شهادت میرزاکوچک‌خان جنگلی، رهبر قیام مردمی جنگل (1300ش)
میرزا یونس معروف به میرزاکوچک‌خان در سال 1259ش برابر با 1298 ق در شهر رشت چشم به جهان گشود و بیشتر تحصیلات خود را در شهرهای رشت و تهران گذراند. میرزا در 1286ش در گیلان به صفوف آزادیخواهان پیوست و برای سرکوب محمدعلی شاه قاجار، روانه تهران شد. میرزا کوچکخان بعدها نهضت جنگل را پایهگذاری کرد و در اواخر سال 1294 ش، همزمان با جنگ اول جهانی چون اوضاع ایران را پریشان و آن را در اشغال بیگانگان میدید، با گرایش به اندیشه اتحاد جوامع اسلامی، کمیتهای به نام «اتحاد اسلام» را در حوالی تالش تشکیل داد. در سال 1919م قراردادی میان ایران و انگلیس امضا شد که در صورت اجرا، نفوذ بیشتر انگلیسیها را در ایران به دنبال داشت. انعقاد این قرارداد، زمینه حرکتهای مخالف دخالت بیگانگان در ایران، از جمله نهضت جنگل را فراهم کرد. در نهایت قیام مسلحانه میرزاکوچک‌خان با تعداد اندک یاران باوفایش که مجذوب اندیشههای انقلابی و معنوی وی شده بودند در گیلان آغاز شد و در اندک مدت از حمایت بیدریغ مردم آن سامان برخوردار شد. در این حال قزاقهای روسی و نیروهای انگلیسی و قوای دولتی، هر کدام جداگانه یا متفقاً برای سرکوبی این حرکت، با گروههای چریکی جنگل درگیر شدند و این نشان میداد افکار و آرمانهای سردار جنگل با منافع و مقاصد هیچ کدام وفق نمیداد. اگرچه میرزا در ابتدا پیروزیهای چشمگیری به دست آورد اما پس از چند درگیری با قوای دولتی، بر اثر توطئههای روسیه و انگلیس و بروز تفرقه میان اعضای اصلی نهضت، نیروهای میرزا پراکنده شدند. میرزا هم که به منظور گردآوری نیرو از زادگاهش خارج شده بود، در اثر برف و سرمای شدید در جنگلهای شمال ایران توان خود را از دست داد. مزدوران رضاخان که در تعقیب او بودند، وی را نیمه‌جان یافتند، در نهایت یکی از یاران خائن جنگلی، سر میرزا را به نشانه پایان قیام جنگل برای رضاخان به ارمغان بُرد. تاخت و تازهای خارجی در صحنه سیاست و اقتصاد کشور و سیاست‌بازی عناصر منافق، وضع آشفته کشور و بیکفایتی دولتمردان، انگیزههایی بود که این روحانی جوان و دلسوخته را به میدان سیاست و سپس صحنه کارزار کشاند تا اینکه در این راه به شهادت رسید. پس از شهادت میرزا، تلاشهای چند تن دیگر از یارانش برای زنده نگهداشتن نهضت جنگل راه به جایی نبرد و این جنبش پایان پذیرفت.
همه‌پرسی قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران (1358 ش)
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به منظور اجرای احکام و قوانین الهی، طی انتخاباتی، مجلس خبرگان قانون اساسی تشکیل و به تدوین قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران پرداخت. این قانون در 24 آبان 58 به تصویب اکثریت نمایندگان مجلس خبرگان رسید و سرانجام در همه‌پرسی که طی روزهای دهم و یازدهم آذرماه 1358 انجام گرفت، مردم مسلمان ایران با 5/99 درصد، رای قاطع و موافق خود را درباره قانون اساسی دادند. حضرت امام‌خمینی(ره) پس از تنفیذ قانون اساسی فرمودند: قانون اساسی، یکی از ثمرات عظیم، بلکه بزرگ‌ترین ثمره جمهوری اسلامی است.
شهادت عماریاسر، صحابی بزرگ پیامبر(ص) در جنگ صفین (37 ق)
رساترین سخن درباره شخصیت معنوی او حدیث رسول خداست که فرمود: «عمار، از سر تا پایش آکنده از ایمان است و ایمان با گوشت و خون او عجین شده است». همچنین، پیامبر به او فرموده بود: «تو را گروه ستمگری خواهد کشت در حالی که تو آنان را به سوی حق و حقیقت دعوت مینمایی». این خبر غیبی که یکی از دلایل نبوت و راستگویی پیامبر(ص) بود آنچنان که فرموده بود نیز اتفاق افتاد و سرانجام عمار در 90 سالگی در جنگ صفین در رکاب امام علی به دست هواداران معاویه کشته شد. عمار یاسر از مسلمانان راستین بود که در راه اسلام سختیهای فراوانی را تحمل کرد و پدر و مادر او اولین شهدای راه اسلام بودند.