باربد بهراد: فاجعه نیست، اما وقتی در پایان دیدار‌های دور رفت لیگ قهرمانان آسیا، استقلال، صدرنشین لیگ برتر در انتهای گروه C دیده می‌شود آنوقت یک علامت سوال بزرگ مقابل موجودیت لیگ‌مان سبز می‌شود، علامتی که با صدای بلند می‌گوید؛ چرا؟ باخت به ام‌صلال تیم ششم لیگ قطر ریشه در کدام ضعف داشت؟ آیا امیر قلعه‌نویی که در یک جمع خصوصی خود را محق‌تر از دیگر گزینه‌ها برای هدایت تیم ملی معرفی کرد، هیچ از خود می‌پرسد چرا هیچگاه در بازی‌های بین‌المللی موفق نبوده و نیست؟ با دفاع سه نفره و چیدمان موزه‌ای2-5-3 می‌توان قهرمان لیگ برتر شد اما وقتی مقابل رقبای آسیایی، همان‌هایی که مربیانی به مراتب بهتر از مردان شاغل در لیگ برتر دارند، صف‌آرایی می‌کنیم آنگاه دفاع سه نفره ضعف‌هایش را فریاد می‌زند. البته این تنها دلیل باخت استقلال نبود و برای کالبدشکافی دقیق‌تر باید به چند روز قبل از این مصاف فلاش‌بک زد؛ باید ام‌صلال را ببریم و قطعا چنین خواهد شد، این ترجیع‌بند مصاحبه اکثر مردان استقلال بود، مجموعه‌ای متشکل از بازیکنان، مردان فنی، مدیرعامل و حتی پیشکسوتان. ما تنها برد می‌خواستیم بی‌توجه به آنکه بدانیم ام‌صلال چه دارد. جایگاه ششم رقیب قطری تا آنجا فریبنده بود که کسی این مجموعه را جدی نگرفت و هرگز توجه نکرد حضور آقای گل این لیگ در پیراهن ام‌صلال چه خطراتی را در بر دارد. کوچک انگاشتن مقدمه‌ای بود برای سقوط به خانه آخر و از دست دادن بخش اعظم امید صعود. در چنین اتمسفری مدیرعامل استقلال به‌رغم آنکه سعی می‌کرد به دنبال توجیه شکست نباشد باخت را هوشمندانه متوجه فدراسیون فوتبال کرد.
« آنها نباید در آستانه این مصاف درباره سرمربیگری تیم ملی با قلعه‌نویی صحبت می‌کردند». آیا حقیقتا واعظی دنبال توجیه نیست؟ ذخیره کردن پیروز قربانی که یکی از ارکان موفقیت دفاع استقلال است آیا باز هم ربطی به صحبت مسؤولان فدراسیون با قلعه‌نویی داشت؟ امید بستن به امید روانخواه که کیلومتر‌ها با روزهای آرمانی‌اش فاصله داشت و کشیدن قلم قرمز روی نام مجتبی جباری، آیا ربطی به این باخت نداشتند؟ حتی در جملات قلعه‌نویی هم تناقض دیده می‌شد، او در انتهای بازی یک چیز گفت و هنگام ورود به فرودگاه امام(ره) چیز دیگر. دم زدن از موقعیت‌های فراوان آن هم در صورتی که تلویزیون ایران، خطرات ام‌صلال را 8 در برابر یک استقلال نوشت، خود نقض‌کننده حرف امیری بود که در شب سه‌شنبه، نشانی از فرماندهی در وجودش دیده نشد. با همه این اوصاف هنوز هم می‌توان به صعود استقلال دلخوش ماند، چرا که آنها دو مصاف تاثیرگذار در آزادی دارند و با حمایت هواداران پرشور می‌توان به پر کردن فاصله خوشبین ماند البته اگر سر انجام قلعه‌نویی، مسیحا نفس داخلی‌اش را در آسیا هم به کار ببندد. روح صدرنشین کجاست؟
باربد بهراد: فاجعه نیست، اما وقتی در پایان دیدار‌های دور رفت لیگ قهرمانان آسیا، استقلال، صدرنشین لیگ برتر در انتهای گروه C دیده می‌شود آنوقت یک علامت سوال بزرگ مقابل موجودیت لیگ‌مان سبز می‌شود، علامتی که با صدای بلند می‌گوید؛ چرا؟ باخت به ام‌صلال تیم ششم لیگ قطر ریشه در کدام ضعف داشت؟ آیا امیر قلعه‌نویی که در یک جمع خصوصی خود را محق‌تر از دیگر گزینه‌ها برای هدایت تیم ملی معرفی کرد، هیچ از خود می‌پرسد چرا هیچگاه در بازی‌های بین‌المللی موفق نبوده و نیست؟ با دفاع سه نفره و چیدمان موزه‌ای2-5-3 می‌توان قهرمان لیگ برتر شد اما وقتی مقابل رقبای آسیایی، همان‌هایی که مربیانی به مراتب بهتر از مردان شاغل در لیگ برتر دارند، صف‌آرایی می‌کنیم آنگاه دفاع سه نفره ضعف‌هایش را فریاد می‌زند. البته این تنها دلیل باخت استقلال نبود و برای کالبدشکافی دقیق‌تر باید به چند روز قبل از این مصاف فلاش‌بک زد؛ باید ام‌صلال را ببریم و قطعا چنین خواهد شد، این ترجیع‌بند مصاحبه اکثر مردان استقلال بود، مجموعه‌ای متشکل از بازیکنان، مردان فنی، مدیرعامل و حتی پیشکسوتان. ما تنها برد می‌خواستیم بی‌توجه به آنکه بدانیم ام‌صلال چه دارد. جایگاه ششم رقیب قطری تا آنجا فریبنده بود که کسی این مجموعه را جدی نگرفت و هرگز توجه نکرد حضور آقای گل این لیگ در پیراهن ام‌صلال چه خطراتی را در بر دارد. کوچک انگاشتن مقدمه‌ای بود برای سقوط به خانه آخر و از دست دادن بخش اعظم امید صعود. در چنین اتمسفری مدیرعامل استقلال به‌رغم آنکه سعی می‌کرد به دنبال توجیه شکست نباشد باخت را هوشمندانه متوجه فدراسیون فوتبال کرد.
« آنها نباید در آستانه این مصاف درباره سرمربیگری تیم ملی با قلعه‌نویی صحبت می‌کردند». آیا حقیقتا واعظی دنبال توجیه نیست؟ ذخیره کردن پیروز قربانی که یکی از ارکان موفقیت دفاع استقلال است آیا باز هم ربطی به صحبت مسؤولان فدراسیون با قلعه‌نویی داشت؟ امید بستن به امید روانخواه که کیلومتر‌ها با روزهای آرمانی‌اش فاصله داشت و کشیدن قلم قرمز روی نام مجتبی جباری، آیا ربطی به این باخت نداشتند؟ حتی در جملات قلعه‌نویی هم تناقض دیده می‌شد، او در انتهای بازی یک چیز گفت و هنگام ورود به فرودگاه امام(ره) چیز دیگر. دم زدن از موقعیت‌های فراوان آن هم در صورتی که تلویزیون ایران، خطرات ام‌صلال را 8 در برابر یک استقلال نوشت، خود نقض‌کننده حرف امیری بود که در شب سه‌شنبه، نشانی از فرماندهی در وجودش دیده نشد. با همه این اوصاف هنوز هم می‌توان به صعود استقلال دلخوش ماند، چرا که آنها دو مصاف تاثیرگذار در آزادی دارند و با حمایت هواداران پرشور می‌توان به پر کردن فاصله خوشبین ماند البته اگر سر انجام قلعه‌نویی، مسیحا نفس داخلی‌اش را در آسیا هم به کار ببندد. ارسال نظر
پربیننده