یک پایگاه اینترنتی با اشاره به تسلط دلار بر مبادلات تجاری جهان نوشت: هژمونی دلار مکانیسمی است که از آن در سطح جهانی برای گول‌زدن محترمانه دیگر کشورها و خدمت به منافع سندیکای بانکی آنگلوساکسون استفاده می‌شود.
به گزارش تسنیم، پایگاه اینترنتی مارکت اوراکل در گزارشی نوشت: هژمونی دلار الگویی بوده که به آمریکا اجازه داده است کارهایی را انجام دهد که اکنون در حال انجام آنهاست. کارهایی مثل خرج کردن پولی که این کشور در چیزهایی که تولید می‌کند ندارد. هژمونی دلار مکانیسمی است که از آن در سطح جهانی برای گول زدن محترمانه دیگر کشورها و خدمت به منافع سندیکای بانکی آنگلوساکسون استفاده می‌شود.
دلیل اصلی‌ای که هژمونی دلار مدت زمانی اینچنین طولانی دوام آورده است، عمدتا ناشی از نبود جایگزین‌های مناسب است. کشورهایی که تلاش کرده‌اند استفاده از دلار را کنار بگذارند، به عنوان کشورهای دشمن نامگذاری شده‌اند و جنگ‌ها و تحریم‌های اقتصادی‌ای علیه آنها به اجرا گذاشته شده تا زمانی که تبعیت آنها از این سیستم مجددا برقرار شود. اما در حالی که جریان ثروت به دلیل تداوم عدم تولید و مصرف زیاد و در نتیجه افزایش بدهی‌ها، در حال تغییر مسیر از آمریکا به دیگر بخش‌های جهان است، جایگزین‌هایی برای هژمونی دلار در حال پدیدار شدن است.
این گزارش افزود: جهان شاهد روند تغییر در سیاست‌های پولی و مبادلات تجاری است. مجموعه موافقتنامه‌های تجارت آزاد منعقد شده در طول دهه 1990، تاثیری جز معکوس کردن روند صنعتی شدن آمریکا و شتاب گرفتن انقلاب صنعتی در چین نداشته است. مشخصه عمده بازه زمانی اواسط دهه 1980 تا پایان قرن بیستم نیز کاهش ارزش دلار آمریکا در داخل این کشور بوده است. بر اساس گزارش دولت آمریکا از شاخص قیمت مصرف کننده، قیمت‌ها از 1986 تا 2000، 57 درصد افزایش یافته است.
بر اساس آمارهای جدید، قیمت‌ها از سال 2000 به این سو، 36 درصد دیگر افزایش یافته است که به اذعان بسیاری از کارشناسان یکی از تورمی‌ترین دوره‌های تاریخ آمریکا بوده است.
به بیان دیگر، در فاصله سال‌های 1986 تا 2013، ارزش دلار حدود 54 درصد کاهش یافته است.
اما اگر شما یکی از افرادی هستید که از این واحد پولی برای مبادلات تجاری بین‌المللی‌اش استفاده می‌کند، چه اندازه این کاهش ارزش دلار را احساس کرده‌اید؟ احتمالا شما چندان این کاهش قدرت خرید را احساس نمی‌کنید. یکی از کارکردهای پول، عمل کردن به عنوان ذخیره ارزش است و وضعیت دلار آمریکا همانند تلاش برای نگه‌داشتن شن بین 2 انگشت شده است. هرچه شما بیشتر انگشتان‌تان را برای نگه‌داشتن شن‌ها فشار دهید، شن‌ها بیشتر به پایین خواهند ریخت. اما این تنها نیمی از داستان و یک نسخه بسیار خلاصه شده از آن است. نحوه کارکرد هژمونی دلار بسیار ساده است. اگر دلار یک واحد پولی مورد استفاده برای ذخیره‌سازی باشد، آنگاه به صورت اتوماتیک‌وار تقاضا برای دلار ایجاد خواهد شد، زیرا کشورها نیاز دارند برای انجام مبادلات تجاری‌شان در زمان تغییرات سیاسی و وضعیت‌های اقتصادی، دلار ذخیره کنند. همزمان با کاهش ارزش دلار، تقاضا برای دلار نیز افزایش یافته است، زیرا کشورها برای انجام همان خریدهای قبلی‌شان به دلار بیشتری نیاز دارند. این یکی از بزرگ‌ترین ( وشاید مهم‌ترین) دلایلی است که فدرال رزرو آمریکا توانسته است بدون استفاده از مدل ویمار، از سیاست‌های تورمی خود خارج شود.
در مقابل، آنچه کشورهای دیگر برابر این هژمونی انجام می‌دهند، کاهش مبادلات تجاری با دلار و انجام مبادلات با برخی واحدهای پولی دیگر و حتی در برخی موارد با طلاست. این اقدامات که برای حذف دلار از مبادلات تجاری انجام می‌گیرد، تقاضا برای دلار را کاهش می‌دهد و پنهان کردن تاکتیک‌های تورم‌زا نظیر تسهیل کمی را برای فدرال رزرو آمریکا مشکل‌تر می‌سازد.
آنچه به این هدف بانک مرکزی آمریکا کمک می‌کند این حقیقت است که اکثر بانک‌های مرکزی کشورهای دیگر دقیقا همان کار را تکرار می‌کنند. آنها به واحدهای پولی خود حمله می‌کنند تا برای تسهیل صادرات، ارزش آنها را پایین بیاورند. اخیرا آمارهای رسمی حکایت از افزایش خرید طلا توسط چینی‌ها داشته است. اما خرید طلا توسط مردم چین نیست که باید آمریکایی‌ها را نگران سازد. بلکه این عملکرد بانک مرکزی چین و معاملاتی که این کشور با ونزوئلا و ایران انجام می‌دهد است که بر آینده هژمونی دلار تاثیر خواهد گذاشت.
ونزوئلا قرار است شروع به فروش نفت به چین با استفاده از یوان به جای دلار کند. پیش‌بینی می‌شود سودان و آنگولا نیز در آینده نزدیک اقدام به فروش نفت‌شان به یوان کنند. هم روسیه و هم ایران قبلا استفاده از یوان در معاملات نفتی‌شان با چین را آغاز کرده‌اند. این اقدام به سرعت گرفتن یک قرارداد نفت و گاز 85 میلیارد دلاری بین چین و روسیه که به روبل و یوان انجام خواهد شد، کمک کرده است.