گروه بین‌الملل: حدود 4 دهه پس از اعتراف دیرهنگام محمد رضا پهلوی در آستانه سقوط محتوم تاج و تختش مبنی بر اینکه صدای انقلاب مردم ایران را شنیده است و حدود 4 سال پس از آنکه حسنی مبارک، دیکتاتور مخلوع مصر نیز وقتی کار از کار گذشته بود گفت پیام انقلاب التحریر را شنیده، حالا رئیس بزرگ‌ترین قدرت جهان دست به اعترافی مشابه 2 دست‌نشانده آمریکایی به تاریخ پیوسته می‌زند، گویی او صدای ترک‌های دیوارهای کاخ سفید را می‌شنود و مثل شاه و مبارک به این حربه برای آرام کردن افکار عمومی متوسل شده است. اما آیا اعتراف مزبور کمکی به 2 دیکتاتور سرنگون شده کرد که حالا دردی از رئیس‌جمهور ایالات متحده دوا کند که در حقیقت چیزی جز مترسک حکومت سایه بانکدارهای یهودی در کاخ سفید نیست؟ و آیا اوباما اصلا امکان و اختیار این را دارد تا فاصله فراخی که میان شنیدن حرف مردم ناراضی و عمل کردن به خواست آنان وجود دارد را بپیماید؟ به هر حال او تنها یک روز پس از شکست حزب دموکرات از رقیب جمهوریخواه در انتخابات میاندوره‌ای مجلسین کنگره (نهاد قانونگذاری) در یک کنفرانس خبری شکست را پذیرفت و گفت پیام آنهایی که از شرکت در انتخابات انصراف داده‌اند و آن عده که به مخالفان دولت رای داده‌اند را شنیده است و ادامه داد: «باید با جمهوریخواهان راهی پیدا کنیم تا 2 سال آینده به مردم آمریکا خدمت کنیم. از جمهوریخواهان می‌خواهم برنامه‌هایشان را اعلام کنند و ما هم در مقابل می‌توانیم به پیشرفت رفاه و تامین اشتغال و بهبود وضع اقتصادی کمک کنیم. هنوز بر این باورم که گروه کاملی از قرمز و آبی هستیم، ما ایالات متحده آمریکا هستیم». اوباما درباره شکست هم‌حزبی‌هایش در انتخابات گفت:« مردم آمریکا بر این باور هستند که این مجموعه خوب عمل نمی‌کند و پاسخگوی نیازهای آنان نیست. همچنین آنان حق دارند مرا به عنوان رئیس‌جمهور مسؤول بدانند تا این مجموعه را بهتر اداره کنم. من فردی هستم که از سوی همه مردم انتخاب شده‌ام نه اینکه منتخب ایالت خاص یا منطقه‌ای خاص باشم. آنها از من می‌خواهند تلاش بیشتری کنم تا از برخی اختلاف‌ها بکاهم، بن‌بست‌ها را بشکنم و امور را اجرایی کنم». اعتراف اوباما چنین ادامه یافت: قطعا مردم خواستار پاسخگویی بیشتر از جانب من هستند تا فردی دیگر. هنوز افراد زیادی هستند که مضطرب هستند و با مشکلاتی روبه‌رو شده‌اند که در نهایت مرا مقصر می‌دانند یا نگران آینده فرزندان خودشان هستند و البته ما نیز نتوانستیم پاسخی مناسب برای این نگرانی‌ها بدهیم. من این را درک می‌کنم؛ اگر به عملکرد واشنگتن در 2 تا 4 سال گذشته نگاه کنیم که بحث‌ها و بن‌بست‌های زیادی وجود داشت و اقدامات قاطع چندانی دست کم در حوزه قانونی وجود نداشت که در زندگی مردم تاثیری بگذارد. اما در آخر او زیرکانه سعی کرد جمهوریخواهان را هم در نارضایتی‌های مردمی موثر بداند: «آنان از ما می‌خواهند وظیفه خود را به جا آوریم. همه ما در هر دو حزب، وظیفه داریم که این خواست را اجابت کنیم. به عنوان رئیس‌جمهور، برای همه کسانی که رای داده‌اند باید بگویم صدای آنان را شنیدم و برای کسانی که نخواستند در فرآیند دیروز شرکت کنند نیز باید بگویم که صدای آنان را نیز شنیدم». اما وقتی رئیس‌جمهوری آمریکا کماکان اولویت‌های دولتش در 2 سال آینده را مبارزه در راه پیشگیری ابولا در جهان و تقویت ارتش در راه مبارزه با گروه افراطی «دولت اسلامی» (داعش) دانست، یعنی 2 برنامه فعلی کاخ سفید که هدفش فرافکنی مسائل حقیقی جامعه آمریکا با بازی‌های بین‌المللی غیر حقیقی است، معلوم شد که او صدای مردم ینگه دنیا را نشنیده است. جمهوریخواهان اکنون کنگره را در دست دارند و برای باراک اوباما نتیجه این انتخابات تاییدکننده کاهش محبوبیت او و مخالفت با سیاست‌های دولت است. این نتیجه همچنین نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها نسبت به وضع اقتصادی کشور بدبین هستند. رسانه‌های حامی جمهوریخواهان معتقدند ژست اخیر اوباما در حقیقت بیش از آنکه به معنای پذیرفتن شکست در کلام باشد،حاکی از نپذیرفتن شکستی است که در واقع گریبان شعار «تغییر» او را پس از 6 سال می‌گیرد.در همین راستا تحلیلگر فاکس‌نیوز در برنامه ویژه بررسی انتخابات میاندوره‌ای 2014 به این ژست عوام‌فریبانه اوباما حمله کرد و گفت: رئیس‌جمهور آمریکا هنوز دارد با کارت انتخاباتی سال 2008 یعنی شعار تغییر بازی می‌کند چنان که او حتی در روز شکست هم خواست مردم برای تغییرات را مساله اصلی جامعه توصیف می‌کند.
افول اوباما به نفع کلینتون
رسانه‌های آمریکا پیروزی جمهوریخواهان را یک پیروزی پر دردسر می‌خوانند. کنترل کنگره از سوی جمهوریخواهان می‌تواند نتیجه‌ای منفی هم در بر داشته باشد زیرا نمایندگان جمهوریخواه با تصمیم‌های سختی روبه‌رو هستند. این تصمیم‌ها می‌تواند به ضرر آنان در رقابت برای ورود به کاخ سفید منجر شود. جمهوریخواهان وعده داده‌اند در راستای کوچک‌سازی دولت و کاهش بدهی‌ها گام بردارند. شکست در تحقق این وعده‌ها می‌تواند درها را به روی رقبایی بگشاید که عضو کنگره نیستند. بسیاری از مردم نسبت به نتیجه انتخابات در شوک کامل هستند. آنها انتظار پیروزی مقتدرانه جمهوریخواهان را نداشتند. جمهوریخواهان در شهرهایی برنده شدند که حتی خودشان هم فکرش را نمی‌کردند. آنها در ایالت‌هایی برنده شدند که از لحاظ تاریخی متعلق به دموکرات‌ها بود. آنها فرمانداری ماساچوست را از آن خود کردند؛ آنها در مریلند اختلافی فاحش با دموکرات‌ها به‌دست آوردند و حالا دموکرات‌ها یکی از مهم‌ترین جایگاه‌هایشان را از دست داده‌اند. اما در حالی که در فهرست نامزدهای جمهوریخواهان ده‌ها تن از چهره‌های حزب محافظه‌کار «تی‌پارتی» دیده می‌شود این از اقبال مک کین به عنوان رهبر معنوی هم‌حزبی‌های بوش و چنی می‌کاهد. در مقابل در حزب دموکرات نام هیلاری کلینتون، وزیر خارجه پیشین همین حالا از هر چهره دیگری برای انتخابات ریاست جمهوری سال 2016 میلادی بیشتر شنیده می‌شود. اکنون برخی از سناتور پیشین نیویورک به عنوان مهم‌ترین چهره حزب دموکرات برای رویارویی با جمهوریخواهان یاد می‌کنند. به عبارت دیگر در حالی که طیف‌های مختلف جمهوریخواهان به فکر بهره‌برداری از پیروزی در کنگره به نفع خود در انتخایات 2 سال بعد ریاست جمهوری هستند، دموکرات‌ها همگی پشت سر یک گزینه واحد جمع می‌شوند. اشتفان گروبه، تحلیلگر سیاسی شبکه یورونیوز در این باره می‌گوید: «به نظرم هیلاری کلینتون بزرگ‌ترین برنده انتخابات اخیر است. او تنها دموکراتی است که می‌تواند از برد جمهوریخواهان نهایت استفاده را ببرد. از این پس فشار زیادی روی او خواهد بود تا نامزدی خود برای ریاست جمهوری را اعلام کند. او تنها نامزدی خواهد بود که شانس پیروزی دارد. او می‌تواند همچون مارگارت تاچر کشوری را اداره کند که در شرایط سختی قرار دارد. اما جمهوریخواهان هنوز نامزد آماده‌ای ندارند. هنوز معلوم نیست چه نامزدی می‌تواند دیگر همتایان جمهوریخواهش را حذف کند. هر کسی باشد کار سختی در برابر کلینتون در پیش خواهد داشت، هیلاری کلینتون امتیازات زیادی از نظر سیاسی و مالی دارد».