فرگوسن؛ نشان تکبر آمریکایی

استفان والت*: آنچه در شهر فرگوسن ایالت میسوری آمریکا در جریان است، دست‌کم به ما یادآوری می‌کند که اینجا موضوع نژاد همچنان با مشکلات عمیقی بویژه از سوی نیروهای انتظامی و عدالت قضایی، مواجه است. با این حال، آنچه در فرگوسن در جریان است و به طور کلی مسائل نژادی در ایالات متحده، ابعاد مرتبط با سیاست خارجی جالبی هم دارد البته این تعجب‌آور نیست، چرا که مسائل داخلی ایالات متحده اثرات اجتناب‌ناپذیری بر تصویر آن در جهان و میزان نفوذ این کشور دارد. زمانی که دولت ایالات متحده با مشکل مواجه است، توان آن در عرصه جهانی محدود می‌شود. وقتی دولت فدرال به خاطر مسائل سیاسی بی‌مورد مانند موضوع بنغازی دچار مشکل و گرفتاری می‌شود، در خارج از کشور انرژی و هوشمندی کمتری خواهد داشت و اگر اقلیت‌ها در ایالات متحده همچنان به حاشیه رانده شده، با تبعیض مواجه باشند و با بی‌عدالتی با آنها رفتار شود، آن‌وقت ظرفیت کامل آمریکا از دست رفته و توان اخلاقی آن در چشم ناظران خارجی کاهش می‌یابد. عقیده من این نیست که افزایش هزینه اجتماعی می‌تواند نژادپرستی را ریشه‌کن کرده یا همه مشکلات مناطقی چون فرگوسن را حل کند، اما قطعا اگر ما 3 تریلیون دلار را به واسطه ماجراجویی‌های اشتباه خود در عراق و افغانستان به باد نداده بودیم، اوضاع آمریکایی‌ها قطعا بهتر بود. به عنوان نمونه، اگر بخشی از آن در زیرساخت‌های مورد نیاز در داخل هزینه شده بود، فرصت‌های شغلی زیادی از جمله در مناطقی چون فرگوسن ایجاد شده و بهره‌وری کل اقتصاد ما هم افزایش می‌یافت. همچنین، دستور کار غیرواقع‌بینانه و بیش از حد جاه‌طلبانه در سیاست خارجی، مقامات ایالات متحده را از مسائل داخلی دور می‌کند. وقتی باراک اوباما، رئیس‌جمهور ایالات متحده هفته‌های متوالی را صرف نگرانی درباره اوکراین، سوریه، داعش، اورشلیم، جزیره سنکاکو، افغانستان، عراق، همکاری تجاری و سرمایه‌گذاری فراآتلانتیک، ابولا، بوکوحرام، سودان جنوبی و... می‌کند، بدون شک او زمانی را که می‌توانست به مسائل مهم داخلی اختصاص دهد، از دست می‌دهد. به همین شکل، وقتی دادستان کل باید ساعت‌ها، روزها و هفته‌ها را به مسائل مربوط به مبارزه با قانون‌شکنی آژانس امنیت ملی یا وضعیت گوانتانامو تخصیص دهد، آنوقت زمان کمتری برای بررسی نحوه اصلاح نظام قضایی بشدت معیوب (آمریکا) خواهد داشت؛ این سخن به معنای حمایت از سیاست‌های انزواگرایانه نیست. زمانی‌که یک معضل اجتماعی بزرگ مانند فرگوسن در صفحه تلویزیون ظاهر می‌شود، این مساله دست‌کم تا حدی به این دلیل است که ما به جای آنکه بر نیازهای اولیه و مهمی که شهروندان‌مان با آنها روبه‌رو هستند تمرکز کنیم، توجه و منابع زیادی به موضوعاتی در دوردست تخصیص داده‌ایم اما این همه‌چیز نیست. نکته دیگری که فرگوسن به ما یادآوری می‌کند این است که یکی از نتایج جانبی جنگ بیش از حد گسترده با تروریسم، نظامی شدن مداوم نیروهای پلیس محلی است که از منابع ضدتروریسم و تسلیحات مازاد ارتش برای افزایش توان واحدهای خود استفاده می‌کنند... به بیان دیگر، ما «جنگ با تروریسم» را وارد نهادهای انتظامی داخلی خود کرده‌ایم و فرگوسن تا حدی یکی از تبعات همین امر است. حوادث فرگوسن تصویر آمریکا را به عنوان جامعه‌ای که تلاش می‌کند خود را به عنوان جامعه نمونه به جهان معرفی کند، تخریب کرده است؛ رخدادهای اخیر به ما یادآوری می‌کند که این کشور هنوز به ایده‌آل‌هایی که دیگران را به عمل به آنها توصیه می‌کند، عمل نکرده است. همانطور که پاسخ نامناسب به توفان کاترینا و بحران مالی سال 2008 به جهان نشان داد که ایالات متحده بی‌عیب و نقص نیست، افتضاح فرگوسن به دیگران یادآوری کرد که وقتی بحث اختلافات عمیق اجتماعی مطرح است، باز هم واشنگتن راه‌حل جامعی برای آن ندارد. تنها کمی بیش از 10 سال قبل، سران سیاست خارجی ایالات متحده از هر 2 حزب تصور کردند که ایالات متحده می‌تواند دولت‌های عراق و افغانستان را سرنگون کرده و به سرعت نهادهای تازه‌ای را پایه‌گذاری کند که بتوانند اختلافات عمیق نژادی، طایفه‌ای یا قومیتی را به نحوی عادلانه، منصفانه و موثر، برطرف کنند و با وجود نتایج آن تلاش، آنها بار دیگر در سال 2011 همین اشتباه را این بار در لیبی تکرار کردند. آنها چه فکری می‌کردند؟ ایالات متحده هنوز نتوانسته در عرض یک قرن و نیم اختلافات نژادی خود را حل کند اما ما تصور می‌کردیم می‌توانیم همین اختلافات را ظرف فقط چند سال در یک کشور خارجی که شناخت اندکی از آن داشتیم، حل کنیم. خانم‌ها و آقایان، این دقیقا تعریف تکبر است. در کتابی که 25 سال قبل نوشتم، عنوان کرده‌ام که این «شرایط داخلی است که قدرت ایالات متحده» را شکل می‌دهد. یکی از درس‌هایی که فرگوسن به ما داد، این است که اگر ایالات متحده توجه بیشتری به رخدادهای داخلی کند و تلاش و انرژی کمتری صرف جنگ‌های صلیبی آرمان‌گرایانه در خارج از کشور کند، امن‌تر، شکوفاتر، عادلانه‌تر و در یک کلام جامعه‌ای سالم‌تر خواهد بود.
* تئوریسین برجسته روابط بین‌الملل