بشر امروز بیش از هر دوره دیگری تشنه اوقات فراغت است. گذراندن این زمان در قالب سفرهای داخلی و خارجی بسیار رایج شده و روز به روز طرفداران بیشتری را از آن خود می‌کند. از همین رو قرن بیست‌ویکم با نام قرن گردشگری شناخته می‌شود اما در کشور ایران با بیش از یک میلیون و 200 هزار اثر تاریخی و فرهنگی غیر منقول متأسفانه صنعت گردشگری حرفی برای گفتن و رتبه قابل توجهی ندارد. در نوروز سال‌های گذشته آمارها حاکی از آن بود که بیش از ۴ میلیون ایرانی به آن‌سوی مرزها سفر داشتند. یعنی طی یک بازه زمانی۲۰ روزه حدود ۲ برابر آمار جهانگرد ورودی، جهانگرد به کشورهای دنیا فرستادیم. این موضوع نشان می‌دهد که ما به جای آنکه یک کشور جهانگردپذیر باشیم،
جهانگرد فرست هستیم. وقتی به عنوان یک فعالیت خدماتی به صنعت گردشگری توجه می‌شود باید جهت ارائه خدمات به تعداد زیادی نفرات باتخصص، مهارت‌های اثربخش وکارآیی متفاوت نیز توجه داشت. همچنین توسعه سرعت شبکه‌ها و جابه‌جایی اطلاعات از عواملی است که تاثیر انکارناپذیری بر ظرفیت‌های گردشگری کشورها و برنامه‌ریزی افراد برای سفر دارد. در واقع فناوری اطلاعات و ارتباطات به طور موثری باعث می‌شود مسافران به اطلاعات دقیق و باثباتی دسترسی پیدا کنند و در یک مقطع زمانی، رزرو انجام دهند و با روش‌های قراردادی، هزینه و نیازمندی‌هایشان را در اختیار داشته باشند. برای ورود هر گردشگر در کشورها مولفه‌هایی چون امنیت، ارائه خدمات بهینه، میراث غنی فرهنگی و تاریخی، جاذبه‌های طبیعی، دریا و دریاچه‌ها، تنوع آب و هوا و ویزای سهل و آسان مورد نیاز است که با فقدان هر یک از این موارد ورود گردشگر با مشکل مواجه می‌شود. جاذبه‌های گردشگری در هر کشور شرط لازم برای جذب جهانگرد است اما کافی نیست! برای جذب گردشگر در شرایطی که به عنوان صنعت نوین قرن بیست و یکم شناخته می‌شود باید گام‌های بلندتری در این عرصه برداشت و رقابت را جدی‌تر از قبل دنبال کرد.