بازیگر پیشکسوت سینمای ایران بعد از چند روز بستری در بیمارستان پارسیان تهران درگذشت. داریوش ارجمند، بازیگر سینما در گفت‌وگو با تسنیم، از درگذشت انوشیروان ارجمند، بازیگر سینما و تلویزیون به دلیل سکته قلبی در بیمارستان پارسیان تهران خبر داد. انوشیروان ارجمند متولد 27 مهر 1320 در زاهدان بود. او از اواخر دهه 40 به عنوان بازیگر و کارگردان تئاتر در مشهد فعالیت خود را آغاز کرد. او در فیلم‌های شهر دقیانوس، دوشیزه باران، محیا، قاعده بازی، دوئل، صبحانه‌ای برای دو نفر، قارچ سمی، دل‌نمک، گنج و گفت زیرسلطه من آیید ایفای نقش کرده بود. وی در دو سریال امام علی(ع) و مختارنامه نقش‌های ماندگاری از خود برجای گذاشت.
استاد انوشیروان ارجمند، بازیگر مطرح و بی‌حاشیه تئاتر، تلویزیون و سینمای ایران، 27 مهرماه 1320 در زاهدان دیده به جهان گشود و با توجه به شرایط خانوادگی در مشهد زیست و از اواخر دهه 40 با علاقه‌ای که به نمایش داشت، به سمت تئاتر گرایش یافت. این بازیگر در ابتدای انقلاب اسلامی با حضور در فیلم «گفت زیر سلطه من آیید» که ساخته‌ای انقلابی از برادر کوچک‌ترش، داریوش ارجمند بود، پا به عرصه سینمای کشور گذاشت و در این میان، نقش‌هایی کوتاه و بلند را در فیلم‌های سینمایی دوئل، قارچ سمی، صبحانه‌ای برای دو نفر، دل نمک و محیا ایفا کرد. همچنین سریال‌های ارزشمندی چون امام علی(ع)، مختارنامه، سقوط آزاد، پنجمین خورشید، روزی روزگاری، عیاران و روایت عشق هم با حضور این بازیگر مزین شد. مسلما نقش‌آفرینی ارزنده این بازیگر در قالب «اشعث بن قیس» در مجموعه امام علی(ع) و رفاعه بن شداد در مجموعه مختارنامه، تا همیشه در خاطره مردم ایران باقی خواهد ماند. انوشیروان ارجمند چند روزی را در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان پارسیان گذرانده بود و در این میان اخباری ناخوشایند از وضعیت جسمی ایشان از طریق آشنایان بویژه فرزندان هنرمندش- برزو و بهاره- شنیده می‌شد. ظهر روز یکشنبه پایانی بر روزهای بیقراری مردی شد که با وجود بازی در برخی نقش‌های منفی در قاب‌های سینما و سیما، قلبی رئوف و نگاهی زلال داشت، از این رو بدون جنجال مرسوم عالم رسانه به تعهدش در قبال هنر اصیل پایبند ماند و حال پرواز به زیباترین صحنه رهایی روح را در تجسم آسمان عرش الهی در خود زنده کرد. مسلما برای افرادی که در هنگام حیات کمتر از آنها سخن می‌رود، در پس از موعد رهاشدگی روح از جسم، سخن‌های بسیار خواهد رفت و در روزهای آتی بسیار بیشتر از تبسم عاشقانه «انوشیروان سینمای ایران» خواهیم خواند و شنید و از احوال گوهرانه وی به خلوصی ارجمند هدایت می‌شویم. صداقتی که از ایمان برمی‌آید و بر تمام ارکان نفس‌های زیستن دامنه می‌یابد.