«عصبانی نیستم» از دستور اکران خارج شد
مدیرکل سینمای حرفه‌ای در نامه‌ای به رئیس شورای صنفی اکران خواستار خارج شدن فیلم «عصبانی نیستم» از دستور اکران شد. روابط عمومی سازمان سینمایی اعلام کرد که در متن نامه محمد رضا فرجی مدیرکل سینمای حرفه‌ای به ابوالحسن داوودی رئیس شورای صنفی اکران آمده است: «با توجه به حواشی به وجود آمده در خصوص فیلم عصبانی نیستم و اعلام نظر کمیسیون‌های محترم فرهنگی و اصل نود مجلس شورای اسلامی و حسب نظر مقام عالی وزارت و رئیس محترم سازمان، نظر به اینکه انجام اصلاحات خواسته شده مستلزم صرف زمان بیشتری می‌باشد مقتضی است فیلم یاد شده فعلاً از دستور اکران خارج گردد؛ بدیهی است پس از انجام اصلاحات و تایید وزیر محترم تصمیم نهایی اتخاذ خواهد شد».
نامزدهای دریافت جایزه جلال در بخش داستان کوتاه
با مشخص شدن فهرست 5 نامزد دریافت جایزه بخش داستان کوتاه هفتمین دوره جایزه ادبی جلال آل‌احمد، داوری در این بخش وارد مرحله نهایی شد. براساس داوری‌های گروه سه‌نفره داوران، مجموعه داستان‌های «رازهای سانتی‌متری» اثر مردعلی مرادی از نشر روزنه، «در هوای گرگ و میش» اثر محسن عباسی از نشر رخداد نو، «گرمازدگی» اثر فرشته احمدی از نشر افق، «سرطان جن» اثر رامبد خانلری از نشر آگه و «دوربرگردان» اثر میثم کیانی از نشر زاوش به‌عنوان نامزدهای دریافت 110 سکه طلای هفتمین دوره جایزه ادبی جلال آل‌احمد معرفی شدند. این 5 اثر، از میان فهرست بیش از 40 اثر مرحله دوم داوری انتخاب شده‌اند. داوری این بخش از جایزه به‌عهده 3 داستان‌نویس برجسته کشور است که اسامی آنها به‌زودی رسانه‌ای خواهد شد.
«فراموشان»؛ بازخوانی واقعه کربلا از زبان مقصران
کتاب فراموشان اثری در بازخوانی واقعه کربلا از زبان مقصران است. به گزارش نسیم، داستان این کتاب برشی از واقعه عاشورا و مسائل بعد از آن است که نویسنده با زبانی امروزی به بیان آنها برای نوجوانان پرداخته است؛ البته داستان از زبان یکی از شاهدان پشیمان روز عاشورا روایت می‌شود. در واقع هر قسمت از این کتاب از زبان کسی روایت می‌شود که در این فاجعه شرکت داشته یا شاهد آن بوده است. «فال خون»، «شب ایوب»، «سایه‌ها و شب دراز»، «ما سه نفر هستیم»، «هزار پا»، «کتاب بی‌نام»، «راز قتل آقامیر»، «آواز نیمه شب» و.... از جمله آثار این نویسنده به شمار می‌روند که در سال 1359 برای اولین بار توانست داستانش را در مطبوعات به چاپ برساند.
در بخشی از این کتاب می‌خوانیم:
«می‌بینید که با من چه کردند؟ میان زباله‌ها نشسته‌ام و زخم‌هایم را با سفال می‌تراشم. گفتند که طاقت بوی ناخوشایندم را ندارند و زخم‌های کریهم را نمی‌خواهند ببینند. زن و فرزندانم را از من دور کردند و مرا آوردند در این مزبله رها ساختند. برادر زنم آورد! آن کفتار پیر سگ‌کش. می‌دانید! وقتی از شما سگان یکی هار می‌شود، اوست که می‌آید برای کشتنش. و مرا چون سگی هار آورد و اینجا رها کرد. هرچه نالیدم و التماس کردم، گوش نداد. می‌گفت: وقت مردنت رسیده، قیس! و از روی گاری پرتم کرد میان زباله‌ها. همه بودید و دیدید. ایستاده بودید بالای بلندی و زبان سرختان بیرون بود. این قدر نزدیکم نشوید! چه می‌خواهید از جانم؟ مگر من لاشه‌ام که می‌خواهید بدریدم؟ کمی عقب‌تر بروید! نفستان که به صورتم می‌خورد، می‌لرزم... لااقل بگذارید سینه‌ام را خالی کنم! مگر فقط من بودم؟ کدام یک از این کوفیان نبودند؟ همه آنجا بودند. آنهایی که توان جنگیدن نداشتند، مثل شما ایستاده بودند بالای بلندی. منتظر بودند که کار یکسره شود. من میان سربازان بودم. همه آمده بودند برای غارت. همه بودند. من هم یکی از آنها. وقتی نامه نوشتند که «بیا ای حسین»، من هم بودم. مگر آنها نبودند که مسلم را تنها گذاشتند و گماشتگان پسر مرجانه در کنج درِ خانه طوعه او را به سنگ و تیر مجروح کردند و گرفتند؟! یادشان رفته وقتی مسلم از مسجد بیرون آمد، هیچ یک از آنها پشت سرش نبود! مگر من او را غریب و تنها در کوچه‌های تاریک رها کردم؟ مگر همه نخزیدند به کنج خانه‌ها که من هم نرفته باشم؟ خب، زن و فرزند داشتم و از پسر زیاد، مثل شما سگان می‌ترسیدم. مگر یادم رفته بود که پدرش با پدران ما چه کرد؟ آنها را از همین نخل‌های کوفه به دار آویخت و دست و پایشان را برید. عبیدالله پسر عمو بود! با شمشیر آخته و انبان پر از طلا آمده بود و من یکی از این مردمان، بیشتر نبودم...».