آغاز هفته بسیج
نام بسیج یادآور خاطره عزیزترین نهاد و بزرگ‌ترین مردان تاریخ ما است. نهادی که به تعبیر امام راحل تشکیل آن «یقینا از برکات و الطاف جلیه خداوند تعالی بود.» و «شجره طیبه و درخت تناور و پرثمری است که شکوفه‌های آن بوی بهار وصل و طراوت یقین و حدیث عشق می‌دهد. بسیج مدرسه عشق و مکتب شاهدان و شهیدان گمنامی است که پیروانش بر گلدسته‌های رفیع آن، اذان رشادت و شهادت سرداده‌اند. بسیج میقات پابرهنگان و معراج اندیشه پاک اسلامی است که تربیت‌یافتگان آن نام و نشان در گمنامی و بی‌نشانی گرفته‌اند. بسیج لشکر مخلص خدا است که دفتر تشکیل آن را همه مجاهدان، از اولین تا آخرین امضا نمودند».
قتل واعظ شهیر «سیدجمال‌الدین واعظ اصفهانی» از رجال مشروطه (1287 ش)
سیدجمال‌الدین واعظ‌همدانی معروف به سیدجمال اصفهانی در حدود سال 1242 ش (1279 ق) در همدان به دنیا آمد. در 20 سالگی برای تحصیل رهسپار اصفهان شد ولی پس از مدتی که در خود علاقه به منبر و وعظ یافت به این مسیر گام نهاد و به سرعت ترقی کرد. سیدجمال سالیانی در اصفهان حضور داشت و سپس ساکن تهران شد. وی در جریان نهضت مشروطه از اطرافیان سیدعبدالله بهبهانی و سیدمحمد طباطبایی به شمار میرفت و در انتقاد از دستگاه جور و ستمورزیهای حاکمان، داد سخن سر داد. سیدجمال، یکی از رهبران مشروطه ایران محسوب می‌شود که نزدیک به 20 سال، در شهرهای اصفهان، مشهد، شیراز و تهران وعظ میکرد و در روشنگری مردم میکوشید. به این دلیل محمدعلی شاه دستور بازداشت او را صادر کرد. وی پس از به توپ بستن مجلس قصد عزیمت به عتبات عالیات داشت که در راه شناسایی و دستگیر شد و پس از چند ماه زندان رفتن، در بیست و نهم آبان 1287 ش برابر با 25 شوال 1326ق در 45 سالگی در زندان بروجرد به قتل رسید. سید در فن خطابه بسیار توانا و حاذق بود به طوری که او را از نظر فصاحت و نفوذ کلام و قدرت بیان، یکی از بزرگ‌ترین خطبای مشروطه ایران دانستهاند. موعظه او، سیاسی و ساده و همه فهم بود و از بیان مطالب خود ابایی نداشت. مقبره وی در کنار شهر بروجرد واقع است و مردم به زیارت آن میروند. سیدمحمدعلی جمالزاده، نویسنده شهیر معاصر ایرانی، فرزند ارشد اوست.
محاصره مکه و سنگ‌‌باران کعبه از سوی سپاهیان یزیدبن معاویه (64 ق)
یزیدبن معاویه پس از شهادت اباعبدالله‌الحسین(ع) و یارانش در کربلا و اسیر کردن اهلبیت و بازماندگان آنان، خود را در نزد مسلمانان، بیمقدار و بیاعتبار کرد. از سوی دیگر، افشاگریهای خاندان عصمت و طهارت و طرفداران اهلبیت(ع)، مردم را بر ضد حکومت یزید وادار به قیام کرد. به همین جهت در سال 63 ق شورشها و جنبشهایى بر ضد یزید در حجاز به وجود آمد. سرانجام اهالی مکه و مدینه اقدام به مخالفتهای علنی و درگیری مسلحانه با سپاهیان و عاملان یزید کردند. در مکه، عبدالله‌بن زبیر با پرداختن به عبادت و مخالفت با یزیدبن معاویه، مردم را به گرد خود جمع کرد و به تدریج قوت یافته بود و توانست شهر مکه را از دست عامل یزید بیرون آورد و خود بر آن استیلا یابد. سپاهیان شام به مکه هجوم آورده و آن را در محاصره خویش قرار دادند و بر اهالی آن بسیار سخت گرفتند. آنان بر بلندیهای اطراف مکه، منجنیقها و سنگاندازهای بزرگی نصب کرده و به وسیله آنها شهر را سنگ‌‌باران کردند. عبدالله‌بن زبیر و بسیاری از مردم به مسجدالحرام پناه آورده تا از شدت سنگ‌‌باران دشمن در امان باشند ولی حصین‌بن نمیر دستور داد مسجدالحرام و کعبه را نیز نشانه گرفته و زیر ضربات خویش قرار دهند. سپاهیان یزید با این اعمال ننگین خود کاری از پیش نبرده و متقابلاً موجب تقویت عبدالله‌بن زبیر و قیام او شدند. سرانجام یزید در 14 ربیعالاول همان سال به هلاکت رسید و نیروهای شامی به شام بازگشتند و عبدالله‌بن زبیر، زمام امور حجاز را به دست گرفت.