کربلا در شب دوازدهم (61 ق)
در روز 12 محرم سال 61 قمری، هنگامی که نیروهای یزید، کربلا را ترک کردند، مردم قبیله بنیاسد از روستای غاضریه که نزدیک کربلا بودند اجساد شهدا را دفن کردند. پیکرهای مطهر یاران وفادار امامحسین(ع) در کنار بدن پاک آن سرور به خاک سپرده شدند.
شهادت حضرت امام زین‌العابدین(ع) به روایتی (95 ق)
شهادت امام سجاد(ع) در برخی نقلها سال 92 ق و در نقلی دیگر سال 94 و در منابعی دیگر سال 95 عنوان شده است. همچنین در روز شهادت آن حضرت اختلاف وجود دارد. در برخی منابع، شهادت ایشان را در روزهای 18، 22 و 25 ماه محرم نیز عنوان کردهاند. زمان حضرت امام سجاد(ع) پر از اختناق و تقیه بود و کسی در برابر جاسوسان بنیامیه، مجال نفس کشیدن نداشت، با این حال امام سجاد(ع) از ارشاد و نشر احکام اسلام فروگذاری نکرد. ایشان به هر نحوِ ممکن، مسائل اسلامی را بیان میکرد و در هدایت مردم میکوشید. از جمله آثار امام سجاد(ع) صحیفه سجادیه است که مشتمل بر 54 دعا از دعاهای آن حضرت است. مدت عمر آن امام 57 سال و زمان امامت آن بزرگوار 34 سال بود. آن امام همام، سرانجام به دستِ هشام بن عبدالملک در زمان خلافت ولید بن عبدالملک مسموم شد و به شهادت رسید. پیکر مطهر امام سجاد(ع) در قبرستان بقیع و در کنار مرقد مطهر عموی گرامی‌اش حضرت امام حسن مجتبی(ع) واقع است.
مخالفت امام خمینی(ره) با لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی رژیم پهلوی(1341 ش)
در نیمه مهرماه 1341 حضرت امام خمینی(ره) به دنبال اعلام تصویب لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایتی در روزنامهها بیدرنگ علمای تراز اول قم را به نشست و گفت‌وگو پیرامون تصویبنامه دعوت کردند و در این جلسه تصمیم گرفته شد مخالفت علمای قم با مفاد تصویبنامه به اطلاع عموم برسد. در ادامه این اعتراض، حضرت امام در تاریخ پانزدهم آبان 1341 تصویبنامه کذایی را خائنانه، غلط، نقشه شوم دشمنان اسلام و ملت ایران، جسارت به ساحت قرآن، گناه نابخشودنی و مستوجب توبه و استغفار دولت شمرده و در تلگراف دیگری به اسدالله علم، نخست‌وزیر وقت به وی هشدار دادند. هنوز چند روزی از آغاز نهضت نگذشته بود که امام، مبارزه با رژیم حاکم و سلطه بیگانه را به مرحله نوین سیاسی- مذهبی وارد کردند و برای اولین بار در تاریخ مرجعیت شیعه، پای همه ملت را به مبارزه کشانیدند. بر اثر پایداری مردم و رهبری علما در مخالفت با این لایحه که شرط اسلام برای انتخاب نمایندگان مجلس و سوگند به قرآن حذف شده بود، لغو این تصویبنامه در 10 آذر 1341 پس از عقبنشینی آشکار و شکست افتضاحآمیز رژیم اعلام شد.
فرار خانواده‌‌های صهیونیستی از ایران
در پی بحرانیتر شدن اوضاع ایران (1357ش)
رژیم شاه در طول سالیان حکومتش، به اشاره اربابان آمریکایی خود، روابطی دوستانه با رژیم صهیونیستی داشت و به همین دلیل، افراد بسیاری از مأموران اطلاعاتی، مستشاران نظامی و بازرگانان رژیم اسرائیل در ایران بسر میبردند. سرانجام در پانزدهم آبان 1357 و با اوجگیری مبارزات اسلامی ملت ایران و نزدیکی زمان پیروزی انقلاب اسلامی، 200 تن از خانواده‌‌های اسرائیلی شاغل در ایران با یک پرواز فوقالعاده به تلآویو، پایتخت رژیم صهیونیستی بازگشتند.