کیف انگلیسی

توی یک گوشه دنیا خونده شد یه پیش‌نویسی بوی تند خون می‌دادُ بوی کیف انگلیسی آدمای زخم خورده جمع شدن تو یه همایش یکی شون که خیلی بد بود شد رئیس این نمایش چن نفر اتو کشیده اهل تیغ و حبس و زندان سنگ آزادی به سینه می‌زدن به نام انسان می‌شد حس کنی گلوله می‌چکه از تو صداشون لب به لب داغ و درفشه لحن خونرنگ چشاشون آدمایی که تا مرفق دستشون به خونِ، رنگین داد زدن، اون‌ور دنیا یکی داره آب سنگین یکی گفت تو کشوری با مردمای جنگ خسته آرزو دارن بسازن نورُ از قلب یه هسته هسته‌ها دارن برامون خطرای ناگهانی اینو صاحب اتم گفت توی جنگای جهانی یکی گفت اونا با هسته می‌کنن کارای سرخود اما اون خودش رو نقشه قد یه هسته نمی‌شد قد یه هسته نمی‌شد اونکه با نشان داوود زیر رگبار مسلسل داشت می‌کرد دنیا رو نابود دور میز پر شده بود از آدمای پست جانی همه یک صدا می‌گفتن زنده باد صلح جهانی حالا رو به روی گرگا آدمای داغ دیده‌ان بعضی‌ها خمپاره خوردن بعضی مادر شهیدن هنوزم می‌شه ببینی روتن پاک اهالی جای دندونای گرگُ که اومد همین حوالی هنوزم زمین سرخش حرفای نگفته داره مینی که عمل نکرده وصیتنامة پاره هنوزم یه وقتا مرداش می‌زنن سرفه جنگُ یعنی خردل نتونسته بشکنه غرور سنگُ بادومای تلخ، کردن قصد جون همه شونو می‌شه با چشات ببینی تن تاول زده شونو حالا هم تفنگ صلحُ توی دستاشون نشوندن اونا که پیش‌تر از اینا کمر غولُ شکوندن حالا یه ملتن و یه دیو پست نیمه مرده هر کی که عقب بشینه اونه که شکست خورده. سلمان امینی طامه