آزاده صالحی: یک حسن دارد و آن این که هر وقت با او مواجه می‌شوی یا تماس می‌گیری، می‌گوید حالم خوب است. خوش‌بین و خوش‌فکر است و زیاد کار می‌کند. با مطبوعاتی جماعت میانه‌اش خوب است. جمشید مرادیان هنرمند مجسمه‌سازی است که در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی زیادی شرکت کرده است. با او به بهانه حضور در 2 سمپوزیوم بین‌المللی گپی زده‌ایم که می‌خوانید:
آقای مرادیان باتوجه به اینکه امسال در 2 سمپوزیوم چین و اسلوونی حضورخواهید داشت درباره این دو برنامه توضیح می‌دهید؟
قرار است در اسلوونی تعدادی از مجسمه‌های باستاني از هنرمندان کشورهای مختلف به معرض نمایش گذاشته شود که من نیز قرار است به ساخت مجسمه شخصیت اسطوره‌ای «اسفندیار» بپردازم که 6 متر ارتفاع دارد.
شما یک بار در ولانوی ایتالیا هم این مجسمه را ساختید که در حال حاضر در کلیسای این شهر نصب شده است. چرا شخصیت«اسفندیار» این قدر روی شما تاثیر گذاشت؟
این اثر را در سال 2004 در سمپوزیوم ایتالیا به معرض نمایش گذاشتم. واقعیت این است که «اسفندیار» به زعم من و آنهایی که او و شاهنامه را می‌شناسند. شخصیت یا اسطوره‌ای دردمند است که در جنگی ناخواسته و برخلاف میل باطنی خود، رویاروی «رستم» قرار می‌گیرد. «اسفندیار» پیش از جنگ به پدر التماس می‌کند که دست از جنگ با «رستم» بردارد، اما «گشتاسب» که تصور می‌کند«اسفندیار» مدعی سلطنت و تاج و تخت اوست به قصد از میان برداشتن«اسفندیار» او را به نبرد با «رستم» می‌فرستد و در نهایت «اسفندیار» که در جنگ شکست می‌خورد به دلیل اینکه چشمش رویین نبوده به دست رستم کشته می‌شود.به روایتی«اسفندیار» رویین‌تنی است که راز مرگش، اندوه عشق و غم تنهایی بود.
در چان‌چون‌چین چه آثاری ارائه خواهید کرد؟
من به این شهر که شهری صنعتی به شمار می‌رود و اساسا از جذابیت‌های توریستی خالی است پیشنهاد کرده‌ام که سه کار به ارتفاع 3 متر خواهم ساخت. جنس این آثار برنز و سنگ است.
باور شما برای حضور در این 2 سمپوزیوم چیست؟
ببینید یکی از راه‌های ارتباط دو سویه مخاطب با مجسمه‌سازی، همین سمپوزیوم‌هاست و من در طول این سفرها و حضور در این سمپوزیوم‌ها که نامشان را «دانشکده‌های من» گذاشته‌ام می‌کوشم به لحاظ تکنیک، برخورد و مواجهه با هنرمندان دیگر کشورها و ... به فراگیری بپردازم. من در مباحثه‌هایی که با مجسمه‌سازان خارجی انجام می‌دهم به واقع درباره ایران صحبت می‌کنم و پیشینه غنی و پرقدمت ما آنها را شگفت‌زده می‌کند. در واقع شرکت در چنین محافلی موجب تبادل دستاوردهای فکری نو می‌شود. بویژه اینکه کار در حضور مردم انجام می‌شود.
یعنی حسن برگزاری سمپوزیوم‌ها در همین نکته است؟
دقیقا. ژاک دریدا نیز اعتقاد دارد «بهترین کارها وقتی در حضور مردم انجام نمی‌شود غیبت بر آن حاکم است».
تب خفیفی هم در سال‌های گذشته برای برگزاری سمپوزیوم در ایران اتفاق افتاد.
همان‌طور که می‌گویید چند درجه حرارتی بود که فروکش کرد. در حالی که در کشورهای دیگر چیزی حدود 20 سال است که سمپوزیوم برگزار می‌شود. باید بپذیریم که این باور کلاسیک که هنرمند در دخمه کارگاه شخصی خود کار کند، اشتباه است. مردم باید در پروسه خلاقیت هنر شریک شوند. سمپوزیوم به‌نوعی شراکت میان هنرمند و مردم است.
چرا در ایران این برگزاری تداوم نیافت؟
پا می‌گیرد. باید صبر کنیم و البته در کنار آن تلاش. به طور کلی مجسمه‌سازی در ایران مظلوم است. تخصیص بودجه اندک، نبود کلاس‌های آموزشی و باور نکردن اینکه مجسمه‌سازی هنر مستقل و بزرگی است باعث شده به این هنر بهای اندکی داده شود.
آیا می‌توان گفت نوعی عرفان شرقی در آثار مجسمه‌سازان ایرانی وجود دارد که سبب چشمگیر بودن هنر ما نزد غربی‌ها می‌شود؟
می‌توان گفت آنها از سرخوردگی و خشونت جامعه صنعتی به آثار شرقی، خاصه ایران روی می‌آورند. ضمن اینکه عرفانی که اشاره می‌کنید در کشورهای مکزیک، برزیل و ... وجود دارد. یعنی آنقدرها هم دستشان از این بابت تهی نیست. اما یک تفکر جالب دارند و اینکه شرقی‌ها از آسمان به زمین نگاه می‌کنند. مردم باید در پروسه خلاقیت هنر شریک شوند
آزاده صالحی: یک حسن دارد و آن این که هر وقت با او مواجه می‌شوی یا تماس می‌گیری، می‌گوید حالم خوب است. خوش‌بین و خوش‌فکر است و زیاد کار می‌کند. با مطبوعاتی جماعت میانه‌اش خوب است. جمشید مرادیان هنرمند مجسمه‌سازی است که در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی زیادی شرکت کرده است. با او به بهانه حضور در 2 سمپوزیوم بین‌المللی گپی زده‌ایم که می‌خوانید:
آقای مرادیان باتوجه به اینکه امسال در 2 سمپوزیوم چین و اسلوونی حضورخواهید داشت درباره این دو برنامه توضیح می‌دهید؟
قرار است در اسلوونی تعدادی از مجسمه‌های باستاني از هنرمندان کشورهای مختلف به معرض نمایش گذاشته شود که من نیز قرار است به ساخت مجسمه شخصیت اسطوره‌ای «اسفندیار» بپردازم که 6 متر ارتفاع دارد.
شما یک بار در ولانوی ایتالیا هم این مجسمه را ساختید که در حال حاضر در کلیسای این شهر نصب شده است. چرا شخصیت«اسفندیار» این قدر روی شما تاثیر گذاشت؟
این اثر را در سال 2004 در سمپوزیوم ایتالیا به معرض نمایش گذاشتم. واقعیت این است که «اسفندیار» به زعم من و آنهایی که او و شاهنامه را می‌شناسند. شخصیت یا اسطوره‌ای دردمند است که در جنگی ناخواسته و برخلاف میل باطنی خود، رویاروی «رستم» قرار می‌گیرد. «اسفندیار» پیش از جنگ به پدر التماس می‌کند که دست از جنگ با «رستم» بردارد، اما «گشتاسب» که تصور می‌کند«اسفندیار» مدعی سلطنت و تاج و تخت اوست به قصد از میان برداشتن«اسفندیار» او را به نبرد با «رستم» می‌فرستد و در نهایت «اسفندیار» که در جنگ شکست می‌خورد به دلیل اینکه چشمش رویین نبوده به دست رستم کشته می‌شود.به روایتی«اسفندیار» رویین‌تنی است که راز مرگش، اندوه عشق و غم تنهایی بود.
در چان‌چون‌چین چه آثاری ارائه خواهید کرد؟
من به این شهر که شهری صنعتی به شمار می‌رود و اساسا از جذابیت‌های توریستی خالی است پیشنهاد کرده‌ام که سه کار به ارتفاع 3 متر خواهم ساخت. جنس این آثار برنز و سنگ است.
باور شما برای حضور در این 2 سمپوزیوم چیست؟
ببینید یکی از راه‌های ارتباط دو سویه مخاطب با مجسمه‌سازی، همین سمپوزیوم‌هاست و من در طول این سفرها و حضور در این سمپوزیوم‌ها که نامشان را «دانشکده‌های من» گذاشته‌ام می‌کوشم به لحاظ تکنیک، برخورد و مواجهه با هنرمندان دیگر کشورها و ... به فراگیری بپردازم. من در مباحثه‌هایی که با مجسمه‌سازان خارجی انجام می‌دهم به واقع درباره ایران صحبت می‌کنم و پیشینه غنی و پرقدمت ما آنها را شگفت‌زده می‌کند. در واقع شرکت در چنین محافلی موجب تبادل دستاوردهای فکری نو می‌شود. بویژه اینکه کار در حضور مردم انجام می‌شود.
یعنی حسن برگزاری سمپوزیوم‌ها در همین نکته است؟
دقیقا. ژاک دریدا نیز اعتقاد دارد «بهترین کارها وقتی در حضور مردم انجام نمی‌شود غیبت بر آن حاکم است».
تب خفیفی هم در سال‌های گذشته برای برگزاری سمپوزیوم در ایران اتفاق افتاد.
همان‌طور که می‌گویید چند درجه حرارتی بود که فروکش کرد. در حالی که در کشورهای دیگر چیزی حدود 20 سال است که سمپوزیوم برگزار می‌شود. باید بپذیریم که این باور کلاسیک که هنرمند در دخمه کارگاه شخصی خود کار کند، اشتباه است. مردم باید در پروسه خلاقیت هنر شریک شوند. سمپوزیوم به‌نوعی شراکت میان هنرمند و مردم است.
چرا در ایران این برگزاری تداوم نیافت؟
پا می‌گیرد. باید صبر کنیم و البته در کنار آن تلاش. به طور کلی مجسمه‌سازی در ایران مظلوم است. تخصیص بودجه اندک، نبود کلاس‌های آموزشی و باور نکردن اینکه مجسمه‌سازی هنر مستقل و بزرگی است باعث شده به این هنر بهای اندکی داده شود.
آیا می‌توان گفت نوعی عرفان شرقی در آثار مجسمه‌سازان ایرانی وجود دارد که سبب چشمگیر بودن هنر ما نزد غربی‌ها می‌شود؟
می‌توان گفت آنها از سرخوردگی و خشونت جامعه صنعتی به آثار شرقی، خاصه ایران روی می‌آورند. ضمن اینکه عرفانی که اشاره می‌کنید در کشورهای مکزیک، برزیل و ... وجود دارد. یعنی آنقدرها هم دستشان از این بابت تهی نیست. اما یک تفکر جالب دارند و اینکه شرقی‌ها از آسمان به زمین نگاه می‌کنند. ارسال نظر
پربیننده