حسین بابازاده‌مقدم: به‌رغم اینکه برخی در داخل کشور درصدد القای اثرگذاری تحریم‌ها هستند، نتایج اعلام‌شده از یک کنفرانس راهبردی در اندیشکده یهودی آمریکایی جینسا، نشان می‌دهد برخی صهیونیست‌های بانفوذ آمریکایی چنین عقیده‌ای ندارند و در واقع به بی‌اثر بودن تحریم‌ها در برابر عزم و اراده ایران اذعان کرده‌اند. دنیس راس که به‌عنوان فردی بانفوذ در حوزه مسائل خاورمیانه و ایران در آمریکا شناخته می‌شود و همواره در تصمیم‌سازی‌های ضدایرانی نقش درجه یک را ایفا کرده است، در جریان نشست یادشده اذعان کرده است تحریم‌ها کارایی و تخریب مورد تعقیب و هدفی که داشته‌اند را برآورده نکرده و نتیجه‌ای به همراه نداشته است. در این کنفرانس وابسته به لابی یهودیان، همینطور یکی از شرکت‌کنندگان پیشنهاد داده است «تحریم‌های در انتظار» برای ایران در نظر گرفته شود. در واقع شرکت‌کنندگان در این گفت‌وگو برخی ابعاد برنامه کاری علیه جمهوری اسلامی در آینده مذاکرات و تمایل رژیم صهیونیستی در مهندسی ساختار مذاکرات و رویارویی با ایران را به تصویر کشیده‌اند.
1- تحریم‌های در انتظار یا به عبارتی ضامن‌دار، تصویری از استیصال دشمنان جمهوری اسلامی در برابر رهبر حکیم انقلاب است که در جریان این نشست نیز به‌عنوان شخصیتی که «بی‌قید و شرط به دنبال تسلیم مذاکره‌کنندگان حریف» شناخته می‌شود، از ایشان یاد شده است. در این نشست مطرح شد مذاکره‌کنندگان 1+5 و اقمار تصمیم‌سازشان از ایفای نقش رهبر انقلاب در تعیین حد و مرزها بشدت هراس داشته و می‌دانند در نهایت موفق به تضییع حقوق ملت ایران نخواهند شد. بنابراین در ماه‌های آینده و تا رسیدن به 10تیر 94 احتمالا تلاش‌های گسترده‌ای را برای زیر سوال بردن نقش و جایگاه رهبری و تقسیم هزینه‌ها به سوی کانون‌های غیردولت برمی‌دارند. علاوه بر اینها استیصال جایی هویدا می‌شود که کارشناسان غربی علاوه بر تاکید بر اینکه تحریم‌ها اثر نداشته است یا دست‌کم به اندازه‌ای که مطلوب آمریکاست تخریبی علیه ایران به همراه نداشته، باز سخن از تحریم‌های بالقوه به میان می‌آورند و این همان دستاویز اصطلاحا «رسوایی» است که در جریان دور بعدی این مذاکرات مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
2- شرکت‌کنندگان در کنفرانس مذکور تاکید کرده‌اند اسرائیل با تمدید برای یک سال موافق بوده است در حالی که همگان به خاطر دارند صهیونیست‌ها از اول با ادعای واهی «زمان گریز»، دادن زمان به ایران را واهی و مخرب تلقی کرده و در راستای تامین اهداف خود از عملیات وحشیانه و روانی علیه اذهان نخبگان و مردم جهان، این پیش‌فرض را تقویت می‌کردند که برخورداری ایران از زمان بیشتر یعنی افزایش احتمال خطر، اما این برملا شدن تمایل صهیونیست‌ها به طولانی شدن رسیدن به نتیجه در واقع نشان می‌دهد به درازا کشیده شدن توافق، ایران را با زیان روبه‌رو خواهد کرد. این زیان ناشی از چند عامل مهم ازجمله آرامش نسبی روانی صهیونیست‌ها از اعمال فشار و شایعه‌پراکنی درباره توافق ایران با غرب در ارتباط با جنبش‌های مقاومت و اسلامی است، وضعیتی که هم‌اکنون نیز صهیونیست‌ها آن را علیه ایران و جنبش‌های مقاومت پیگیری کرده و درصدد ایجاد یک تنگنای روانی برای فعالان جنبش‌ها درباره توافق ایران با غرب هستند. در حقیقت هوش وافر سیاسی و اقدامات همواره موثر رهبر بزرگوار انقلاب در بیان عمومی و علنی نیات مخفی و اقدامات ستیزه‌جویانه و توأم با نفاق غربی‌ها در جریان مذاکرات، پنبه‌ها را رشته و سرنخ را از دست صهیونیست‌هایی که درصدد ماهیگیری از این آب گل‌آلود هستند، بیرون می‌کند. خنثی‌سازی نقشه زمان دادن به رژیم صهیونیستی با استفاده از لمیدن در سایه مذاکرات و تخریب پشتوانه مقاومت اقدامی بود که اخیرا توسط رهبر معظم انقلاب و در جریان افشای بخشی از پشت‌پرده مذاکرات صورت پذیرفت.
3- گزینه نظامی نیز از دیگر رویکردهایی است که به‌صورت کمرنگ توسط غربی‌ها و بویژه با اشاره به رژیم صهیونیستی علیه ایران مطرح خواهد شد.
البته سهم تهدید به گزینه نظامی نیز مانند اثرگذاری تحریم‌ها و حتی در مواقعی از جمله کنفرانس یادشده بشدت تحلیل رفته و غربی‌ها می‌دانند این ادعای واهی توان و ظرفیت حقیقی برای دستیابی را ندارد و در صورت وقوع، صدها برابر بیشتر از آنچه قابل تصور باشد به اقتصاد و امنیت غرب و همینطور سگ نگهبان منطقه‌ای‌اش رژیم اسرائیل لطمه خواهد زد؛ لطمه‌هایی بی‌بازگشت که قطعا کمترین اثرش نابودی همیشگی غده سرطانی در قلب جهان اسلام خواهد بود. البته بدیهی است مذاکره‌کنندگان حریف؛ بویژه آمریکایی‌ها در ماه‌های آتی و همینطور در جریان مذاکرات بعدی سعی می‌کنند به این موضوع اشاره‌هایی داشته باشند که طبیعتا تمسخر این رویکرد بهترین موضعی است که مذاکره‌کنندگان ایرانی می‌توانند در برابرش اتخاذ کنند چراکه از نظر خود آنان هم بیشتر این مساله شبیه به یک شوخی است تا تهدیدی که امکان تبدیل شدن به واقعیت را داشته باشد.
4- رویکرد بعدی غربی‌ها در جریان مذاکرات، خریداری زمان و وقت‌کشی است که البته رویه‌ای تکراری نیز به شمار می‌آید که متاسفانه تیم مذاکره‌کننده ایرانی به‌خوبی آن را درک نمی‌کند و حاضر به قبول این واقعیت نیست که طولانی شدن جریان مذاکرات از چند منظر آثار مخربی را به همراه خواهد داشت. نخستین اثر تخریبی طولانی شدن مذاکرات لطمه وارد شدن به «پرستیژ» ایران و از دیگر نتایج آن صرف شدن هرچه بیشتر بودجه کشور برای ادامه یافتن دور بی‌نتیجه‌ای است که تنها اصل مقدس آن برای غربی‌ها طولانی‌تر شدنش به شمار می‌آید. در نشست یادشده نیز بر اصل لزوم طولانی شدن زمان مذاکرات تاکید شده و نشان داده‌اند رژیم صهیونیستی علاقه‌مند بوده است یک سال دیگر ادامه روند گفت‌وگوها به تعویق انداخته شود که البته زمان فعلی تنها چند ماه کمتر از آن چیزی است که صهیونیست‌ها تعقیب می‌کرده‌اند و همین مهم نشانگر آسیب و مخاطرات طولانی‌تر شدن روند نشست‌هاست. در هرحال دشمن با چند رویکرد و دستاویز؛ ازجمله «تحریم‌های در انتظار»، «اقدام نظامی»، «تمدید زمان» و «امنیت رژیم صهیونیستی» به استقبال دور بعدی گفت‌وگوها خواهد آمد که مشخصا در جریان این تاکتیک‌ها تضییع حقوق حقه ملت ایران تعقیب می‌شود و نباید فراموش کرد آنها امروز خود به خوبی می‌دانند نه گزینه نظامی و نه تحریم نتایج ملموسی به همراه نداشته است. از این سو مذاکره‌کنندگان نیز نباید فراموش کنند تنها عامل ثبات توجه به رهنمودهای رهبر مدبر انقلاب در ترسیم یک مهندسی مذاکراتی است که قطعا مبتنی بر شأن ایرانی و عزت کشوری است که بیش از 10 سال هزینه تحریم‌ها را به جان خریده و یک‌شبه بخشیدن آن به دشمنان قسم‌خورده این کشور نه صلاح عقلانی است و نه صلاح سیاسی، در واقع عدم توجه به رویکرد‌های ترسیم شده از سوی حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای دقیقا مصداق مخالفت با عقلانیت سیاسی است.