منچستريونايتد 2 - پورتو 2
خدا شیاطین را شفا دهد
برای دومین بار ظرف 48 ساعت، یک گل دراماتیک دیرهنگام دیگر حال و هوای اولدترافورد را عوض کرد، البته این بار منچستریونایتد بود که گل می‌خورد و هیچ بهانه‌ای هم در کار نبود. سه‌شنبه شب حتی زمانی که آنها آشکارا بهت‌زده بودند، می‌شد یک بازی غیرقابل دفاع دیگر از سوی یونایتد را مشاهده کرد و آنها تیمی به نظر می‌آمدند که در خطر جدی بخت برگشتگی قرار گرفته‌اند. وقتی گرد و خاک این هماوردی خیره‌کننده فرونشست، در حالی که اندک هواداران پورتو گل تساوی بخش دقیقه 89 هاریانو (و گل دوم پورتو) را جشن گرفته بودند پیدا بود که آنها از هم‌اکنون خودشان را صاحب بخت بیشتری در دیدار برگشت هفته آینده در «استادیو دو دراگائو» می‌دانند. هیچ یک از تیم‌های انگلیسی در یازده مسابقه‌ای که در خانه پورتو انجام داده‌اند نتوانسته‌اند این تیم را شکست دهند، اگرچه اين از آن دست چالش‌هایی است که معمولا شاگردان فرگوسن را به بهترین عملکرد ممکن فرامی‌خواند. مأموریت فوری و فوتی سرمربی یونایتدها این است که تیمی را که ناگهان با کمبود انرژی و از آن شگفت‌آورتر فقدان اعتماد به نفس مواجه شد دوباره سر حال آورد. خستگی آن شب آنها انکارناپذیر بود آن هم 2 روز پس از پیروزی نفسگیر 2-3 بر آستون ویلا. فرگوسن بیخ پیدا کردن این مشکل را منکر شده بود و شکی نیست که او تیمش را به ادامه دادن نبردی دیگر تا آخرین لحظه ممکن فراخوانده بود، مسابقه‌ای که از سرعت فوق‌العاده‌ای هم برخوردار بود، اما انگار باز هم یک جای کار یونایتد مشکل دارد. واضح‌ترین مشکلات به خط دفاع یک باره از هم پاشیده آنها مربوط می‌شود که در چهار مسابقه اخیر 10 گل پذیرفته است. ناخوشی اصلی از پیروزی 4 بر 1 چهار هفته پیش لیورپول در اولدترافورد آغاز شد؛ در حالی که گل پیروزی‌بخش «فدریکو ماکدا» در وقت‌های تلف شده بازی با آستون ویلا تنها به معنی تزریق آدرنالین به شیاطین بیمار بود و تاثیری کوتاه‌مدت داشت. هرچه بود پورتو از این رهگذر اعتباری برای خود دست و پا کرد چون معمولاً آنها در جریان ملاقات‌هایشان از جزیره متحمل شكست‌هایی می‌شدند. پورتويي‌ها سپتامبر گذشته 4 بر صفر در خانه آرسنال مغلوب شده بودند و فصل قبل 1-4 در خانه لیورپول، ولی مثل ویلا آنها از همان ابتدا بازی را به زمین یونایتد کشاندند و برای رسیدن به گل‌هایی بیش از گل دقیقه چهارم «کریستین رودریگس» شانس یارشان نبود تا روی اسکوربورد هم نشان دهند در نیمه اول چه عملکرد درخشانی داشته‌اند. وقتی اشتباه مبهوت‌کننده «برونو آلوز» (مدافع پورتو که روی هر 2 گل یونایتد یار دوازدهم شیاطن محسوب می‌شد) به وین رونی اجازه داد کار را به تساوی بکشاند، عدالت فوتبال داشت زیر سوال می‌رفت تا اینکه گل دقیقه 89 ماریانو با تنبیه دفاع بی‌مبالات منچستر یونایتد، عدالت را برقرار ساخت. پیش از آن «کارلوس ته‌وس» تنها 4 دقیقه پس از تعویض، تیم فرگوسن را به برتری شکننده 2 بر 1 رسانده بود. در نیمه نخست یونایتد کاملا بی‌قرار و عصبی نشان مي‌داد و تازه نیم ساعت از بازی گذشته بود که بخش اطلاعات آماری یوفا بر صفحه تلویزیون یادآوری کرد، پورتو در مقابل تنها 2 موقعیت گل میزبان 8 موقعیت داشته است. هرچند برای شنیدن زنگ‌هایی که پورتو حول دفاع مساله‌دار میزبان به صدا درآورده بود، نیازی نبود حتما به این آمار رجوع کنیم. البته یونایتد به لطف یکی از معدود موقعیت‌هایش یک گل مفت به دست آورد. رونی با آلوز مدافع پورتو قایم‌باشک بازی کرد و با نمایش قدرت شگرف بازی خوانی خود در دقیقه پانزدهم آلوز را به خاطر پاس سر به هوایش تنبیه کرد. اینکه اعتماد به نفس پورتو با افزایش موقعیت‌های نیمه‌اول رشد می‌یافت چندان تعجب‌برانگیز نبود. «لیساندرو لوپس» در همان دقیقه سوم، اوانز را کنار زد و یک ضربه مرگبار سربالا حواله ادوین فان‌درسار کرد که او نتوانست آن را جمع کند.
روی کرنر حاصله از آن یونایتد خطر را دفع کرد ولی رونالدو با بی‌دقتی مالکیت توپ را از دست داد که این اولین و آخرین نمونه از این دست نبود، بعد به لوچو لوگانسالس اجازه دادند رودریگس را تغذیه کند که او هم با یک گام از اوانز گذر کرد و با پای دیگر (پای چپ) با ضربه‌ای که در کنج دروازه فان‌درسار نشاند اولدترافورد را خاموش ساخت. پس از رودریگس هم لیساندرو و رائول میرلس می‌توانستند یک موفقیت سریع را نصیب تیمشان سازند که فرگوسن تصمیم گرفت از 3-3-4 به 2-4-4 برگردد که این ثبات تیمش را بیشتر کرد و سرانجام رونالدو توانست در نخستین موقعیت یونایتد، روی سانتر اوشی، هلتون (دروازه‌بان میهمان) را بیازماید. به غیر این، تنها موقعیت گل واقعاً جدی منچستریونایتد ضربه چیپ بلندی بود که رونی در ابتدای نیمه دوم از بالای سر هلتون فرستاد که او از زیر تیر افقی دروازه بیرونش آورد. گل دقیقه 85 ته‌وس را هم رونی با پشت پای هوشمندانه روی پرتاب اوت نویل پایه ریخت و با این گل به نظر می‌رسید آنها با دست پر به پیشواز بازی برگشت می‌روند، اما مدافعان فرگوسن در آخرین لحظات انگار به سوی توپی که کریستین ساپوناروی رومانیایی از سمت راست پورتو می‌آورد مايل شدند تا او هم توپ را برای ماریانو که در سمت راست دفاع منچستر تنها مانده بود سانتر کند تا مهاجم پوشش داده نشده، فان‌درسار را مغلوب کند. در هفته‌های اخیر عقب‌نشینی اینچنینی یونایتد نکته نادری نیست و سوال اینجاست که آنها چگونه از نظر فیزیکی و روانی به این معضل پاسخ خواهند گفت، چگونه داروی شفابخش این بیماری را پیدا می‌کنند و آیا اصلا خدا شیاطین را شفا خواهد داد؟
منبع: تايمز یادداشت
منچستريونايتد 2 - پورتو 2
خدا شیاطین را شفا دهد
برای دومین بار ظرف 48 ساعت، یک گل دراماتیک دیرهنگام دیگر حال و هوای اولدترافورد را عوض کرد، البته این بار منچستریونایتد بود که گل می‌خورد و هیچ بهانه‌ای هم در کار نبود. سه‌شنبه شب حتی زمانی که آنها آشکارا بهت‌زده بودند، می‌شد یک بازی غیرقابل دفاع دیگر از سوی یونایتد را مشاهده کرد و آنها تیمی به نظر می‌آمدند که در خطر جدی بخت برگشتگی قرار گرفته‌اند. وقتی گرد و خاک این هماوردی خیره‌کننده فرونشست، در حالی که اندک هواداران پورتو گل تساوی بخش دقیقه 89 هاریانو (و گل دوم پورتو) را جشن گرفته بودند پیدا بود که آنها از هم‌اکنون خودشان را صاحب بخت بیشتری در دیدار برگشت هفته آینده در «استادیو دو دراگائو» می‌دانند. هیچ یک از تیم‌های انگلیسی در یازده مسابقه‌ای که در خانه پورتو انجام داده‌اند نتوانسته‌اند این تیم را شکست دهند، اگرچه اين از آن دست چالش‌هایی است که معمولا شاگردان فرگوسن را به بهترین عملکرد ممکن فرامی‌خواند. مأموریت فوری و فوتی سرمربی یونایتدها این است که تیمی را که ناگهان با کمبود انرژی و از آن شگفت‌آورتر فقدان اعتماد به نفس مواجه شد دوباره سر حال آورد. خستگی آن شب آنها انکارناپذیر بود آن هم 2 روز پس از پیروزی نفسگیر 2-3 بر آستون ویلا. فرگوسن بیخ پیدا کردن این مشکل را منکر شده بود و شکی نیست که او تیمش را به ادامه دادن نبردی دیگر تا آخرین لحظه ممکن فراخوانده بود، مسابقه‌ای که از سرعت فوق‌العاده‌ای هم برخوردار بود، اما انگار باز هم یک جای کار یونایتد مشکل دارد. واضح‌ترین مشکلات به خط دفاع یک باره از هم پاشیده آنها مربوط می‌شود که در چهار مسابقه اخیر 10 گل پذیرفته است. ناخوشی اصلی از پیروزی 4 بر 1 چهار هفته پیش لیورپول در اولدترافورد آغاز شد؛ در حالی که گل پیروزی‌بخش «فدریکو ماکدا» در وقت‌های تلف شده بازی با آستون ویلا تنها به معنی تزریق آدرنالین به شیاطین بیمار بود و تاثیری کوتاه‌مدت داشت. هرچه بود پورتو از این رهگذر اعتباری برای خود دست و پا کرد چون معمولاً آنها در جریان ملاقات‌هایشان از جزیره متحمل شكست‌هایی می‌شدند. پورتويي‌ها سپتامبر گذشته 4 بر صفر در خانه آرسنال مغلوب شده بودند و فصل قبل 1-4 در خانه لیورپول، ولی مثل ویلا آنها از همان ابتدا بازی را به زمین یونایتد کشاندند و برای رسیدن به گل‌هایی بیش از گل دقیقه چهارم «کریستین رودریگس» شانس یارشان نبود تا روی اسکوربورد هم نشان دهند در نیمه اول چه عملکرد درخشانی داشته‌اند. وقتی اشتباه مبهوت‌کننده «برونو آلوز» (مدافع پورتو که روی هر 2 گل یونایتد یار دوازدهم شیاطن محسوب می‌شد) به وین رونی اجازه داد کار را به تساوی بکشاند، عدالت فوتبال داشت زیر سوال می‌رفت تا اینکه گل دقیقه 89 ماریانو با تنبیه دفاع بی‌مبالات منچستر یونایتد، عدالت را برقرار ساخت. پیش از آن «کارلوس ته‌وس» تنها 4 دقیقه پس از تعویض، تیم فرگوسن را به برتری شکننده 2 بر 1 رسانده بود. در نیمه نخست یونایتد کاملا بی‌قرار و عصبی نشان مي‌داد و تازه نیم ساعت از بازی گذشته بود که بخش اطلاعات آماری یوفا بر صفحه تلویزیون یادآوری کرد، پورتو در مقابل تنها 2 موقعیت گل میزبان 8 موقعیت داشته است. هرچند برای شنیدن زنگ‌هایی که پورتو حول دفاع مساله‌دار میزبان به صدا درآورده بود، نیازی نبود حتما به این آمار رجوع کنیم. البته یونایتد به لطف یکی از معدود موقعیت‌هایش یک گل مفت به دست آورد. رونی با آلوز مدافع پورتو قایم‌باشک بازی کرد و با نمایش قدرت شگرف بازی خوانی خود در دقیقه پانزدهم آلوز را به خاطر پاس سر به هوایش تنبیه کرد. اینکه اعتماد به نفس پورتو با افزایش موقعیت‌های نیمه‌اول رشد می‌یافت چندان تعجب‌برانگیز نبود. «لیساندرو لوپس» در همان دقیقه سوم، اوانز را کنار زد و یک ضربه مرگبار سربالا حواله ادوین فان‌درسار کرد که او نتوانست آن را جمع کند.
روی کرنر حاصله از آن یونایتد خطر را دفع کرد ولی رونالدو با بی‌دقتی مالکیت توپ را از دست داد که این اولین و آخرین نمونه از این دست نبود، بعد به لوچو لوگانسالس اجازه دادند رودریگس را تغذیه کند که او هم با یک گام از اوانز گذر کرد و با پای دیگر (پای چپ) با ضربه‌ای که در کنج دروازه فان‌درسار نشاند اولدترافورد را خاموش ساخت. پس از رودریگس هم لیساندرو و رائول میرلس می‌توانستند یک موفقیت سریع را نصیب تیمشان سازند که فرگوسن تصمیم گرفت از 3-3-4 به 2-4-4 برگردد که این ثبات تیمش را بیشتر کرد و سرانجام رونالدو توانست در نخستین موقعیت یونایتد، روی سانتر اوشی، هلتون (دروازه‌بان میهمان) را بیازماید. به غیر این، تنها موقعیت گل واقعاً جدی منچستریونایتد ضربه چیپ بلندی بود که رونی در ابتدای نیمه دوم از بالای سر هلتون فرستاد که او از زیر تیر افقی دروازه بیرونش آورد. گل دقیقه 85 ته‌وس را هم رونی با پشت پای هوشمندانه روی پرتاب اوت نویل پایه ریخت و با این گل به نظر می‌رسید آنها با دست پر به پیشواز بازی برگشت می‌روند، اما مدافعان فرگوسن در آخرین لحظات انگار به سوی توپی که کریستین ساپوناروی رومانیایی از سمت راست پورتو می‌آورد مايل شدند تا او هم توپ را برای ماریانو که در سمت راست دفاع منچستر تنها مانده بود سانتر کند تا مهاجم پوشش داده نشده، فان‌درسار را مغلوب کند. در هفته‌های اخیر عقب‌نشینی اینچنینی یونایتد نکته نادری نیست و سوال اینجاست که آنها چگونه از نظر فیزیکی و روانی به این معضل پاسخ خواهند گفت، چگونه داروی شفابخش این بیماری را پیدا می‌کنند و آیا اصلا خدا شیاطین را شفا خواهد داد؟
منبع: تايمز ارسال نظر
پربیننده