گروه بین‌الملل: می‌گویند او در واپسین روزهای وزارتش حضوری خاموش و شبح‌مانند در جلسات کابینه اوباما در کاخ سفید داشته است اما در پشت این سکوت، آتشفشانی از اختلافات چاک هیگل، تنها وزیر جمهوریخواه دولت دموکرات‌ها را از گردانندگان نهان و آشکار کاخ سفید جدا می‌کرده است. البته شواهد متعددی وجود دارد که آتشفشان یادشده که عملا بزرگ‌ترین ماشین نظامی جهان را از کار انداخته است، از گسل‌های مربوط به اختلاف‌نظر حاکمان آمریکا فوران کرده که خود از اختلاف منافع آنها نشأت گرفته و نشانه‌ای بر به پایان رسیدن دوران عملگرایی برتر این کشور هستند. با وجود دوستی سیاسی نزدیک هیگل با اوباما بویژه در جریان کمپین ضدجنگ این دو در سنا در زمان ریاست‌جمهوری بوش پسر، رئیس‌جمهور حاضر نشد بیش از این روابط پرتنش وزیر دفاعش با بدنه اجرایی کاخ سفید و دستگاه امنیتی را تاب آورد. به همین خاطر باید درباره رفتن هیگل از لفظ «برکناری» استفاده کرد نه استعفا. اما این اختلافات که در جریان عملیات ناکام پنتاگون علیه داعش در عراق و سوریه سر باز کرد فقط شخصی نبود بلکه فراتر از آن ژنرال‌های ارتش و دوستان جنگ‌طلبشان در کادر رهبری جمهوریخواهان در کنگره، اعتقاد داشتند بیش از سوءمدیریت جنگی توسط هیگل، این برنامه‌های او است که تاریخ مصرفشان تمام شده است. طبق آنچه از راهروهای کاخ سفید به بیرون درز کرده، تصمیم تغییر هیگل به دنبال یادداشت ویژه ماه گذشته او و سوزان رایس، مشاور اوباما در امور امنیت ملی گرفته شد، یادداشتی که در آن درباره استراتژی دولت آمریکا در سوریه ابراز تردید شده بود. در این یادداشت هیگل بر ضرورت شفافیت نیات درباره بشار اسد، رئیس‌جمهوری سوریه مجادله کرد. یک مقام که نامی از او برده نشده معتقد است، هیگل در سیاست اوباما در تکیه کردن بر حملات هوایی به تنهایی علیه داعش در عراق و سوریه و عدم به‌کارگیری نیروی زمینی آمریکا ابراز تردید کرده بود. اما مساله اینجاست که او در ارائه راه‌حل جایگزین هم مردد بود چرا که اساسا از بدنه جنگ‌سالار ایالات متحده که بزرگ‌ترین جنگ‌ها را طی 8 دهه اخیر مدیریت کرده‌اند برنخاسته و در عین حال چهره بومی وزارت دفاع و پنتاگون نیز محسوب نمی‌شد. در حقیقت اگر هم کسی می‌خواست پرونده لشکرکشی نظامی به عراق و سوریه را دوباره باز کند آن شخص نمی‌توانست چاک هیگلی باشد که نه حمایت بدنه جمهوریخواه سنا را داشت و نه نظامی‌ها که به‌خاطر محدود شدن شدید بودجه‌هایشان در زمان وزارتش دل خوشی از او نداشتند. در یک کلام فرمانده جنگ جدید نمی‌توانست کسی باشد که اصلا برای خارج کردن نیروهای آمریکا از عراق و افغانستان روی کار آمده بود. حال با کنار کشیدن میشل فلورنوی، معاون سابق سیاسی وزارت دفاع که به‌عنوان جدی‌ترین گزینه هیگل مطرح بود، اگرچه بسیاری از مقامات نظامی از اینکه یک زن برای نخستین بار در تاریخ آمریکا رئیس‌شان نمی‌شود نفسی به‌راحتی کشیده‌اند اما شیزوفرنی پنتاگون کماکان به قوت خود باقی است به طوری که انگار هیچکس دلش نمی‌خواهد در پست وزارت دفاع که زمانی مظهر اقتدار یک ابرقدرت بود و حالا وارث سقوط آن است تکیه بزند. به فاصله کمی از انتشار خبر استعفای هیگل، با انصراف میشل فلورنوی از شمار کاندیداهای احتمالی کاسته شده است. میشل فلورنوی، از بنیانگذاران و مدیر اجرایی مرکز آمریکای نوین (CNAS) که از بیشترین شانس برای جانشینی هیگل برخوردار بود، روز سه‌شنبه تنها 24 ساعت پس از استعفای هیگل کنار کشید و اعلام کرد تمایلی به احراز این پست ندارد و به این ترتیب پروسه انتخاب وزیر دفاع را که یکی از مهم‌ترین تصمیم‌گیری‌های اوباما در زمینه تغییر پرسنل در دوره دوم ریاست‌جمهوری‌اش است، پیچیده کرد. وی دلیل بی‌علاقگی خود را دغدغه‌های خانوادگی عنوان کرده و تصریح کرد ترجیح می‌دهد همچنان به‌عنوان یک تینک تنک به کار خود ادامه دهد. کناره‌گیری فلورنوی و عدم تمایل جک رید (سناتور دموکرات رودآیلند) تنها اشتون کارتر را به عنوان گزینه محتمل برای جانشینی وزیر دفاع سابق باقی می‌گذارد، اگر چه وی نیز به مانند هیگل میانه چندان خوبی با مشاوران کاخ سفید ندارد. البته غیر از وی از اسامی دیگری چون ری مابوس و جان مک هاگ نیز نام برده می‌شود و حتی گزینه‌های نامحتمل‌تری چون جوزف لیبرمن (سناتور جمهوریخواه کنتیکت) و دنیس مک دانو (رئیس دفتر اوباما) مطرح می‌شوند. به گزارش فارین‌پالیسی، عدم تمایل فلورنوی و رید به احراز چنین پستی به منزله تاکید بر چالش‌های بزرگی است که وزیر دفاع آینده آمریکا با آن روبه‌رو خواهد بود و این سوال را برمی‌انگیزد که آیا مقامات بلندپایه کشور از تصور عهده‌دار شدن مقامی که لازمه آن کنار آمدن با کاخ سفید است می‌ترسند، کاخ سفیدی که اغلب تصمیمات و استراتژی‌های راهبردی‌اش تنها در حلقه نزدیکان رئیس‌جمهور اتخاذ می‌شود.