حسین جوادی: کمتر کسی فکر می‌کرد علی مربی‌اش را به زندان بفرستد،آخر در ورزش رسم بر ترساندن و جریمه هست ولی اینکه کسی را که زمانی شاگردش بودی به پشت میله‌های زندان بفرستی معادله‌ای است که حل کردنش سخت است البته هرگز نمی‌توان رفتار‌های محمد مایلی را توجیه کرد یا اینکه تمام تقصیرها را بر گردن دایی انداخت ولی چیزی که جلوه خوبی ندارد این است که در فوتبال ما یک مربی فوتبال به زندان محکوم می‌شود. این مساله از هیچ لحاظ برای فوتبال بحران‌زده که هر روز با مشکلات عدیده و جدیدتری مواجه می‌شود درست نیست. شاید قبل از اینها کسی باید پیدا می‌شد تا جلوی حرف‌ها و اتهام‌های مایلی‌کهن را بگیرد و بعد از آن نیز کسی باید می‌بود که کینه دایی را پاک می‌کرد اما گویی دایی کینه‌اش بیش از این حرف‌ها است،این کینه به زمانی بازمی‌گردد که دایی جوان خام و جویای نامی بود، روزهایی که به آرمینابیله‌فلد نقل مکان کرد و تمام شهرت و محبوبیت‌اش را مدیون تیم ملی بود ولی علی همه چیز را فراموش کرده بود و با غرور سر تمرین حاضر می‌شد حتی پیراهن یک شکل با دیگر بازیکنان را به تن نمی‌کرد و همین مساله سبب شده بود تا خشم حاجی مایلی برافروخته شود. علی بعد از بازی با عمان دیگر به تیم‌ملی دعوت نشد و اگر وساطت دوستان سیاسی او در آن دوران نبود وی باید چند مدتی از پوشیدن پیراهن تیم ملی محروم می‌شد. آن روز علی خطا کرد و حاجی مایلی با خط زدن نامش از تیم‌ملی جریمه‌اش کرد و این‌بار بعد از گذشت 17 سال حاجی مایلی حرف‌های تندی علیه شاگرد قدیمی‌اش می‌زند، نه یک بار نه چند بار بلکه هر زمانی که دایی و اطرافیانش در پرسپولیس یا در فوتبال ادعایی می‌کنند حاجی مایلی شروع می‌کند به او تاختن و دوست و دشمن را با هم یکی می‌کند. این بار نیز همان کینه قدیمی سر باز کرده و به جای اینکه مرام و معرفت و فرهنگ جوانمردی در ورزش ما پدیدار شود تنها ناسزاگویی و شکایت کردن و بعد پشت میله زندان رفتن باب شده. باید افسوس خورد به حال این ورزش که حتی متولی و بزرگ‌تری ندارد که بتواند راه‌های جوانمردی را بر راه‌های قانونی ارجح بدارد. این روزها بزرگ‌تر‌های ورزش تنها به فکر نشاندن مهره‌های خود در فلان منصب و بهمان مقام هستند و مدام پشت‌پرده حرف می‌زنند که این فوتبال و این ورزش به دست اهل‌اش سپرده نشده، چرا؟ چون حلقه نزدیکان آقایان در مسند اجرایی نیستند و نکته قابل اهمیت اینکه اگر هم باشند چنان دسته‌گلی به آب می‌دهند که حالا بیا و آن را جمع کن. وقتی وزیر ورزش از مربی تیم تحت نظر وزارتخانه‌اش شکایت می‌کند، وقتی نفر اول ورزش کشور از ادبیات تحکمی برای به کرسی نشاندن دستوراتش استفاده می‌کند دیگر چه انتظار از دایی باید داشته باشیم. در ورزشی که صلح و آرامش و دوستی جایش را به پرخاشگری و اتهام داده بیش از اینها انتظار نیست.
پوریای ولی افسانه‌ای بود که فقط نامش در کتاب قصه‌ها یافت می‌شود و حالا تنها یک چیز مانده و آن راه شکایت و آبرو بردن است. کاش علی می‌توانست فعل جوانمردی را به‌گونه‌ای دیگر صرف کند تا این اندازه برای فوتبال تاسف نخوریم. حالا حاجی مایلی باید 4 ماه حبس بکشد تا شاید در اوین بیشتر به گذشته فکر کند!