ارجمند، ستاره‌ای که همیشه مانا و ماندگار است

پیکر زنده‌یاد انوشیروان ارجمند، امروز سه‌شنبه 25 آذرماه ساعت 9 صبح از مقابل تالار وحدت تشییع شده و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) به خاک سپرده خواهد شد. بنا به گزارش فارس، زنده‌یاد ارجمند مدتی پیش به دلیل بیماری قلبی در بیمارستان پارسیان تهران بستری شده بود و ظهر روز یکشنبه 23 آذرماه  جان به جان‌آفرین تسلیم کرد. انوشیروان ارجمند متولد 27 مهر 1320 در زاهدان برادر بزرگ‌تر داریوش ارجمند است. وی پدر برزو ارجمند و بهار ارجمند بازیگران سینما و تلویزیون است. زنده‌یاد انوشیروان ارجمند فعالیت خود را از دهه 40 با نقش‌آفرینی در صحنه تئاتر شهر مشهد آغاز کرد. وی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی نیز به حضوری ارزش‌مدارانه در عرصه سینما و تلویزیون ادامه داد که از جمله در سال 64 و به همراه علاء‌الدین رحیمی مجموعه «روایت عشق» را به عنوان نخستین مجموعه تلویزیونی بعد از انقلاب، با موضوع واقعه کربلا کارگردانی کرد. وی سال 69 در مجموعه تلویزیونی «کمند خاطرات» به کارگردانی مشترک هوشنگ پاکروان، ضیاء‌الدین دری و حسین خندان به ایفای نقش پرداخت که موضوع این مجموعه تلویزیونی، سیر تکامل انقلاب اسلامی ایران بود. حضور در مجموعه‌های تاریخی همچون امام علی(ع) به‌عنوان نقطه‌ای پررنگ در زندگی هنری ارجمند محسوب شد. در این بین مجموعه‌های مخاطب‌پسندی همچون عیاران ساخته کاظم بلوچی و روزی روزگاری به کارگردانی امرالله احمدجو و نیز مختارنامه از میرباقری نیز از بازآفرینی هنرمندانه انوشیروان ارجمند شکل یافت. از جمله موارد بارز در سیر فعالیت‌های این بازیگر قدیمی، حضوری ارزنده در نمایشی مذهبی به نام خورشید کاروان بوده است که بیش از دو دهه به توجه مخاطبان آثار دینی رسید. آغاز حضور انوشیروان ارجمند در سینما نیز در فیلمی انقلابی به نام گفت زیر سلطه من آیید، نشان از شناخت وی در انتخاب مسیر بود. همچنین فیلم‌هایی چون قارچ سمی ساخته مرحوم ملاقلی‌پور، دوئل از احمدرضا درویش، محیا از اکبر خواجویی و قاعده بازی ساخته احمدرضا معتمدی از جمله آثار قابل تامل این بازیگر عرصه‌های نقش‌آفرینی در سینمای ایران بوده است. توجه مناسب به نقش از بیان و نگاه انوشیروان ارجمند در دهه اول انقلاب اسلامی منجر به اعطای نشان هنری از سوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به وی شد. بازی در نمایش‌هایی آیینی و مذهبی طی سال‌های مختلف، نگاهی دوباره به حضور ارجمند در صحنه را در پی داشت. همچنین سقوط از ارتفاع پست با موضوع بیداری اسلامی از آخرین تجربیات تئاتری این هنرمند ارزنده بوده است. با نگاهی به بخشی از کارنامه فعالیت زنده‌یاد انوشیروان ارجمند در عرصه بازیگری سینما، تئاتر و تلویزیون مشهود است که بیشترین حضور این بازیگر فقید در عرصه آثار تاریخی و مذهبی بوده که برخی از آن آثار نمایشی یا تصویری، آثاری ماندگار در سینما، تئاتر و تلویزیون ایران است. در پی اعلام خبر درگذشت انوشیروان ارجمند، بازیگر ارزنده سینما و سیمای ایران پیام‌های مختلفی از سوی بازیگران و مسؤولان کشوری صادر شد که از جمله می‌توان به پیام وزیر ارشاد و معاونت هنری اشاره کرد. همچنین داریوش ارجمند در گفت‌وگوی یکشنبه‌شب در برنامه بعضی‌ها در شبکه سوم سیما در حالی که مدام بغض می‌کرد، درباره لحظات آخر زندگی برادرش اینچنین گفت: همه بیمارستان درگیر انوش بودند. همه می‌آمدند و می‌رفتند و وقتی از آنها درباره انوش می‌پرسیدیم اگرچه آرام بودند اما موضوع برای ما مشخص بود. ما بازیگریم و دیگران نمی‌توانند جلویمان بازی کنند و من به شخصه هرگونه بازی را که در شخصیت افراد باشد متوجه می‌شوم. ارجمند افزود: برادرم را در حالت کما و بیهوشی نگه داشته بودند تا بتوانند کاری برایش انجام دهند اما وضعیت او مدام افت می‌کرد، زمانی که نارسایی ریه او بیشتر شد مجبور شدند او را به‌ آی‌سی‌یو ببرند. من هم مدام نگران حال برزو و دختر انوش بهار بودم. او انسانی نبود که در زندگی‌اش کسی را رنجانده باشد و بسیار صبور بود. آقای پورمحمدی، معاون سیما هم که به عیادت انوش رفته بود او را فردی سختکوش و سحرخیز که سخت کار می‌کرد معرفی کرده بود. بازیگر نقش ناخدا خورشید یادآور شد: واقعا هم همین طور بود. همه ما برای سینما سختکوش بودیم. دست و پای برادرم در سریال امام علی شکست. در فیلم دیگری گردن من شکست. چرا که ما هیچوقت نخواستیم کم‌فروشی کنیم. من مثالی دارم که می‌گویم وزنه‌بردار نیستم بگویم 10 کیلو کمتر می‌زنم، ما اینطور عادت کردیم، تعلیم دیدیم و زندگی کردیم. ارجمند درباره همکاری با برادرش در سریال «امام‌علی (ع)» گفت: ما در دو قطب روبه‌روی هم بازی می‌کردیم. آن روز‌ها شیرین‌ترین لحظات زندگی‌ام را پشت سر گذاشتم. ما در یک اتاق در بندرعباس بودیم و انوش مرا پرستاری می‌کرد. او کیف سامسونتی داشت که در آن همه چیز بود. از قهوه گرفته تا چای، انواع دمنوش،  فلفل، نمک. هر کسی هرچی کم داشت سراغ کیف او می‌رفت. او مرد سفر بود و خوش سفر بود. وی درباره خاطرات کودکی‌ با برادرش اظهار کرد: اولین کسی که مرا به سینما برد انوش بود. البته با پدرم هم رفته بود اما شرایط متفاوت بود. یک فیلم ایتالیایی شمشیربازی با هم دیدم و همیشه با هم سینما می‌رفتیم. او عکس‌های آرتیستیک را برای خودش جمع می‌کرد. پدر ما هم نظامی بود و ما همه تیراندازی کار می‌کردیم، عکس‌هایی از انوش در حال تیراندازی داشتیم که امیدوارم برزو آنها را نگه داشته باشد. از‌‌ همان زمان آمدن به سمت هنرپیشگی در وجود انوش بود. این بازیگر خاطرنشان کرد: ‌او در دهه 30 به کلاس‌های استاد سمندریان رفت. من در کلاس‌ها به بچه‌هایم می‌گویم هرکس بیشتر زندگی کند، بهتر بازی می‌کند. در همین روزگار ما اکثر جوانانی که نقش‌های همسن خودشان را بد و غیرقابل قبول بازی می‌کنند، به این خاطر است که اشرافی به خودشان ندارند، از خانه بابا و مامان آمده‌اند و چیزی نمی‌دانند. درس خواندن که زندگی نیست. راه رفتن بین مردم، نگاه کردن آنها، سفر کردن و... زندگی است. دانشکده بازیگری اینهاست. این بازیگر درباره لحظه‌های آخر برادرش گفت: دایی‌های برزو همه نقاش هستند. یکی از آنها هم طبیب حاذقی است. او بالای سر انوش آمد و گفت آنچه برای انوش انجام دادند اگر در آمریکا هم بود همین کار را انجام می‌دادند. او به ما آرامش داد. ارجمند تصریح کرد: مرگ پایان کبوتر نیست. پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنی است. چیزی که مانده پرواز است. پرواز در فضای هنری این سرزمین. برادرم اعتقادش را می‌گفت. امکان ندارد تا کسی اعتقاد نداشته باشد بتواند دیالوگ بگوید. من فکر می‌کنم برادرم که بار‌ها روی این سکو‌ها نشسته، همین الان هم اینجاست و شاید بسیاری از کلمات را او در دهان من می‌گذارد. وی در حالی که می‌گریست از اینکه مردم را ناراحت می‌کند ابراز تأسف کرد و گفت: برادرم فردای اربعین فوت کرد. او 15 سال نمایش «خورشید کاروان» را در همین روز‌ها بازی می‌کرد. فکر می‌کنم آن کسانی که او برایشان کار کرد در آن طرف جوی هوایش را دارند. مرگ پریدن از یک جوی است. تنها چیزی که باورش داریم و مطمئن هستیم حقیقت است مرگ است.