شروع ضعیف و ناامید‌کننده لوییس فان‌خال در لیگ برتر انگلیس و با تیم منچستریونایتد، باعث شد همگان این سوال را از خود بپرسند که مربی اسبق تیم ملی هلند، چه چیزی را نسبت به مربی سابق شیاطین‌سرخ به این تیم افزوده است؟ اگر حقیقت این مطلب را می‌خواهید باید بسیار شفاف پاسخ دهیم که پیشرفت در من‌یونایتد چه از لحاظ سیستمی و چه برنامه‌ریزی بلندمدت، کاملاً شفاف و قابل لمس است. از نگاه آماری، دیوید مویس فصل گذشته تا اینجای کار 4 امتیاز بیشتر از منچستر فان‌خال کسب کرده بود اما این سوال که کدام‌یک از این دو مربی، رهبر بهتری برای منچستر است نمی‌تواند و نباید فقط با نگاه آماری بررسی شود چرا که در این صورت بسیاری از نقاط مهم و کلیدی مخفی خواهد ماند. این یک مقایسه مسخره است که فان‌خال با سابقه مربیگری در بزرگ‌ترین تیم‌های دنیا و درخشش در رده اول جهان و کسب جام‌ها و جوایز بسیار متعدد و پرزرق و برق، با مربی کم‌افتخاری همچون دیوید مویس مقایسه شود که افتخاراتش جایی بهتر از کابینت آشپزخانه‌اش ندارد. فقط بررسی سابقه فان‌خال سندی است که بارها و بارها اثبات می‌کند او پله‌ها و حتی طبقات بسیاری بالاتر از مویس جای دارد. اگر در انتهای فصل، من‌یونایتد لوییس فان‌خال جایگاهی پایین‌تر از یونایتد مویس کسب کند باید سوال‌های بسیار جدی از فان‌خال پرسید و دلیل این اتفاق عجیب و غیرقابل قبول را جویا شد. اما در حال حاضر بهتر است به دانه‌هایی که توسط فان‌خال کاشته شده توجه شود و بررسی کرد که کدام‌یک از این دانه‌ها هم‌اکنون در حال جوانه زدن است. روزنامه انگلیسی Express در مقاله‌ای یکطرفه و غیرمنصفانه تنها با بررسی آماری تیتر خود را اینگونه تنظیم کرد: «دلایل برتری مربی سابق من‌یونایتد؛ دوید مویس، نسبت به فان‌خال!» دیوید مویس تیم قهرمان را تحویل گرفت و این آمار را بر جای گذاشت در حالی که لوییس فان‌خال تیم هفتم جدول را از مویس تحویل گرفت اما در متن مطلب نویسنده این مقاله، به هیچ عنوان به این نکته بسیار حائز اهمیت نگاه نشده است. نکته بسیار مهم دیگری که از دید نگارنده این مقاله دور مانده است، وجود مشکل مصدومیت‌های بسیار زیاد بویژه در خط دفاعی است که فان‌خال از ابتدا تاکنون با آن دست به گریبان است ولی دیوید مویس به هیچ عنوان چنین دغدغه‌ای در زمان مربیگری‌اش در شیاطین سرخ نداشت. هرچند شاید در زمینه مصدومیت‌ها فان‌خال نیز بی‌تقصیر نباشد. مرد هلندی من‌یونایتد در ابتدای فصل اِورا، ویدیچ و فردیناند را از دست داد و با جمعی بازیکن با سابقه مصدومیت در ترکیب تنها ماند. نکته دیگری که از دید نگارنده مخفی ماند مقایسه و بررسی مهره‌های جذب‌شده در زمان این دو مربی توسط باشگاه منچستر یونایتد است. مویس در دو فرصت نقل‌وانتقالات تنها دو بازیکن به اولدترافورد وارد کرد در حالی که فان‌خال در اولین فرصت نقل‌وانتقالات؛ یعنی نقل‌وانتقالات تابستانی، شش بازیکن از جمله آنخل دی‌ماریا که یکی از تاثیرگذارترین بازیکنان جهان است را به جمع شاگردان خود افزود و از این حیث بسیار قوی‌تر و موثرتر از مویس عمل کرده است. بررسی و مقایسه موقعیت‌های ایجاد شده توسط منچستر در بازی‌ها در زمان این دو مربی نکته دیگری است که در مقاله چاپ شده در روزنامه Express جا مانده است. در زمان مویس من‌یونایتد تا اکتبر در بازی‌های خود از خلق موقعیت‌های بالای 10 بار عاجز بود. این در حالی است که تعداد موقعیت‌های ایجاد شده در تیم تحت رهبری فان‌خال بسیار چشمگیر است. من‌یونایتد در بازی آخر خود کریستال پالاس که به پیروزی خفیف یک بر صفر قرمزپوشان منتهی شد، 18 بار روی دروازه کریستال پالاس خطر ایجاد کرد و از این مقوله هم پیشرفت‌های چشمگیری در منچستر دیده می‌شود. تیم فان‌خال بازی‌های بسیار جذاب و تماشایی را به نمایش می‌گذارد که می‌توان به‌عنوان نمونه از بازی مقابل کوئینز پارک و همچنین نیمه نخست دیدار با لسترسیتی نام برد که پس از مدت‌ها شاهد چنین بازی‌های زیبایی از منچستر بودیم و امتیاز و اعتبار این نکته مثبت، بی‌شک به نام مربی کاربلد هلندی ثبت می‌شود. اما یکی دیگر از نقاط قابل بررسی که به آن پرداخته نشده، مقایسه شخصیت این دو مربی با یکدیگر است. مویس به‌سختی توسط بازیکنان من‌یونایتد به‌عنوان جانشین الکس فرگوسن پذیرفته شد و هواداران و بازیکنان چندان برای او اعتباری قائل نبودند. اما افتخارات و شخصیت کاریزماتیک فان‌خال باعث شده بازیکنان و سکوهای اولدترافورد برای این مربی اعتبار خاصی قائل باشند. او به‌خوبی شعار «برای دستیابی به بهترین‌ها، سخت تلاش کن» را به بازیکنانش القا کرده و برای اجرای کامل برنامه‌هایش اعلام کرده که به 3 سال زمان نیاز دارد. تمام این دلایل شاهدی بر این است که برخلاف مقاله منتشره در این روزنامه معتبر، لوییس فان‌خال نه‌تنها ضعیف‌تر از مویس نیست بلکه او با مویس قابل مقایسه هم نیست و اساساً مقایسه این دو با یکدیگر خبطی بزرگ است.
منبع: metafotball