برای کسی که امسال با یاد خاطرات با شکوه اربعین پارسال دوباره پای در جاده عشق از مبدأ نجف به مقصد کربلا می‌گذاشت، بیش از هر چیز یک نکته جلب توجه می‌کرد و آن تفاوت تصویری بود که رسانه‌ها از عراق داعش‌زده ارائه می‌دهند با امنیت و اطمینان‌خاطری که خودت از نزدیک در عراق لمس می‌کنی. از همان لحظه‌ای که از خاک میهن‌مان وارد خاک عراق شدیم و ارتباط‌مان با رسانه‌ها گسست، داعش یا بهتر بگویم تصویر داعش هم از جلوی چشم‌مان رخت بربست.دست کم مردمی که ما در شرق و مرکز بین‌النهرین (دیاله، بغداد، نجف و کربلا) زیارت کردیم هیچ اسمی از جنگ و تهدیدی در همان نزدیکی بر زبان نمی‌آوردند. آنها به وضوح ترسی از لولویی که آمریکایی‌ها از ابوبکر بغدادی و نوچه‌های تروریستش ساخته‌اند، نداشتند و تقریبا تا پایان سفر ما به جز پاره‌ای لحظات، خطر داعش موضوعیت خود را از دست داد. حال احساس امنیتی که ما در این یک هفته داشتیم، از کرامات اربعین حسینی بود یا تدبیر فرماندهانی مثل حاج‌قاسم و فداکاری سربازان و مردم عراق، الله اعلم.
پایمان که به نجف رسید حسی عجیب می‌گفت جمعیت زوار دو ـ سه برابر اربعین پارسال است. تا پیش از روز اربعین (شنبه) فقط روزی 9هزار ایرانی (حدود 80 پرواز در روز) هوایی وارد عراق می‌شدند. واقعیتش هنوز هم نمی‌توانم باور کنم که مثل پارسال فقط 20 میلیون نفر پای در مسیر عهد با امام حسین(ع) به مقصد کربلا گذاشته باشند. مثلا بین خود ما ایرانی‌ها این موضوع کاملا پذیرفته شده بود که چند برابر سال پیش هستیم و میزبانان عراقی‌مان هم مدام این نکته را به ما یادآوری می‌کردند و حتی می‌گفتند نیمی از جمعیت، ایرانی است. به همین دلیل بویژه محیط کربلا انگار خاص پذیرایی از زائران ایرانی آماده شده بود در حالی که دست آخر فهمیدیم آمار رسمی زائران ایرانی بیش از یک میلیون و هفتصد هزار نفر (در مقایسه با بیش از 20 میلیون زائر) نیست. البته ایرانی‌های زیادی هم بدون گذرنامه بودند که شاید در آمار رسمی نیامده باشند. شخص سرکنسول جمهوری اسلامی در کربلا اعتراف می‌کرد جمعیت بی‌سابقه است.
مردم عراق برای پذیرایی از ما سنگ‌تمام گذاشتند. در نجف درِ اغلب خانه‌ها باز بود و زائران را میهمان می‌کردند و گویی فاصله هشتاد و اندی کیلومتری نجف تا کربلا، تنها قطاع کره خاکی بود که در آن پول و منفعت شخصی از دور خارج شده بود. همه چیز فدای سر حسین(ع) بود، فراوان بود و کاملا هم مجانی. در مسیر 3 روزه پیاده‌روی حتی اینترنت وایرلس رایگان داشتیم.
از همه کشورها مردم آمده بودند و این از پرچم‌هایشان پیدا بود؛ اندونزی، آلمان، آذربایجان، ترکیه و... و جالب‌تر از همه کارگران چینی بودند که در یکی از میادین نفتی اطراف کار می‌کردند و گویا مسلمان هم نبودند اما با اشتیاق به زائران خدمت می‌کردند و البته لطف بچه‌های فقیر کربلا در وصف نمی‌گنجد که آنچه از دستان کوچکشان برمی‌آمد غبار روبی کفش زوار بود که کردند. همانطور که در سایت‌ها هم آمده بود سربازان و پلیس هم به زائران سلام نظامی می‌دادند.
از 20 کیلومتری کربلا وسیله نقلیه قدغن بود و فقط خودروهای امنیتی و اورژانس و هلال احمر می‌توانستند تردد کنند. در خود کربلا هم وضع به همین شکل بود اما در عوض امنیت به قول معروف بیداد می‌کرد. تنها خمپاره‌ای که تکفیری‌ها توانستند به شهر بزنند که تنها زائر شهید اربعین امسال را قربانی کرد هم به قول بچه‌های سفارت خودمان قبلا به داخل کربلا برده شده بود. طبیعی هم بود که اینجا به دلایل امنیتی برعکس نجف، مردم غریبه به خانه راه نمی‌دادند. در عوض وجب به وجب کوچه و خیابان کربلا خانه خودت بود. اگرچه هتل‌ها و مسافرخانه‌ها هم تماما پر بودند اما آنقدر تعداد موکب (اقامتگاه‌های صحرایی) زیاد بود که کسی بی‌سرپناه نمی‌ماند. شاید در خود شهر فقط 10 موکب ایرانی دیدیم که بیشتر وابسته به آستان قدس امام رضا(ع) بودند در مقابل صدها موکب بومی. هلال‌احمر هم غوغا کرده بود. مردم محلی امسال در تهیه غذاهای ایرانی سنگ تمام گذاشته بودند و گویی این پیام قدردانی‌شان بود از ملتی که در مصائب اخیر مردانه کنارشان ایستاد. هر نوع اطعمه و اشربه که دل تنگت بخواهد در مسیر کربلا و خود شهر خیرات می‌شد، انواع و اقسام کباب و مرغ بریان و فلافل و بامیه. حتی سیگار و قلیان هم به رایگان. اما آنچه بیش از همه به ما مزه کرد قرمه‌سبزی‌های دبش ایرانی بود که میزبانان عزیز عراقی گله به گله خیرات می‌کردند. خلاصه سفره محبت‌شان همه جا پهن بود و گفتنی نیست که در چنین روزها و شب‌هایی سفره دلمان در جوار اباعبدالله باز‌تر از این نمی‌شد.